Milieupolitie

Nog een paar dagen en het is weer tijd voor Gerard Cox' klassieker Het is weer voorbij die mooie zomer....

Intussen schijnt er een crisis op ons af te komen. Je hoort zelfs weleens dat we er middenin zitten. Ik merk er nog maar weinig van, wat jammer is. Ik geloof pas echt dat het slecht gaat met de economie als het aantal sneakers dat te koop ligt drastisch terugloopt, zeg maar tot jaren zeventigproporties toen we konden kiezen uit één model van Puma en twee modellen van Adidas. Winkels zónder sneakers, daar zit ik op te wachten, lege schappen.

De regering timmert ook weer aan de weg. De sigaretten worden duurder, de zorgsector moet inleveren, de koppeling gaat op de helling. Andere regeringsmaatregelen in tijden van crisis heb ik nog nooit gehoord, nou ja - de autoloze zondag, maar ook dat was in de jaren zeventig, een tijdperk dat mooier wordt naarmate het langer geleden is.

Ik liep hieraan te denken toen ik de hond uitliet. Dat is een van de voordelen van een hond. Je laat je gedachten nog eens ergens over gaan. Zo'n hond vindt dat niet erg, die springt gewoon vrolijk voor je uit. Zolang je de oude tennisbal maar af en toe voor hem opgooit.

'Wat zijn we aan het doen meneer', werd ik ineens wreed uit mijn overpeinzingen gewekt door een grof gebouwde man in een heus uniform die achter een door het stadsdeel opgestelde plantenbak te voorschijn sprong.

Ik schrok me een hoedje. 'Ik laat de hond uit', stamelde ik, vol ontzag voor het uniform.

'Je hond moet aan de lijn', schakelde de beambte over naar een familiair en dreigend niveau. Op zijn overhemd stond dat hij van de milieupolitie was.

'Ooh, waarom?', Ik was nog steeds beduusd.

'Omdat ik het zeg', snauwde de man en tot mijn niet geringe verbazing pakte hij me vast. Op zijn hand stonden in de driehoek tussen duim en wijsvinger drie blauwe puntjes getatoeëerd - teken dat de beambte tot de broederschap van ex-bajesklanten behoorde.

'Omdat u het zegt', herhaalde ik terwijl ik me losrukte, 'en wat heeft u nog meer te zeggen?'

Daar moest de man uiteraard even over nadenken en om de tijd te doden, probeerde hij me weer vast te pakken. Bij de milieupolitie terechtgekomen omdat hij net vast zat toen hij als huurling naar Joegoslavië had gekund, zo'n man. 'U hoeft mij niet aan te raken hoor', zei ik dus netjes. En daarna floot ik de hond die verderop met woest kwispelende staart op het vervolg van zijn wandeling stond te wachten.

'Ooh nee', brieste de beambte, 'je bent in overtreding hoor.' Hij tastte woest naar de portofoon die aan zijn broek bungelde.

Ik lijnde de hond aan en zag eigenlijk geen reden mijn tijd nog langer te voordoen met de milieupolitie. Ik liet mij dus rustig door de hond vooruit trekken. 'Hoho, hier blijven', riep de beambte. Hij zwaaide met zijn portofoon. Er kwamen wat vage, borrelende geluiden uit die niet ver droegen. En toen was ik de hoek om en kon ik lekker hollen met de hond.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden