Mijn eigen paradijsje

Astrid Seriese wil af van het jazz-stempel. Ze bezingt de liefde nu in het Nederlands, met gamelan en big band....

Even een kleurspoeling, dus even niet aanspreekbaar. Daarna de föhn, sorry, later. En de make-up moet ook nog gedaan. Astrid Seriese bij kapper Paul in Haarlem. Ze treedt er die avond op met Leoni Jansen, Lucretia van der Vloot en Rocq-E Harrell. Want Paul heeft de vier dames een seizoen lang geknipt, gewassen, gewatergolfd en bijgekleurd tijdens de tournee van het theaterconcert She Got Game. En nu, bij de opening van zijn nieuw filiaal aan de Grote Markt, is het tijd voor een wederdienst.

Nee, dit is dus geen schnabbel. Maar ook daar kijkt Astrid Seriese zeker niet op neer. 'Volgende week mag ik bij het afscheid van een directeur van een verzekeringsbedrijf Sous le ciel de Paris zingen. Wonderschoon, en daar is niks mis mee. Maar die twee maal drie kwartier in het theater is mijn basis. Daar kan ik mijn eigen paradijsje scheppen. Ik heb die bagage, en daarom voel ik me niet onhandig op een geïmproviseerd podium.'

Zonder Metropole Orkest, vanzelfsprekend. Het orkest was alleen beschikbaar voor de opnamen van haar nieuwe cd Nuances van liefde. De samenwerking met deze zestig muzikanten is een aangename nawee van het Tien Geboden-project waarmee de NCRV haar 75-jarig bestaan vierde. Tien artiesten mochten een muzikale interpretatie geven van de klassieke levensrichtlijnen van Mozes. Astrid Seriese, tekstdichter Arthur Japin en arrangeur Sebastiaan Koolhoven kozen voor het vijfde gebod: Eert uw vader en uw moeder, opdat uw dagen verlengd zullen worden in het aangezicht van de Heer.

'Ouderliefde, dat is toch de primaire liefde in de intermenselijke verhoudingen. Ik werd op dat gebod gedrukt door de dood van mijn ouders. Op zo'n moment maak je de balans op.

'In het lied De Aanloop staat een kind rillend aan de rand van het zwembad. De vader in het water vult het kind met vertrouwen, waardoor het in zijn armen springt. Aan het eind van het lied ligt de vader op sterven in de armen van zijn zoon. Die geeft hem het vertrouwen en de liefde die hij in het zwembad kreeg weer terug. Nu kan de vader de aanloop naar de afgrond nemen. Dat is een mooi beeld, en het zegt alles over de relatie. Misschien zit er onbewust dus wel iets zelfzuchtigs in liefde. Je geeft uit lijfsbehoud. Maar calculerend is het niet. De cirkel moet rond.'

Chloorfles

Het team van De Aanloop werd bij elkaar gehouden voor de eerste Nederlandstalige cd van Astrid Seriese. De overstap van Fay Lovsky en Frederique Spigt vindt navolging. 'Ach, misschien kom ik zo nog op de verzamel-cd Nieuw Nederlands Peil deel 5 en raak ik eindelijk van het jazz-stempel af.'

Nuances van liefde bezingt ze: eerst werd een liefdeslijstje gemaakt, met daarop natuurlijk de liefde tussen man en vrouw, maar ook zusterliefde, liefde voor de natuur, en liefde voor de dood. Die laatste werd door Seriese afgevoerd toen Japin met een tekst kwam over een suïcidale man die de chloorfles aan zijn mond zet. 'Zo ver wilde ik niet gaan, dat kon ik niet navoelen.'

In het materiaal dat Japin aanleverde bleek de liefde voor het kind ruim vertegenwoordigd te zijn. 'Dat kleeft heel erg aan mij. Ik heb ook de muziek gemaakt voor de tv-serie Kinderen van de Hondsberg, over geestelijk gehandicapte kinderen. Ik straal het waarschijnlijk uit, want ik ben al een paar keer gevraagd om voor de studenten van de kweekschool voor vroedvrouwen te zingen.'

Op Nuances van liefde kan de zangeres haar hele vocale voorraad etaleren. Zij fluistert intiem Oosters, zij zet een Nina Hagen-scheur op, en schuifelt jazzy langs de melodielijn. De meeste nummers zijn uiterst geschikt voor intieme optredens. 'Ik zou het liefst een verbinding leggen tussen mijn zangkunst en beeldende kunst. Bijvoorbeeld met recitals bij vernissages.'

Trommels

Seriese schreef de muziek (op twee nummers na). Japin gebruikte voor een paar liedjes stukken uit zijn roman De zwarte met het witte hart, over twee Afrikaanse prinsen die tegen hun zin naar Europa worden gebracht. De moeilijk zingbare, lange zinnen zijn door Seriese uitgekleed tot vierregelige strofes. Daarmee kon ze uit de voeten bij het componeren. Toen ze de muziek had geschreven, kon ze weer terug naar de oorspronkelijke tekst van Japin; de lange zinnen waren nu wél bruikbaar.

Sebastiaan Koolhoven deed de arrangementen, hier en daar van suggesties voorzien van Seriese. Zo wilde ze bij De namen van je liefde het subtiele gamelan-geluid ('Mijn dochter zit op Balinese dans, dus ik word wekelijks op die klanken getrakteerd'). En ergens anders hoorde ze 'een diep ritme met lage trommels'. Bij Luister - opnieuw moeder/kind - kon de big band worden ingezet.

Ik ben het ruisen van je bloed

Ik ben het zout in elke traan

Ik ben het vuur dat in jou woedt

Waar jij heengaat, kom ik vandaan

Ofschoon het zeer verleidelijk was de volledige capaciteit van het Metropole Orkest in te zetten ('Je hebt ze. . . en je hebt ze niet zo vaak. . . dus spelen') is gekozen voor een verfijnde dosering. En de orkestleden vonden het prima. 'Het is toch een soort fabriek, die een hoogwaardig product levert. Die muzikanten hebben diensten. Lange diensten, korte diensten, ochtenddiensten en avonddiensten. Als er voor een celesta wordt gekozen in plaats van een vol arrangement, gaan ze gewoon naar huis.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden