Mijn pen tekent zichzelf en schrijft een autobiografie

Het zal gaan over een balpen. Het moest een blauwe klassieke balpen zijn, een bic of zo. Dat lag al vast voordat ik hem ging kopen....

Theo Jansen

U maakt het misschien niet uit waarmee u schrijft; mij wel.

Het verhaal zit al in het pennetje, de inkt moet er alleen nog uitgetrokken worden. Met een andere pen komt er ander verhaal uit. Ik moest derhalve op zoek naar dat ene pennetje waarmee het verhaal geschreven kon worden, dat u nu leest.

Tot mijn grote vreugde kan ik u meedelen dat ik het heb gevonden. Dat kon ook niet anders. Hoe had u immers dit verhaal kunnen lezen?

Maar goed. De balpen die ik nog niet in bezit had, kwam al in mijn leven op het moment dat ik op reis moest.

Op het station greep ik in mijn binnenzak om in paniek te constateren dat ik mijn vulpen was vergeten. Kan gebeuren. Het was de vulpen waarmee ik altijd schrijf. Paniek, paniek, hoe moest dit nu? Ik moest op zoek naar een pennetje.

Papier had ik wel bij me. Gelukkig wel het goede papier. Het zal u misschien niet uitmaken waarop u schrijft; mij wel. De letters staan namelijk al op het papier, zij het in het wit. Een blanco velletje lijkt desolaat leeg, maar dat is niet het geval. Er staan vage letters op. In het wit en wel dezelfde tint van wit als het papier zelf. Onzichtbaar voor het normale oog. Doch niet onzichtbaar voor de schrijver.

Het enige wat de schrijver doet, is de witte letters op het papier zichtbaar maken met een pen, zodat normale mensen het ook kunnen lezen. De zware en belangrijke taak van de schrijver: witte letters zichtbaar maken.

Ik kocht de balpen in een souvenirwinkel. Hij lag daar in een la achter de toonbank, in het donker, waarschijnlijk al maanden. Af en toe werd de la geopend, waarbij een enorme golf aan daglicht binnenkwam en tevens een hand die een keuze maakte uit de balpennen. Vandaag viel de keuze op de pen die u hierboven ziet afgebeeld.

Het is het zelfportret van de balpen: de balpen getekend door zichzelf. Ik moest de pen tekenen terwijl ik het ding in mijn hand hield. Dat viel niet mee. Dat begrijpt u.

De balpen merkt nu dat hij niet alleen zijn zelfportret heeft getekend, maar ook bezig is aan zijn autobiografie. Hierboven staat als eerste zin: het zal gaan over een balpen. Dat schreef hij zelf. Daarna schreef hij over zijn donkere bestaan in die la. Hij schreef over het feit dat ik op zoek moest naar hem. Hij was al in mijn leven, zij het virtueel. Virtueel zat hij al op de lege plek in mijn binnenzak. Nu zit hij er echt.

Die laatste zin kan hij vanzelfsprekend nooit geschreven hebben. Je kunt niet schrijven en tegelijk in een binnenzak zitten.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden