'Mijn genen zijn de zijne'

Corine Koole interviewt mensen over lust & liefde. Deze week: Tot voor kort was Meike (40) getrouwd met haar werk. Tot ze op de begrafenis van haar oma met neef Bobbie in gesprek raakte.

Corine Koole

'Niet aan de liefde, maar aan mijn werk ontleen ik mijn identiteit. Al sinds ik een jong was, wilde ik wetenschapper worden. Niet om de wereld te redden, om mezelf te redden. Mijn arbeidsethos heeft niets te maken met zelfoverschatting, maar met een diepgeworteld minderwaardigheidsgevoel. Mijn werk moet mij voortdurend ervan overtuigen dat ik iets voorstel. Zoals de hardloper iedere dag zijn afstanden moet afleggen om in conditie te blijven, gaat er bij mij geen dag voorbij dat ik niet werk. Ik ben lector aan de universiteit in Londen, maar ik betrap me nog geregeld op de gedachte dat die studenten intelligenter zijn dan ik. Een idee dat zich alleen laat verdrijven door nog meer mijn best te doen. Mannen zagen zich altijd bedreigd door mijn werk, ze trokken in mijn leven altijd aan het kortste eind. Ik maakte een onderscheid tussen relaties en minnaars, waarbij ik me beperkte tot de laatste groep. Verliefd werd ik alleen nog op onbereikbare types, uiteenlopend van homo's tot beroemde maar gebonden professoren. Op een avond met Afrikaanse muziek, raakte ik een tijdje verslingerd aan een Gambiaan die op alles wat ik zei, antwoordde: Hey baby, what's up? En waarschijnlijk was ik nog steeds ongebonden als ik niet twee jaar geleden op de begrafenis van mijn oma neef Bobbie opnieuw had ontmoet.

Bloedband

Neef Bobbie is de volle neef van mijn moeder. Er bestaat dus een bloedband tussen ons. Hij is zeventien jaar ouder dan ik, maar we zijn niet samen opgegroeid, we hebben vroeger nooit samen gespeeld, nee, nadelen kleven er niet aan onze verwantschap, eigenlijk alleen voordelen, want mijn neurosen en ziekelijke werkdrift hebben voor hem geen geheimen. Mijn genen zijn de zijne. Dit is in een notendop de kern van onze verhouding. Het kwam allemaal zo: heel lang geleden ontmoette ik Bobbie op een familiereünie, ik was piepjong en hij was een veertiger die leek op David Bowie. We spraken die middag lang met elkaar en ik was onder de indruk. Maar op een briefje van mij reageerde hij nooit. Eigenlijk nam ik hem dat nog steeds kwalijk toen ik hem twee jaar geleden ontmoette op die begrafenis. Dit keer kwam hij naar mij toe, maar we spraken maar kort. Ik herkende zijn behoefte zich niet te conformeren en moest lachen om zijn grappen die iets nuchters hadden. Het was vlak voor Pasen, dus ik zei tegen hem, als je verder wilt kletsen, kom dan volgende week naar Londen om in mijn tuin eieren te zoeken. En ja, hoor, daar was hij, en ik had eieren verstopt, en - zeg me, is dit eigenlijk liefde? - binnen de kortste keren zat ik op zijn schoot in de tuin zijn wenkbrauwen te epileren. Hij had gezegd dat hij het zo lekker vond als een vrouw aan zijn gezicht tutte, en zonder lang na te denken had ik een pincet gepakt. Hoeveel fasen van hofmakerij sloegen we hiermee over?

Ik dacht, in mijn Londense achtertuin, op schoot bij die achterneef: is dit nu een date of een familiereünie? We zoenden even, maar hij was bang alles te bederven. Die nacht sliep hij op de bank. Pas toen hij me later opnieuw opzocht, spraken we uit dat we meer voor elkaar voelden. Een relatie durfde ik het nog steeds niet te noemen. Een beetje verlegen noemden we het: verkering, en later 'omgang met elkaar'. En de laatste tijd zeggen we vaak: 'We zijn veroordeeld tot elkaar.' Dat klinkt als een doem, en dat is precies hoe ik het ervaar. Maar wel een vrolijk soort doem. Een verbintenis die met niets te vergelijken is en een waarvan ik het bestaansrecht nooit in twijfel trek. Ik! De vrouw die tot haar 40ste alleen getrouwd was met haar werk. Overigens: dat ben ik nog steeds. Als neef Bobbie overkomt werk ik gewoon door. Hij leest een boek of gaat de stad in, en 's ochtends om half zeven ontbijten we samen. Neef Bobbie is de eerste man die niet jaloers is op mijn werk, maar inziet dat ik zonder mijn dagelijkse wedloop geen mens ben.

Familiehuis

Dat inzicht voorkomt druk op onze verhouding, maakt discussies overbodig. Afgelopen zomer maakten we een reis door zijn leven en het mijne, ik liet hem Berlijn zien, waar ik lang woonde, en hij nam mij mee naar zijn familiehuis in Zwitserland, waar ik ooit eerder was geweest in mijn jeugd. Het geeft rust, kennis te hebben aan een man die kennis heeft van mijn verleden. Al maak ik mij wel eens zorgen over de toekomst. Hij is nu 57, maar hoe moet het als hij straks 70 is? Als ik geen passie meer voel zodra hij achter zijn rollator loopt, zal ik het toch moeten uitmaken. Laatst vroeg ik hem: vind je het niet vervelend dat alles altijd op mijn voorwaarden moet? Toen lachte hij en zei: 'Jij denkt dat je alles bepaalt en ik laat je in die waan.' Een geweldig antwoord waarin alle doem en lotsbestemming besloten liggen en die schuldgevoel kansloos maakt. Ik ben geen spat veranderd en nog even monomaan, maar de man van wie ik houd, is anders. Ooit was liefde een struikelblok, nu voegt het iets toe.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Meike gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar: lust@volkskrant.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden