Miljoenenhandel in krabbeltjes

Ruud Gullit vertelde ooit eens hoe zijn legitimatiebewijs bij paspoortcontroles altijd met extra aandacht werd bekeken. Niet zozeer omdat het document zijn ware geboortenaam (Dil) vermeldt, maar omdat menig douanebeambte het nu eenmaal interessant vindt om de beroemde voetballer enkele tellen langer dan noodzakelijk staande te houden....

TIM OVERDIEK

In Dallas moest een bewakingsofficier van de plaatselijke rechtbank haar buitengewone interesse in de American football-speler Michael Irvin afgelopen maandag met ontslag bekopen. Vanessa Green duwde de receiver van landskampioen Dallas Cowboys een papiertje onder de neus, dat Irvin bereidwillig van zijn krabbel voorzag. 'Eigenlijk zou hij het ook nog moeten kussen', zei Green. 'Hij is zo schattig.'

Haar baas dacht er iets anders over. Hij constateerde dat Green door haar onprofessioneel gedrag verzuimd had Irvin te controleren toen deze door de metaaldetector liep, en ontsloeg haar op staande voet. Football-ster Irvin moest voor de rechter verschijnen nadat hij eerder deze maand was aangehouden op verdenking van drugsbezit.

Afgelopen jaar werden twee voormalige honkbalspelers strafrechtelijk vervolgd, juist omdat ze handtekeningen hadden uitgedeeld. Daar was op zich weinig mis mee, maar het tweetal, Duke Snider en Willie McCovey, had verzuimd de opbrengst van de signeersessies aan de belastingen op te geven. En met die misstap vielen de twee Hall of Famers pijnlijk van hun voetstuk.

Voormalig Brooklyn Dodgers-speler Snider, die als Duke of Flatbush geschiedenis schreef met 407 homeruns in zestien seizoenen, had in 1989 tijdens een sportbeurs tienduizend dollar geïncasseerd. Gedurende dergelijke evenementen voorziet de sportheld de meest uiteenlopende artikelen van zijn handtekening, die vervolgens voor grif geld van eigenaar verwisselen.

De zwarte tien mille was nog maar een fractie van de meer dan honderdduizend dollar die Snider erkende te hebben verdiend tijdens memorabilia-shows in het verleden. Zijn compaan McCovey, oud-speler van San Francisco Giants, bekende 70 duizend dollar te hebben verdonkeremaand op zijn aangiftebiljet.

Het tweetal kwam er met een stevige boete, dienstverlening en publieke afkeuring vanaf. Dat laatste is in de VS zo'n beetje het ergste wat een sportheld kan overkomen. Bij veel fans gingen de ogen open toen duidelijk werd hoeveel geld er met een eenvoudige sportherinnering is gemoeid. In de totale handel, variërend van een ouderwets plaatje met foto van de atleet tot een gesigneerd slaghout van Babe Ruth, gaat jaarlijks zo'n 500 miljoen dollar om.

Tegenwoordig komen spelers, coaches, promotors en fans samen op speciale beurzen waar verse handtekeningen worden gezet en geprepareerde artikelen gretig aftrek vinden. Het populairst zijn gesigneerde honkballen, en hoe populairder de speler natuurlijk, hoe hoger de vraagprijs.

Basketballer Magic Johnson verdiende in 1992 één miljoen dollar voor twaalfduizend handtekeningen, ijshockeyer Wayne Gretzky kreeg een half miljoen voor hetzelfde aantal, en naar verluidt ontving basketballer Shaquille O'Neal meer dan een miljoen voor het tijdrovende karweitje dat hij het liefst in de nachtelijke uurtjes afwerkt.

De Nederlandse basketballer Rik Smits laat die handel het liefst aan zich voorbij gaan. De speler van Indiana Pacers, veelvuldig miljonair, kon de betreffende vraag op zijn belastingbiljet afgelopen jaar zelfs overslaan. Hij had de minimale inkomstengrens van 600 dollar niet overschreden. Wie een handtekening wil, kan hem gratis krijgen - en zo doen meeste atleten het in de VS nog altijd. Eén ding: doe het niet in de baas zijn tijd.Tim Overdiek

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden