Column

Mijn reuzespannende en echt gebeurde detective-avontuur (deel 2)

 

Beeld ANP

Mijn iPhone lag dus waarschijnlijk in een auto, welllicht de Uberpop van Youssof, die blijkens de cloudgegevens met hoge snelheid recht op mijn huis af kwam. Mijn gegevens zullen wel bij Uber liggen, dacht ik, weet ik veel wat ik allemaal heb ingevoerd en waar ik mee instemde toen ik op 'akkoord' klikte?

Toen hij vlakbij was, haastte ik mij naar buiten, naar het eind van mijn steegje om 'm op te vangen. Een minuut ging voorbij. Nog een. Na vijf minuten werd het me te gortig en ging ik weer naar binnen om mijn computer te raadplegen. Hij was, zag ik, mijn steeg voorbij gereden en stond stil op een pleintje in de buurt. Verdwaald? Met mijn laptop in de hand holde ik naar de hoek van de straat. Ik kon 'm nergens zien en ook niet meer online volgen, want mijn computer was losgerukt van mijn wifi. Snel een koffie-en-wifi-tentje in, password invoeren (koffiekoffie123) en weer op het kaartje kijken. Mijn iPhone bewoog weer, weg van mijn plein, de buurt uit. Als een bezetene stuurde ik steeds nieuwe geluidjes en pingen en tekstjes naar het scherm. Rechtsaf! Linksaf! Hier kun je keren! En zelfs een pathetisch: kom terug!

Verder en verder weg reed hij, mij verward en teleurgesteld achterlatend. Zoals Tom Hanks in Cast Away als het schip aan de horizon weg is. Nee erger, want dat was maar een film en dit was echt.

De ervaren Uberpop-gebruiker zal nu roepen: 'Bel hem! Bel hem dan, idioot! Met je kutcolumn! Op de site van Uber staat z'n nummer!' U heeft gelijk, ongeduldige en grofgebekte lezer, maar ik was nog in staat van grote agitatie. Er was slechts een half uur verstreken sinds ik mijn iPhone-stip voor het eerst ontdekt had, en bovendien was het nu 3 uur en stond mijn jochie op het schoolplein zich af te vragen waar zijn pappie bleef. Bovendien: dat telefoonnummer zou niet zaligmakend blijken. Maar laat me mijn verhaal vertellen verdorie, ik kom er zó op terug.

Hijgend aangekomen op het schoolplein, griste ik een mobieltje uit de hand van een verbouwereerde ophaalpappa, en belde de enige persoon wiens nummer ik uit mijn hoofd ken: mijn vrouw. Ik sommeerde haar onmiddelijk naar huis te komen, want ik had een plan.

Ik haastte mij naar huis, parkeerde mijn verrukte zoon achter Nickelodeon (nood breekt wet) en zag op de kaart hoe mijn iPhone als een dronken mier door de stad en de omringende dorpjes kriskraste - duidelijk taxigedrag. Het was nu officieel: Youssof was de hoofdverdachte.

Koortsig inspecteerde ik mijn app of mijn Uberpopper een Ubertelefoonnummer had, hetgeen het geval bleek. En natuurlijk nam hij niet op. 'Youssof. Spreek wat in. Lator.' Na twintig keer bellen kreeg hij een speciaal plekje in mijn hart, waar ook Ace Of Bass zit met All That She Wants en No Time 2 Waste, van wie de fuck dat ook was. Tussendoor mailde ik Uber. Drie keer, voor de zekerheid.

Mijn vrouw was inmiddels thuisgekomen; tijd om mijn ingeving uit te voeren. Ik installeerde de zoekapp op haar telefoon, linkte die via de onvolprezen cloud aan mijn voortvluchtige smartphone en voilà: ik was klaar voor mijn eerste, echte, officiële auto-achtervolging.

Volgende week: slot.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden