Mijn mannen

Hij is vandaag alleen, de lange. Ik fiets deze route dagelijks en ben ze vanaf vorige zomer minstens tweemaal in de week tegen gekomen....

Zo'n vaste ontmoeting schept een band. We zijn elkaar dan ook gaan groeten. Eerst aarzelend. Ik even de linkerhand van het stuur, zij met een knikje. Maar gaandeweg is die band gegroeid. In ieder geval in mijn beleving.

Ik begon naar ze uit te kijken: zie ik ze al in de verte? Lopen ze wel vandaag? Zo niet, dan bedacht ik allerlei verklaringen. Hebben ze vandaag misschien een andere route genomen? Zijn ze misschien wat later van huis gegaan? Misschien een verjaardag?

Ik was dan ook opgelucht als ik ze weer in de verte aan zag komen. Nog even in gedachten doorfietsen, nog even wachten met groeten, want je kunt niet al vanuit de verte uitbundig gaan zwaaien. Als we elkaar dicht genoeg genaderd zijn, gaat even mijn hand omhoog en neem ik routineus en met nonchalance hun vluchtige glimlach in ontvangst.

Ik had ze al drie, vier weken niet gezien. Dat kon geen toeval meer zijn. Vakantie? Zou kunnen. Maar het zijn eigenlijk geen types om nu op vakantie te gaan. Een ongeluk? Spierblessure? Alle dagen zo'n stuk lopen, op hun leeftijd, dan loop je natuurlijk bepaalde risico's.

Ziek? Allebei ziek is wel erg onwaarschijnlijk. Een van beiden ziek? Als maat kun je dan niet alleen op stap gaan. Je bent solidair en wacht op de ander, samen uit samen thuis, net als onderweg. Iets anders dan? Nee, niet onmiddellijk het ergste veronderstellen. Ze komen wel weer opdagen.

En vandaag is dus de lange alleen. De kleine is er niet bij. Zie je wel! Dus toch! Hij zag er ook al slecht uit, de laatste tijd. En de lange heeft al zijn moed verzameld en is vandaag weer op pad gegaan. 'Blijven lopen, jij', heeft de kleine nog tegen hem gezegd. Vandaag voor het eerst alleen.

Als ik hem passeer, groet ik voorzichtig en extra terughoudend. Hij knikt als gewoonlijk. Sterk karakter, denk ik. Als ik hem gepasseerd ben, bedenk ik me. Had ik niet even af moeten stappen? Ik kijk om, maar hij is al in de verte verdwenen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden