'Mijn kinderen weten wat ze later te wachten staat'

Petra (39) stuurt als een van de weinige witte ouders haar kinderen naar een 'zwarte school'. Zoon Gino (11) zit op De Evenaar in Amsterdam tussen overwegend Marokkaanse kinderen, zijn broer Iwan (17) ging hem voor....

'Op die school is Gino bijna de enige Nederlander. Eens even kijken, je hebt nog één Nederlands kind en twee half-om-halfies. Verder een paar Turken en Surinamers en de rest is Marokkaans. De meeste Turken en Surinamers gaan naar de katholieke school, hier verderop, omdat ze niet tussen de Marokkanen willen zitten.

'Mijn principe is anders, maar ik kan het me wel voorstellen. Niet omdat het Marokkanen zijn, als er alleen maar Nederlanders op die school hadden gezeten, had ik het ook niet goed gevonden. Te veel van één cultuur is niet goed. Ik denk, ik dénk dat je dan als kind dat tot de minderheid behoort, het gevoel hebt dat je moet opboksen tegen een heleboel anderen.

'Kijk, ik ben altijd dik geweest, mijn hele leven al, ik heb altijd moeten knokken tegen de rest van de wereld. Dat is een naar gevoel. Ja, ik had er nooit zo'n last van want ik sloeg er meteen op los of ik gaf mensen die opmerkingen maakten, zo'n antwoord dat ze stil werden. Maar ik zie het aan mijn kinderen: die willen beter worden dan de rest, omdat ze anders zijn.

'De kleine is nog wel eens bang dat hij een pak op zijn sodemieter krijgt. Over die grote maakte ik me minder zorgen. Toen was er al een overpopulatie Marokkanen op die school, dus hij zat ook als eenling in de klas. Maar hij wist zich verbaal zo te manoeuvreren dat hij niet onderdeed voor de anderen.

'Dat ze zich willen bewijzen, kan natuurlijk ook te maken hebben met de maatschappij. Er wordt veel meer van kinderen verwacht dan vroeger. Kinderen moeten steeds meer en steeds beter. Ik sta zelf schoon te maken, dat wenst niemand zijn kinderen toe. Ik wil ook graag dat ze het beter doen.

'Maar verder zitten er alleen voordelen aan die school. Ik heb ervoor gekozen in de Indische buurt te wonen omdat ik dit huis prettig vindt. Hier heb je nu eenmaal veel buitenlanders, en als je ervoor kiest in zo'n omgeving te leven, dan moet je ze er van jongs af aan mee confronteren. Door die school weten mijn kinderen waar ze later mee te maken krijgen.

'Wij wonen in Amsterdam, waar ik never nooit niet wegga want ik krijg in Diemen al heimwee. Amsterdam is multicultureel. Heel Nederland is multicultureel, vooral de grote steden. Als je je kinderen daar niet van jongs af aan mee confronteert, is het later als ze achttien zijn paniek alom. Dan snappen ze elkaar niet.

'Nu heb je nog veel witte bolwerken, maar over twintig jaar zijn Turken, Marokkanen en al die anderen echt wel doorgedrongen tot de maatschappij. Ze doen ook atheneum! Mijn kind mag blij zijn als ie havo haalt. Atheneum vind ik niet misselijk voor een kind dat op school kwam en toen nog niet eens kon vragen: "Juf mag ik plassen?" Ze zijn niet dom.

'Ik ben al twaalf jaar overblijfmoeder op die school en ik zie de Marokkaanse kinderen veranderen. Je ziet dat ze meer gemotiveerd zijn om te leren. Inderdaad hebben ze vaak een vader die schoonmaakt, en dat willen zij niet. De ouders sturen hun kinderen ook nog naar de moslimschool, ze worden echt gestimuleerd om te leren.

'Ik heb een tattoo op mijn arm, dat mag niet. Dat is haram, duivels. In eerste instantie praten de kinderen niet met me. Pas als ze in de gaten hebben dat juf Petra wel lief is, trekken ze hun mond open. Maar een belletje in het oor mag nu wel. Iwan, de oudste, merkte dat sommige kinderen om die reden niet met hem mochten spelen. Bij de jongste is dat over.

'Ja, ik ga me niet anders gedragen omdat ik tussen de Marokkanen zit, ik ga geen andere kleren aantrekken. Zoals zij hun cultuur hebben, heb ik mijn cultuur. Ik zal nooit op de overblijf met een hoofddoek gaan lopen.

''t Is misschien laf, maar een ander voordeel van een zwarte school is dat de regering er veel subsidie in stopt. Elke klas heeft zijn eigen computer. En verder hebben de allochtone kinderen les in de eigen taal. Als mijn kind ergens mee achter is, heeft hij de juf dat uur voor zichzelf.

'Ik krijg wel eens commentaar, vooral van mijn Nederlandse vriendinnen. Ze vragen zich af waarom ik de jongens daar op school doe, er zitten zoveel Marokkanen op. Raken ze niet achter? Straks moeten mijn kinderen doubleren doordat de Marokkanen zoveel aandacht nodig hebben.

'Allemaal onzin. Het geldt alleen voor de kleuterschool, want het is nog steeds zo dat een Marokkaans kind dan geen woord Nederlands spreekt. Te weinig Marokkaanse moeders leren Nederlands. Ze willen hun cultuur behouden via hun taal. Natuurlijk vergt dat aandacht. Maar op de lagere school moeten Marokkaanse kinderen én Nederlandse kinderen leren lezen, en dat kunnen ze wel of dat kunnen ze niet.

'Het overtuigende bewijs dat die school niet slechter is, is Iwan. Die zit nu op de Land- en Tuinbouwschool en kwam laatst thuis met zulke hoge cijfers, dat hij een klas kan overslaan. Dan moet de ondergrond wel goed zijn.

'De zoon van een kennis van mij gaat naar een witte school. Die moet nu naar een school voor moeilijk opvoedbare kinderen omdat hij het verrot om te leren. Dat ligt niet aan een witte of een zwarte school. Een kind dat niet functioneert, functioneert niet.

'Of je hoort: "Als je kinderen ouder zijn, worden ze beïnvloed door Marokkaanse jongens die het slechte pad opgaan." Maar als je je kinderen moraal meegeeft, leert wat mijn en dijn is, als je ze een eigen karakter laat ontwikkelen zodat het geen meelopers worden, dan moet het goedkomen. Iwan was standvastig, Gino zegt nog wel eens: "Mijn vriendjes..." Maar dat heb ik er voor die tijd wel uit.

'Ik zeg altijd: "Mijn kinderen weten wat ze later te wachten staat. Ze leren nu al om te gaan met mensen die anders zijn." En of het helpt? De oudste heeft Turkse, Marokkaanse, Surinaamse en Hollandse vrienden. Hij is opgegroeid tot een stevige kerel, een knokker. Die redt het wel.

'De jongste speelt op straat met Turken en Marokkanen. Daar ziet hij totaal geen verschil in. Volgens mij zit dat ook niet in kinderen, ouders leggen het op. Zo komt de rottigheid in de wereld. Hij zegt wel eens: "Die Marokkaan..." Dat mag best. Die persoon is dan ook een Marokkaan. Dat is hetzelfde als naar een Nederlander roepen: "Hé, rooie!"

'Maar als hij zegt: "klere-Marokkaan", krijgt hij een klap voor zijn hersens. Dat wil ik niet. Ik weet dat het op straat wel gebeurt, maar alle kinderen maken ruzie. Als hij roept: "klere-Marokkaan", krijgt hij terug: "klote-Kaas". Daar kan ik me niet druk om maken. Zolang ik geen bloed zie, gaat het goed.

'Ik heb met Gino nooit gesproken over de keuze voor deze school. Er is ook nooit, door hem of door mij, gezegd: ze zijn anders. Natuurlijk zijn ze anders, ze hebben zwarte krulletjes. En hij heeft blond punkhaar, nou en?

'Tuurlijk vallen hem dingen op. Van een medeleerling kreeg hij een tik op de vingers toen hij ham zat te eten. Hij kwam thuis en vroeg: "Waarom mag ik geen ham eten?" Ik zei: "Jij mag wel ham eten. Jouw God heet God en niet Allah." Ik ben naar school gegaan en toen is er een les aan gewijd.

'Ik bemoei me er hartstikke mee. Het gaat toch om mijn kind? Er was een keer ruzie, knokken. Maar Gino kan niet terugslaan want dan heeft hij heel Marokko in zijn nek. Dat zou andersom ook zo zijn, hoor. Als één Marokkaan ruzie zou hebben met een paar Nederlanders, zou die Marokkaan ook de lul zijn.

'Ik naar school, en ik zeg tegen de leerkracht: "Heb je vijf minuten?" Toen heb ik de Marokkaanse kinderen uitgelegd wat het is om een eenling te zijn. Stel je zit als Marokkaan, in je eigen land, tussen alleen maar Nederlanders in de klas - hoe zou dat voelen?

'Ik ben fel tegen hokjesgeest. Ik weet niet waarom, misschien omdat ik zelf altijd in een hokje ben gedouwd. Ik was vet en hoorde er niet bij. Al die verschillende culturen zijn juist machtig interessant. Ik wil weten hoe die in elkaar steken.

'We verwachten toch dat de allochtonen integreren? Laten we beginnen met onszelf. We zijn allemaal mensen, en al komt iemand van Mars, het zal me worst zijn. Als iemand aardig is tegen mij, doe ik aardig terug.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden