Mijn innerlijke rust wordt bedreigd door mijn laptop

Ik krijg een acute doodswens wanneer ik over het internet surf. De rest van de dag wandel ik boordevol levensvreugde met mijn hondjes door de woeste natuur en maak ik mij hoogstens druk over de drollenkakker. Louter om mij uit mijn mentale zenbalans te krijgen, poept hij enorme bolussen op het bospad en drapeert daar wc-papier op. Mijn honden zijn er dol op. Nou heb ik ergens gelezen dat coprofagie hartstikke gezond is, maar ik moet bij thuiskomst wel de tandjes van mijn meissies poetsen, anders mogen ze niet in bed vanwege de stuitende muilmeur.

Ik maak mij nog het drukst om het toiletpapier dat als een vlag op de stronttaartjes wappert. Het is geen gezicht, zo midden in het maagdelijke woud, en met tegenzin neem ik de proppen mee naar huis. Ik zou de wildpoeper - ik ben er zeker van dat het Domingos de zigeuner is - graag eens duchtig de les lezen over het milieu, maar verkies toch mijn isolement. Mijn enige menselijke contact is sinds MH17 beperkt tot de be-knevelde caissière van de dorpskruidenier en die stoot enkel klanken uit. Ik vind het prima zo, zonder mensen.

Foto Gabriël Kousbroek

'Loneliness is the poverty of self; solitude is richness of self' schreef May Sarton. Haar Journal of a Solitude doet me denken aan mijn vrijwillige en vooral monotone kluizenaarsschap waarin de ontluikende amandelbloesem aankomt als een mokerslag.

Mijn innerlijke rust wordt dus, los van de zigeunervijgen, bedreigd door mijn laptop, die doos van Pandora. Omdat ik niemand meer ontmoet, zijn Facebook en Twitter mijn noodzakelijke levenslijnen met de buitenwereld geworden. Een toefje porno is best heilzaam, maar eigenlijk zou ik de computer na la petite mort weer moeten dichtklappen, want een keurig intermenselijk gesprek is er godverdomme niet meer bij, op de internetten. Mijn gevoelige geest wordt mataglap gebombardeerd met meningen over meningen die men bij DWDD, Jinek en Tan hoort.

En dan heb ik het nog niet eens over eenzame cybernautes die mij ongevraagd kiekjes van hun vleeswaren sturen. Een juffrouw uit Harskamp verwijst mij dagelijks naar essays van 'professor' Joost Zwagerman die immers beeldende kunst, geostrategie en islamitisch moslimterrorisme studeerde op de Pedagogische Academie van Alkmaar. Op zo'n moment boert de doodsdrift op en grijp ik hyperventilerend naar een papieren zak, denkend aan de wijze woorden van Dirty Harry Callahan in The Dead Pool: 'Opinions are like assholes. Everybody's got one and everyone thinks everyone else's stinks'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.