Mijn ene kat beschuldigt de andere van identiteitspolitiek

Hoe organiseer ik een gezonde (machts)verhouding tussen deze twee dieren, die constant naar elkaar uithalen?

En dan nu een column over mijn twee katten, kat B1 en kat B2, twee geweldige dieren, die het helaas niet zo op elkaar hebben en constant naar elkaar uithalen. Hoe organiseer ik een gezonde (machts)verhouding tussen deze twee dieren? Ik kan de kleine kat B1 moed in praten, zeggen dat ze zichzelf niet meer in elkaar moet laten slaan, weg met die slachtoffermentaliteit. Ik kan kat B2 bestraffend toespreken, zeggen dat ze zich bewust moet zijn van bepaalde privileges - haar grootte, haar pittige temperament - waar ze niets voor heeft hoeven doen en dat ze daarom ruimte moet maken voor de minder gefortuneerde kat B1.

'Miauw', zegt kat B2 dan.

'Vat het niet zo persoonlijk op', zeg ik dan. 'Ik bedoelde alleen maar te zeggen dat het geen kwaad kan om je eens van tijd tot tijd in te leven in kat B1, die niet jouw kracht en genen heeft.'

'Miauw!', krijst kat B1 intussen en loopt verontwaardigd de kamer uit.

'Serieus, kat B1?', roep ik haar na. 'Noemde je mij nou net echt helper kitty? Ik probeer je alleen maar te beschermen, ik wilde kat B2 duidelijk maken dat er geen sprake is van een level playing field tussen jullie beide en dat - '

'Miauw', valt kat B2 mij in de rede.

'Hoezo is wat ik nu allemaal zeg achterlijke identiteitspolitiek?', vraag ik. 'Hoe kom je daarbij? Ik benoem alleen wat de persoonlijke omstandigheden zijn van kat B1 en hoe die haar op achterstand zetten. Het kan geen kwaad om je daar een beetje rekenschap van te geven. Daarnaast: jij hebt kat B1 altijd afgerekend op haar identiteit en je hebt jezelf altijd laten voorstaan op je cyperse identiteit, dus jij bent wel de laatste die zich mag beklagen over identiteitspolitiek.'

'Miauw!', snauwt kat B2.

'Inderdaad, ik heb jullie altijd geleerd dat niets zo belangrijk is als humanisme, dat we onze verschillen niet op de spits moeten drijven', zeg ik. 'Maar jij, kat B2, gebruikt de principes van het humanisme als excuus om blind te blijven voor de achterstand van anderen. Als jij tegen kat B1 snauwt dat je geen kleur of verschillen ziet, dan zeg je eigenlijk tegen haar: je moet je snater houden, want ik ga mijn dominante positie niet opgeven voor jou.'

Kat B1 komt terug de kamer ingelopen, pruilend. 'Miauw', zegt ze.

Ik zucht. Sinds kat B1 het werk heeft ontdekt van Judith Butler - een intersectioneel feministische goeroe die het meest taaie proza ooit schrijft - is ze onuitstaanbaar parmantig geworden. Ze heeft zich opgesloten in een fort van koeterwaals en doet geen enkele poging meer om een dialoog aan te gaan. Het is tragisch. Andere katten drijven graag de spot met haar. Die sturen stukken naar de krant waarin ze kat B1 ervan beschuldigen dat ze met haar gekke taaltje en arrogante houding ons land naar de knoppen helpt. Ze heeft het haar vijanden erg makkelijk gemaakt.

'Kat B1', zeg ik. 'Alsjeblieft, probeer tot een redelijk vergelijk met kat B2 te komen. En kat B2, alsjeblieft, probeer niet alles wat kat B1 zegt af te doen als identiteitspolitiek. Dat is gewoon een excuus om je nergens in te hoeven verdiepen.'

'Miauw!', roepen kat B1 en B2 beiden en zetten het op een blazen.

'Weet je wat?', zeg ik. 'Ik geef het op. Ik dump jullie wel bij mijn maat Peter Middendorp. Dit is de laatste keer dat ik mij hier nog mee bezig hou. Dit hele kattendebat kan me gestolen worden.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.