Column

Mijn dode leerling in New Yorkse metrotunnel

De New Yorkse metro. Beeld anp

Onlangs las ik in de krant dat een 24-jarige Amsterdamse jongen dood was gevonden in een metrotunnel in New York. Ineens zag ik In a Station of the Metro, het korte gedicht van Ezra Pound, voor me. De jongen werd om kwart voor vijf 's ochtends (dood) gevonden tussen het perron en de rails van de metrolijn die loopt van 14th Street Union Square en 3rd Avenue, in de East Village. Hoe hij daar is terechtgekomen, is onbekend. Een woordvoerder van de politie in New York heeft verklaard dat de zaak in onderzoek is. Er zijn geen getuigen; analyse van de camerabeelden zal uitwijzen wat er is gebeurd. Enkele minuten later kwam via een andere route een soortgelijk bericht tot me. Ditmaal had de Amsterdamse jongen die in New York was gestorven een naam. Een naam die ik kende.

In de jaren dat ik geschiedenis studeerde, had ik niet veel geld, dat wil zeggen: minder geld dan paste bij degene die ik wilde zijn. Ik had bijbaantjes die varieerden van buizensjouwer tot invaldocent geschiedenis. Dat laatste heb ik een halfjaar gedaan, op een middelbare school in Amsterdam. Voor mijn gevoel bracht ik het er aardig van af. Wanneer leerlingen me bij mijn voornaam aanspraken of tutoyeerden, schudde ik autoritair het hoofd.

In a Station of the Metro

The apparition of these faces in the crowd;
Petals on a wet, black bough.

gedicht van Ezra Pound

De jongen die stierf in de New Yorkse tunnel was een van de leerlingen die ik onder mijn hoede heb gehad. Ik herinner me hem als een stille, dromerige jongen, maar ik heb eigenlijk geen idee of dit ergens op slaat; op televisie en in films worden mensen die om onduidelijke redenen om het leven zijn gekomen, door omstanders en nabestaanden altijd stil en dromerig gevonden, wellicht volg ik het sjabloon en koester ik geen werkelijke herinnering aan hem. In mijn leven is hij een voorbijganger geweest, net zoals ik dat ben geweest in het zijne.

De jongen is gestorven op een manier die me angst aanjaagt. Alleen, in een vreemde stad, in het donker. De enigszins neurotische fantasie overvalt me dat ik hem, toen hij een leerling was en ik zijn meester, iets had moeten toevertrouwen waaraan hij tijdens zijn laatste nacht iets zou hebben gehad.

Volgens velen is het ultieme doel van de leraar, om door zijn leerling te worden voorbijgestreefd. Dit kan op veel manieren gebeuren. De dood is daar een van.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden