Mijn nieuwe skeletonsimulator De adrenaline wordt er standaard bij geleverd

Skeletonner Peter van Wees (35) raast met 120 kilometer per uur op zijn buik door een bobsleebaan. Voor de tv bootst hij dat gevoel na....

’Skeleton is op je buik gaan liggen op een sleetje, met je hoofd naar voren, je kin 5 centimeter boven het ijs, en dan met 120 kilometer per uur in een bobsleebaan naar beneden racen. Die snelheid is verschrikkelijk leuk. Je opereert op de grens van wat controleerbaar is. Je moet de slee zo hard mogelijk laten lopen en kleine details toevoegen om nog iets harder te gaan.

Een skeletonslee heeft twee ijzers. Van voren zijn die rond, achter zijn er groeven in gefreesd. Door die groeven in het ijs te drukken, kun je bijsturen. Skeleton gaat dus om gewichtsverplaatsing. Doe je het goed, dan spuugt een bocht je echt uit. Je krijgt door de zwaartekracht – zo, pfiiieuw – een extra push. Maar als je te veel beweegt, stuiter je tik-tik-tik, als een bal in een flipperkast, alle kanten op. De adrenaline wordt er standaard bijgeleverd, maar went gelukkig nooit.

Ik ben ooit het bobsleeën ingerold en daardoor zag ik de skeletonners al de baan afgaan. Dat leek me heel erg vet. Toen ik eenmaal met bobsleeën was gestopt, miste ik het sporten. Ik heb de sleebond gebeld, en die wisten nog wat mensen die een slee en een helm hadden liggen. Ik ben naar Igls in Oostenrijk gereden, daar is een bobsleebaan, en ben halverwege de baan ingestapt. Bont en blauw kwam ik beneden; ik had geen enkele kans de baan te houden, maar ik vond het geweldig.

Nu heb ik van mijn werkgever Sogeti, die ook mijn sponsor is, anderhalf jaar betaald verlof gekregen en een flink geldbedrag om mijn begeleidingsteam te kunnen betalen. Ook heb ik nu elektronische hulpmiddelen. Met een hogesnelheidscamera hebben we bijvoorbeeld mijn start geanalyseerd.

Doordat die camera 300 beelden per seconde schiet, zagen we dat ik mijn handpositie iets moest aanpassen, waardoor ik mijn heupen hoger houd, meer kan indraaien en mijn hamstrings beter kan inzetten. Een echt watervaleffect dus.

Ik hoop dat dit me helpt goed te presteren op de Olympische Spelen van Vancouver. Ik ga voor een plek in de top-6.

Net als schaatsers zijn skeletonners in de zomer – als de bobbanen gesloten zijn – altijd op zoek naar manieren om het juiste gevoel vast te houden, naar iets waarmee je de eigenlijke stuurbeweging kunt simuleren. Daarom heb ik met mijn collega’s een skeletonsimulator in elkaar gezet.

We hebben daarvoor een wintersportspelletje op de Wii, de spelcomputer van Nintendo waarbij je de controller bijvoorbeeld als tennisracket of honkbalknuppel gebruikt, als uitgangspunt genomen. Die controller hebben we uit elkaar gehaald en het mechanisme onder op een plank gemonteerd waar we mijn slee op hebben gelegd.

Op een grote monitor zie je de baan die je af moet. De besturing is heel waarheidsgetrouw, de eerste keer dat ik het speelde dacht ik: dat meen je niet! Het voelt alsof ik echt in een baan lig. Om dat effect te versterken hebben we ventilatoren naast het sleetje gezet die harder gaan waaien naarmate ik verder in de baan kom. Zo wordt ook de wind die je buiten voelt, nagebootst. In de zomer ga ik er zo’n twee tot drie keer per week op liggen. Beetje spelen.

Het geeft natuurlijk niet het echte gevoel van een afdaling, maar het maakt de afstand tussen zomer en winter wel kleiner. Ik ben benieuwd wat voor een invloed dat heeft op mijn prestaties de komende tijd.

Michiel van der Geest

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden