'mijn plek is bij de dolfijnen'

Zijn 2-jarig zoontje stierf na een hersenbloeding als gevolg van een harde klap. De ware toedracht van het ongeval dat plaatsvond bij de vriend van zijn ex, is onbekend....

'Het was 7 mei 1995. Ik was met mijn zoon naar het vliegerfestival geweest in Scheveningen. Daarna bracht ik hem naar het huis van zijn moeder. Sinds we een jaar daar voor onze relatie hadden verbroken, zorg den we om beurten voor hem. Die avond was zij gaan werken. Haar vriend paste op. Tegen twaalven ging de telefoon. Mijn ex-vriendin. Het ging niet goed met onze zoon. Wat er was gebeurd, wist ze niet, maar ik moest onmiddellijk naar het ziekenhuis komen. Daar zag ik hem liggen aan slangetjes, met twee blauwe plekken op zijn voorhoofd. Mijn hart zonk in mijn schoenen. Hij lag in coma, maar ik wist dat hij er niet meer was. Zo'n twintig uur later werd hij voor 99 procent hersendood verklaard.

De artsen constateerden een doorbraakbloeding. Een hersenbloeding die ontstaat na een zware klap op het hoofd. De vriend van mijn ex zei van geen ongeval te weten. Hij had mijn zoon naar bed gebracht en toen hij na een tijdje nog even ging kijken, zag hij hem liggen in een rare houding. Stikkend in zijn braaksel, rollend met zijn ogen. Dat is zijn lezing.

Het kan zijn dat mijn zoontje tijdens het spelen is gevallen op de betonnen keukenvloer en dat hij dat niet heeft opgemerkt. Ik weet dat hij veel blowde en daardoor soms 'afwezig' was. Tot hij een verhouding kreeg met mijn vriendin was het namelijk een vriend van me. Maar ik weet ook dat hij agressief kan zijn en weleens was veroordeeld voor een geweldsdelict. Hij is na de dood van mijn zoon aangehouden op verdenking van doodslag en meerdere dagen verhoord, maar wegens gebrek aan bewijs vrijgelaten.

Na de begrafenis ging ik naar La Gomera. Daar was ik een jaar eerder met mijn zoon en zijn moeder op vakantie geweest. Ik hoopte iets van het plezier te voelen dat ik daar met hen had gehad. Ik wilde uit die waas van verdriet komen.

De confrontatie met alle herinneringen was vreselijk. Toch heeft mijn verblijf daar het ergste leed verzacht. Ik vond rust in een meditatiecentrum en werd gesteund door de medewerkers. En ik kreeg een soort droom over een boot, een belangrijke hint waaraan ik toen niet veel aandacht besteedde.

Een halfjaar na mijn terugkeer in Neder-land bezocht ik het Spaanse eiland opnieuw. Ik was op de juiste tijd op de juiste plek. Tij dens een ontmoeting met de mensen van het meditatiecentrum kwam mijn droom ter sprake. Zij vertelden dat iemand van club Del Mar een dolfijnenboot wilde verkopen. Het bleek de sloep waarmee ik tijdens mijn eerste vakantie als toerist was meegegaan om naar de dolfijnen te kijken.

Ik ben altijd gefascineerd geweest door walvissen en dolfijnen, had een redelijke kennis van deze dieren en ik werd gezien als een geschikte partner. Tien dagen later tekende ik het koopcontract. Ik had een jaar om mijn financiën op orde te krijgen.

Ik werkte in het restaurant van mijn ouders. 's Nachts in een ''subcultureel'' centrum verdoofde ik mezelf met drank. Ik raakte uitgeput. Bereikte het punt waarop ik een eind aan mijn leven wilde maken. Het besef dat ik niets meer te verliezen had, weerhield me daarvan. Ik had het nulpunt bereikt. Ik hoef de nergens meer bang voor te zijn. Het kon alleen maar beter gaan. Daaruit putte ik moed. Met mijn laatste krachten en met hulp van vrienden en familie lukte het me om het bedrag voor de boot bij elkaar te krijgen.

De eerste keer dat ik met de voormalige booteigenaar meeging om de basisprincipes van whale watching te leren, was ik in een emotionele bui. Bij het zien van de dolfijnen huilde ik tranen met tuiten - waar de toeristen bij waren. De schipper zei dat ik het water in mocht. Met een lichte vrees voor deze wilde dieren ging ik de zee in. Twee dolfijnen naderden me tot op 5 6 meter afstand en be gonnen me te scannen met hun echolocatiesysteem. Ik voelde die sonarklikjes echt. Er was ver trouwen, zag ik aan hun lichaamstaal. Ik werd uitgenodigd in hun wereld.

Ik raakte in een volledig ontspannen toestand en volgde hen de diepte in. Ze draaiden in spiralen om me heen, maakten salto's en ik bleef naar beneden gaan. Alsof ik geen zuurstof nodig had. Even raakte ik in paniek omdat ik ineens ver boven me een piepklein bootje zag. Heel even. Totdat een van de dolfijnen me aankeek en met zijn hoofd schud de. Ik ontspande opnieuw en hij begeleidde me omhoog. De mensen op de boot waren in paniek. Ik was tweeënhalve minuut onder water geweest! Ik was niet eens buiten adem. Ik brul de het uit van plezier. Het leek alsof mijn lichaamskracht met het zesvoudige was toegenomen. Vanaf dat moment was ik in staat om mijn schouders onder het leven te zetten.

Het vinden van wilde dolfijnen bleek mijn tweede natuur te zijn. Mijn toeristische boottochten werden meteen een succes. En ik had geweldige ervaringen tijdens het zwemmen met die gracieuze, intelligente dieren. Het contact was zo intens en puur dat er enorm veel ruimte in mijn hoofd ontstond. Ge voelens van wraak en verdriet maakten plaats voor zo veel vreugde, dat het me soms te veel werd. Dan schaamde ik me voor het feit dat ik gelukkig was terwijl ik moest rouwen om mijn zoon, en stortte ik in. Het contrast was te sterk. Van een nachtmerrie was ik in een mooie droom beland.

Er wordt altijd zweverig gesproken over de heilzame kracht van dolfijnen. Volgens mij is het puur de immense levenskracht van dolfijnen die een positieve invloed hebben op mensen. Na verloop van tijd werden mijn depressies minder. Ik begon te verlangen naar mijn familie en vrienden, en een bestaan in Nederland. Na drieënhalf jaar besloot ik de boot te verkopen. Een zware beslissing. Die schuit had me een gouden kans geboden om liefde en kleur aan mijn leven te geven.

En het leek een verkeerde beslissing, want ik kwam in Nederland in een zwart gat terecht. Maar achteraf gezien was het de juiste stap. Het gaf me de mogelijkheid om in alle rust de gebeurtenissen van de afgelopen jaren op een rij te zetten.

Door de dood van mijn zoon ben ik in korte tijd heel dicht bij mezelf gekomen. Vroe ger wist ik nooit wat ik wilde. Ik werkte alleen maar in het restaurant van mijn ouders om mezelf van een toekomst te verzekeren. Ik durfde geen besluiten te nemen. Die klap heeft me verlost van angst en me gebracht waar ik nu ben. Ik weet nu dat ik iets wil betekenen voor mens en dier op deze aarde. Mijn plek is bij de dolfijnen. Samen met een therapeute ben ik bezig een project te ontwikkelen om licht autistische en moeilijk opvoedbare kinderen in contact te brengen met wilde dolfijnen. Onderzoek wijst uit dat die kinderen zich op korte termijn meer openstellen voor contact met de buitenwereld. Over het blijvende effect is nog weinig bekend, maar ik hoop in elk geval dat die kinderen dezelfde vreugde beleven aan de dolfijnen als ik.

Als ik denk aan mijn zoon, dan leeft hij doorgaans en voel ik een bepaalde rust. Maar soms duikt ineens het beeld op van zijn sterfbed en rijst de twijfel. Ik geloof heel graag in het beste scenario: dat hij onopgemerkt is gevallen. Als ik in mijn hart kijk, acht ik die jongen ook niet in staat een 2-jarig kind iets aan te doen.

Maar zolang er geen duidelijkheid bestaat over het ongeval, kan ik zijn dood niet helemaal loslaten. Toch ben ik dankbaar dat iets heel lelijks in mijn leven is uitgegroeid tot iets moois.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden