'Mijn lichaam sterft elke avond beetje meer'

Halverwege de repetitie van het duet Single Manoeuvres belandt Charlotte Baines (35) hardhandig in de armen van Keith-Derrick Randolph. Zijn spieren omknellen haar nek, zijn been haakt haar pootje....

Baines en Randolph vieren dit seizoen beiden hun tienjarig jubileum als gezichtsbepalende dansers van Scapino Ballet Rotterdam. De eerste klein, blank en licht. De tweede groot, zwart en stevig. Artistiek leider Ed Wubbe fêteert hen met een nieuw duet dat vandaag in première gaat en tevens het einde inluidt van de danscarrière van de Britse Baines.

Haar rug speelt te veel op. Fanatiek repeteren kost haar steeds meer moeite. 'Mentaal ben ik nog rijp voor het podium. Maar mijn lichaam sterft elke avond een beetje meer', vertelt de danseres na afloop van de repetitie.

Nog één seizoen haar lyrische motoriek in de spotlights, haar transparante verschijning die zowel onschuldig als indringend oogt. Zoals in het slot van Nico (1997), Wubbes ode aan de zangeres van The Velvet Underground op muziek van John Cale. Terwijl Nico met haar doorrookte stem haar opsluiting in Nibelungenland bezong, danste Baines een schrijnende solo. Ze wist haar toeschouwers naar huis te sturen met een bezield en pijnlijk gevoel in hun buik.

De afgelopen tien jaar heeft ze vooral geleerd lelijk te durven zijn op het podium, zegt ze. Hoewel ze (in Engeland) is geschoold als allround-danseres, inclusief zang en theater, ontpopte het pubermeisje Baines zich bovenal als prima ballerina. Op haar twintigste kreeg ze een contract bij het Nationale Ballet van Israël. In zes jaar tijd werd ze daar niet alleen eerste soliste maar ook volwassen: 'Engeland is easy tegenover het ruige leven in Israël.' Ze verlangde naar rauwer werk, moderne dans in plaats van klassiek ballet. Ze zag een voorstelling van Scapino en deed stiekem auditie toen Wubbe Israël aandeed. 'Ik liet mijn vriendje achter in het Israëlische leger.'

Haar entree in Rotterdam omschrijft ze als een droomdebuut: 'Vier jaar lang de hoofdrol van Clara in Armando Navarro's Notenkraker. Een meisje dat door het dolle raakt van Kerstmis, cadeautjes en een prins. Heerlijk.' De gewenste confrontatie met ruiger werk kwam pas daarna, toen Wubbe haar castte voor een pittig duet met Serge Rampal in Kathleen (1992), een botsing tussen mannen en vrouwen met vlammend gooi- en smijtwerk.

Voor het eerst gingen ronde bewegingen vergezeld van schokkende schouders. Ze leerde te strompelen in een bijna-val. Op dit soort motoriek borduurt Single Manoeuvres voort, al hoopt Wubbe dat hij in dit duet theatraal nog een stapje verder gaat met Lotti: 'Je kunt nu zien dat ze het lef heeft om de esthetiek te laten vallen.'

Voor Baines geldt de productie Ma's bandage van Itzik Galili als de meest confronterende. Een choreografie over de verkrachting van een vrouw. Met twee danseressen deelde ze de hoofdrol: het heftig pareren van een continue stroom van belagende mannen. Ze nam het te serieus op, trok het zich persoonlijk aan. Voor het eerst belde ze na afloop van een voorstelling met haar ouders.

Wubbe memoreert haar enige zwakke plek: 'Lotti neemt zaken soms te serieus. Dan wordt ze onzeker van haar eigen perfectionisme. Maar ze is een ideaal groepslid. Betrokken bij het hele gezelschap, niet alleen bij haar eigen rol.' Dat zal Wubbe missen. Nog één keer probeert hij haar over te halen om te blijven. Maar Baines heeft plannen voor een nieuw fastfoodrestaurant in Amsterdam.

'Soep en quiches. Een gezond alternatief voor pizza en shoarma.' Maar als Wubbe nu vraagt. . .? Dit duet, Single Manoeuvres, dat maakt begin 2000 toch deel uit van zijn avondvullende choreografie Rosary? Wil zij dat niet dansen? Ze aarzelt, lacht en kijkt om.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden