Mijn man heeft een vriend die spontaan aanbelt

Foto de Volkskrant

Soms kan ik bijna niet geloven dat er een tijd was dat mensen zonder aankondiging bij elkaar aanbelden om bij elkaar op bezoek te gaan. Je liep dan, stel ik me zo voor, langs iemands huis, zag daar licht branden, dacht: kom, ik wip even aan. En dan deed de ander de deur open, zonder teleurgesteld te zijn dat je niet de bezorger van bol.com was, en die had waarschijnlijk nog een trommel met koekjes klaarstaan ook en dan ging je rond de radio (denk ik?) zitten of rond de gaskachel, en dan praatte je bij. Over Drees of de watersnoodramp of zoiets.

Als ik iemand wil opbellen, vind ik dat al een invasie van zijn of haar leven en stuur ik altijd een app vooruit met de vraag: 'Kan ik je vanavond even bellen als je tijd/zin hebt?', met daarbij honderden emoji die moeten aangeven dat ik het zelf een leuk vooruitzicht vind om over acht uur met diegene te telefoneren.

Mijn man heeft een vriend die het nog steeds doet, spontaan aanwippen. De laatste keer dat hij dat deed, was op Kerstavond, dus toen kwam het niet helemaal uit, maar goed, de gedachte was sympathiek. Hij woont in de buurt, fietst weleens wat rond en belt dan lukraak aan. Aangezien wij kinderen hebben en 's avonds dus altijd uitgeteld op de bank op onze telefoontjes zitten te scrollen, zijn we altijd thuis.

Van de week kwam hij weer zomaar langs. Ik was alleen en zat een afschuwelijke Netflixserie te kijken. Het ging over een man die een affaire had en het stond bol van de clichés en zelfs al was ik helemaal alleen, ik kon constant 'wálgelijk' tegen mezelf mummelen terwijl ik theedronk - en ik genoot daar intens van.

Toen ging de bel. Het kon niet de bezorger van bol.com zijn en verder verwachtte ik niemand. Daar stond die vriend, zijn fiets dwars over de stoep geparkeerd. Ik liet hem binnen, mijn man kwam ook al gauw thuis, en zo praatten we een avond vol. We bleken zelfs wat oude chocola in huis te hebben en gingen voor ons doen veel te laat naar bed (tien over twaalf).

Ik vermoed dat een trendwatcher twee jaar geleden al heeft voorspeld dat als reactie tegen alle apps en afspraken die voor over drie weken met een vraagteken in de gedeelde digitale agenda gezet worden, en mensen die je eigenlijk nooit meer ziet maar van wie je wel precies weet wat ze op elke dag van hun vakantie hebben gedaan omdat ze daar op Facebook een album voor hebben aangemaakt - dat we als reactie daartegen weer ouderwets spontaan gaan aanbellen bij elkaar. Zover is het nog niet, maar die ene vriend doet het, en dat is al heel wat.