'Mijn kinderen staan nog steeds op de eerste plaats'

In de serie Jong sprak de Volkskrant tien jaar geleden met de zogenoemde generatie Nix. Hoe is het de geïnterviewden sindsdien vergaan?...

tekst anne-gine goemans . fotografie MARCEL MOLLE

1995

Kirsten van Rijn (24): 'Het is misschien best eentonig, maar met die kinderen maak je ontzettend veel mee. De baby gaat heel hard vooruit. Ze zit nu te grijpen en stopt alles in haar mond. (...) Dat soort dingen, ik zou dat voor geen goud willen missen. Daarom zou ik mijn kinderen nooit naar een crèche doen. Dan genieten anderen daarvan, zien zij hun eerste stapjes en die wil 'k zien.'

Kirsten was 21 toen zij met Hans haar eerste dochter kreeg. Tijdens haar zwangerschap stopte ze met de opleiding tot verpleegster in de zwakzinnigenzorg. Kirsten groeide op in Amsterdam en verhuisde met de komst van de tweede naar Emmen. 'Ik loop ook weleens te mopperen dat ik alleen maar bezig ben met de kinderen en met het huis schoonmaken. Maar verder vind ik het wel lekker zo. Je moet eraan wennen.'

2005

Het afgelopen jaar was zwaar, zegt Kirsten (35) en streelt de hand van partner Hans die naast haar zit. Een paar dagen geleden kwam hij uit het ziekenhuis na twee buikoperaties. Opeens lag Hans doodziek op bed zonder te weten wat er aan de hand was. De huisarts gaf hem zetpillen tegen de helse pijn. De chirurg trof een paar dagen later éénn grote puinhoop aan in zijn buik. De blindedarm bleek geknapt. Hans is herstellende, het ergste is hopelijk achter de rug, maar hij voelt zich schuldig. 'Ik vind het rot voor die meiden. Ze waren zo toe aan vakantie en dan gebeurt er dit.'

De baby en peuter van tien jaar geleden zijn groot, 11 en 13. Amber zit achter de computer en volgt de verwoestende sporen van orkanen. Meteorologie vindt ze fascinerend. Ze is serieus, rustig, leergierig. Haar zusje Myrthe is een tegenpool, vindt Amber. 'Het enige waar we het over eens zijn, is dat we het nooit ergens over eens zijn.'

Ook voor de kinderen was het een zwaar jaar, zegt Kirsten. 'Amber ging voor het eerst naar de middelbare school en heeft alleen maar zitten leren. Gingen we een dagje weg, wilde ze niet mee omdat ze huiswerk moest maken.

Ze raakte er helemaal gestrest van, zo zielig. Ze had geen tijd meer voor sport of vriendinnetjes. Aan het eind van het schooljaar kreeg Amber gymnasiumadvies, ze had allemaal achten en negens. Maar die cijfers waren te zwaarbevochten. We hebben samen besloten dat ze naar de havo gaat. Er is meer in het leven dan leren.' Hans: 'Haar geluk staat voorop.'

Myrthe wilde daarentegen juist niet leren. 'Er mankeert helemaal niks aan haar koppie', zegt Kirsten. 'Ze kan zich alleen moeilijk concentreren, waardoor het niet goed ging op school.

Via haar leraar zijn we onlangs bij een medium geweest en volgens deze mevrouw is Myrthe paranormaal begaafd. Ik hou het er liever op dat ze spiritueel is ingesteld. Paranormaal wordt al snel met zweverig en vreemd geassocieerd. Maar door haar constatering wordt opeens heel veel duidelijk. Al die jaren konden we het gedrag van Myrthe niet plaatsen. Als peuter deed ze al dingen waarvan ik dacht: dit klopt niet. Kliederde ze haar nieuwe dekbed onder terwijl ze het zelf heel erg vond. 'Ik moest het van iemand doen', verklaarde ze dan. We leerden haar toen dat zij de baas was en dat ze nee kon zeggen tegen de stemmen in haar hoofd.'

Hans: 'Ze blijkt helderhorend te zijn.'

Kirsten: 'Laten we het erop houden dat ze niet alleen is.'

Toen de kinderen allebei op de basisschool zaten, viel Kirsten van Rijn in een zwart gat. Hans werkte hele dagen bij de Belastingdienst en zij zat thuis met haar ziel onder de arm én een pols waarvan ze al jaren last had.

'Het was een drama, een ramp. Ik kon niet tillen, niet snijden, liet alles uit mijn handen vallen. Myrthe was pas 2 jaar toen ik er last van kreeg en de buurvrouw moest haar 's middags uit bed halen en verschonen. Borden met eten gaf ik over de schutting aan de buren die het vervolgens voor me sneden. Na drie jaar aanmodderen en doktersbezoeken ontdekte een arts dat een kapsel was gescheurd en werd ik geopereerd. Sindsdien gaat het veel beter, al blijft het mijn zwakke plek.'

Kirsten wilde weer wat gaan doen, maar had geen zin om haar oude opleiding tot verpleegkundige in de zwakzinnigenzorg op te pakken. Haar grote wens was vroeger om doventolk te worden. Via het LOI volgde ze havo Nederlands, haar mavo-diploma bleek niet toereikend voor de opleiding. Met grote tegenzin worstelde ze twintig boeken door, maar uiteindelijk zag ze af van de opleiding. 'Het bleek heel zwaar te zijn en ik had geen zin om vier jaar lang te roepen: stil, mama moet leren.'

Sinds 2000 werkt ze als garderobemedewerker in het tropisch zwembad van Center Parcs. Geen superbaan, vindt ze. 'Maar het is heerlijk om weer mensen om me heen te hebben. Na bijna negen jaar thuiszitten was mijn wereld erg klein geworden. Ik werk zo'n vijftien uur in de week en zorg er altijd voor dat ik thuis ben voor de kinderen. Meestal haal ik Myrthe even op. Ik ben de enige moeder uit haar klas die nog op het schoolplein staat, maar we vinden het allebei gezellig. Daarbij, ik ben altijd heel beschermend geweest.

'Nu ze groot zijn, staan de kinderen nog steeds op de eerste plaats. Ik wil dat zij goed terechtkomen en gelukkig zijn. Soms zeggen anderen: 'Je moet meer aan jezelf gaan denken.' En dat is ook zo. Alleen vind ik dat niet makkelijk om te doen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden