Column

Mijmeren over zalf en bouwvakkers

Ik had voor uw gezondheid beter iets heel anders kunnen doen dan dit stukje te tikken.

Beeld anp

De laatste weken staat er in de Volkskrant een heerlijke advertentie. Vooral de eerste zin is fijn. 'Eczeem-middel wereldwijd succes dankzij bouwvakker.' De rest van de advertentie heb ik niet gelezen. Ik wil weldadig blijven hangen in mijn verbeelding. Het gaat nu om een bouwvakker, maar misschien gebeurt het wel iedere dag, dat iemand iets tot een succes maakt, ondanks zijn of haar beroep. 'Ontstoken tandvlees behoort voorgoed tot het verleden door loodgieter.'

Ik zou zelf ook graag eens zo worden genoemd in een advertentie. 'Galbulten-middel groot succes in Friesland dankzij columnist.' Het lijkt me fijn als je, ondanks je beroep, mensen gezond kunt maken. Ik kijk anders om me heen door die advertentie. Ik reed zojuist naar Amsterdam en dacht: nooit meer een droge mond door zalf van wegwerker.

Ik voel me schuldig. Ik zit nu een column te tikken, maar in die tijd had ik ook een middel tegen Schuimbek kunnen ontwikkelen. Waar het op neerkomt: ik wil goed doen, ondanks mijn beroep. Ik wil dat mensen mij serieus nemen als wetenschapper, ondanks deze column. Dat zou ik het allerliefste willen, dat u mij 's ochtends leest en dat u 's avonds mijn Dr. Nicky's Total Solution Crème in uw oor staat te wrijven.

Bert Wagendorp vertelde mij tijdens het laatste columnistendiner van de Volkskrant dat hij in de avonduren niet aan zijn nieuwe roman werkt (werktitel: Grebbeberg) maar dat hij een middel tegen vastplakkende oogleden ontwikkelt. U kent dat wel: je wordt 's ochtends wakker en je oogleden zitten aan elkaar geplakt. Dat is een vervelend gevoel: wakker worden als een blind poesje van 3 uur oud. Door Mister Bertie's Oogopener behoort dat ongemak binnenkort tot het verleden.

Willem Vissers, die dit weekeinde in een speciale EK-bijlage nog een emotioneel stuk schreef over zijn eerste kennismaking met de Duitser die geen kuilen graaft, werkt in zijn schuurtje aan een middel tegen scheurbuik. Alleen Arnon Grunberg heeft geen tijd voor het samenstellen van een genezende zalf, omdat hij vier keer per week luncht met een commandant van het Poolse leger of op uitnodiging van de directeur te gast is in een vrouwengevangenis ergens diep in Bolivia.

U moet zich daar trouwens niet te veel van voorstellen, zo'n columnistendiner. In het echt hebben columnisten nauwelijks een mening. Dat zien zij als hun werk. In je vrije tijd een mening hebben, dat is zonde van de tijd. Jonathan van het Reve kijkt in zijn vrije tijd bijvoorbeeld heel graag DWDD als Arjen Lubach daar te gast is, maar als columnist kan dat opeens allemaal anders liggen. Daar ga ik u allemaal niet mee lastig vallen.

We hadden het over zalf en bouwvakkers. Daar wil ik nog even over mijmeren. Ik denk bij een bouwvakker meteen aan eeltige klauwen, waarmee ze de hele dag bouwvakkerdingen doen. Dat zijn allemaal vooroordelen. Het maakt mij zo blij dat er ergens op deze planeet een bouwvakker op vrijdagmiddag half twee tegen zijn maten heeft gezegd: nee jongens, voor mij geen tweede krat bier. Ik ga naar huis om aan mijn eczeem-middel te werken.

Hij heeft dat gedaan bij het licht van een babykamerlampje. Zo'n lichtgevende halve maan in een wolkje. Hij heeft een vrouw ontmoet om het middel op te testen. Ze hebben twee kinderen. Met eczeem.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden