Column

Mijn droomvlucht met Denk

Geesten wegen op zich niets, maar het verdriet dat ze dragen is ondraaglijk. Met die last van vroeger, die meer dan honderd kilo woog, zweefde ik door het raam van de kamer, waar de drie mannen en die ene vrouw strategieën zaten te bedenken.

Denk presenteerde gisteren haar partijprogramma.Beeld anp

Het kon niet mis, ondanks mijn benevelde brein had ik ze gevonden; de drie mannen, hoogst bekwaam in het verbergen van tragediën. Het was winter, in die kamer rustte de mantel liefdevol op alle kwesties waarover ze liever niet praatten.

Dit moest wel een droom zijn, want alleen in een droom konden Nederlanders van Turkse, Marokkaanse en Surinaamse afkomst bij het zien van een geest in koor net als de oude Engelse vrek, die op Kerstmis hoog bezoek krijgt, roepen: 'Bah, humbug.'

Ik wou terug naar mijn fles raki die nacht, wilde geen tijd verliezen aan uitleg en greep ze zonder tijd te verliezen één voor één bij de arm. En daar gingen we, bij Sylvana luchtdruk in de maag en in de darmen.

Allereerst kwamen we aan bij een slachterij, het regende zo zacht dat de mensen nog steeds buiten in de rij konden staan. Van de vier metgezellen die ik bij me had, was het Kuzu die een kuiltje in de wang lachte van blijdschap, omdat hij besefte dat we naar zijn kindertijd waren gevlogen. De kleine Tunahan stond daar aan de arm van zijn vader. Iets verderop in het weiland, de tientallen lammetjes en koeien die gek werden van de geur van vers bloed van hun naasten op deze eerste dag van het slachtfeest. Hemel en aarde bewogen door het gehuil van die dieren, die ondanks het geloei en het gesmeek meter voor meter richting het mes aanmeerden.

Sylvana zag ik een traantje wegpinken. Ik betrapte me op de gedachte dat ik met haar raki zou willen drinken.

We stegen weer op, ze genoten onderhand van het tafereel. Azarkan hoorde ik zelfs kreten van vreugde slaken. Want ik bracht ze naar een bruiloft. Een uitgelezen kans om nog hechter te worden met de lieve, trouwe achterban. Ze dachten dat we met z'n allen aan het dansen zouden slaan. In plaats daarvan loodste ik ze door de vagina van de bruid waar ze oog in oog met de verse hechtingen aldaar kwamen te staan. Een dag eerder door een ervaren arts aangebracht, opdat het meisje toch nog zou bloeden op de huwelijksnacht en dus een huwelijk kon hebben met geluk, praal en pracht.

Een slachterij tijdens het slachtfeest.Beeld anp

De kerkklok luidde een keer, Özturk was de slechtste zwever. Hij ging al morren terwijl we net waren begonnen. 'Het is al zo laat, hier moeten we mee kappen, moge Allah jou straffen', bromde hij in de hoogste regionen van de horizon. Maar hij had nu eenmaal een rol in het scenario, we zouden vliegen, hier geen uitzondering voor vermoeide zielen.

Waar we voorzichtig landden, was een beminnelijke jongedame aan het huilen. Ze was als enige uit het hele electoraat van mijn metgezellen verliefd geworden op een jongeman met dezelfde prachtige kleur als Sylvana. De zwangere jongedame zat ineengedoken in de hoek van de kille woonkamer, de moeder snikte op een saaie bank. De vader was aangetast in zijn superieure eer en ging als een gek tekeer.

'Ik hoop dat je onder een vrachtwagen komt. Ja, dat hoop ik... Zwanger geworden van een neger, o Allah wees teder, wat voor zonde hebben we begaan, waarom is onze straf gif en een schoorsteenveger...' De broer van het meisje mocht helemaal niets weten. Dat was de flinterdunne scheidslijn tussen dood en leven.

Terug aan de horizon kreeg ik de smaak te pakken en trotseerde ik met hen vele landsgrenzen. Duizenden kilometers waren we van het Binnenhof weg, in koude gevangeniscellen huilden heldhaftige dissidenten stiekem om de pech. 'Welk land is dit? Ik hou het niet meer vol, ik word misselijk', klaagde Sylvana. Het was de lijsttrekker die geïrriteerd uitleg gaf.

'Hij heeft ons naar Turkije gebracht, hij is jaloers op onze wereldleider en diens macht.'

Sylvana had de hele tijd haar bril op gehad. 'Doe je bril af, ik wil je ogen zien', zei ik op smekende toon toen we weer in de hemel zweefden. Haar mooie ogen glinsterden als nooit tevoren onder drie miljoen sterren.

Een wachter bij een Turkse gevangenis.Beeld afp

'Ben je soms verliefd op mij?', vroeg ze verlegen. De last van vroeger werd me op dat moment te veel en ik viel als een pakezel naar beneden. Ik hoorde de drie heren nog om mij lachen.

Deed Sylvana mee met dat brullen? Het was te mistig, de wolken stonden wederom tussen mij, haar en alle verzwegen tragediën.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden