Michelle Smith blijkt toch niet onverslaanbaar

Vier minuten verkeerden de vijftienduizend aanwezigen in het Georgia Tech Aquatic Center in verwarring; bij het opmarcheren van de finalistes voor de 200 meter vlinderslag ontbrak Michelle Smith....

Van onze verslaggever

Wybren de Boer

ATLANTA

Bij het gereedmaken voor haar laatste optreden brak Smith haar zwembrilletje en nieuwe goggles bleken zo snel niet te vinden. Haar man, Erik de Bruin, was normaal gesproken nooit ver uit de buurt, maar net nu had hij zich vroegtijdig op de tribune genesteld om zijn levensgezel een keer in alle rust te kunnen aanschouwen. En te zien winnen, uiteraard. Een Nederlandse bleek zo vriendelijk om haar brilletje aan Smith uit te lenen.

Michelle Smith zou op de 200 vlinder haar vierde gouden medaille gaan halen, daar twijfelde niemand aan. In de series was ze weliswaar niet de snelste geweest, maar dat zei nog niks. Sterker nog, dat was de voorgaande dagen wel meer gebeurd. Om vervolgens op het juiste moment ongenadig toe te slaan. Op de tribune zat ook Mary T. Meagher, sinds augustus 1981 houdster van het wereldrecord op de 200 vlinder en dat wereldrecord, het oudste van alle wereldrecords in het zwemmen, moest maar eens uit de boeken.

Het werd geen wereldrecord, het werd geen goud en het werd zelfs geen zilver. Michelle Smith sloot haar Olympisch avontuur na drie gouden races af met een bronzen medaille op de 200 vlinder, het nummer waarop ze twee jaar geleden bij het WK in Rome als vijfde was geëindigd. Ruim vijfeneenhalve seconde bedroeg toen haar achterstand op de Chinese winnares Liu Limin, in Atlanta moest Smith dik twee tellen prijsgeven op de Australische Susan O'Neill. Liu Limin werd vijfde.

Vermoeidheid had haar weerhouden van een nieuwe machtsgreep, zei Smith, en tijdens de race was dat te zien. De trage start wekte nog geen verontrusting, want ook dat was eerder vertoond in Atlanta, maar de versnelling die ze eerder kon maken in het tweede deel van haar races bleef nu achterwege. In de laatste twintig meter viel Smith zelfs bijna stil en werd dan ook nog voorbijgestreefd door Petria Thomas, die ook het zilver naar Australië bracht.

O'Neill, twee jaar geleden derde bij de wereldkampioenschappen, kreeg de vraag voorgelegd of ze zichzelf vooraf kansrijk had geacht tegen Smith. O'Neill: 'Natuuurlijk. Je begint niet aan een finale met de gedachte dat zilver het hoogst haalbare is. Maar eerlijk is eerlijk, Smith leek me vandaag niet zo goed als bij haar vorige races.'

Die lezing kon de Ierse slechts bevestigen. 'Het beste was eraf en dat lijkt me ook niet zo vreemd na drie zware wedstrijden. Als ik helemaal uitgerust was geweest had ik waarschijnlijk kunnen winnen, maar dat is allemaal theorie. Een paar dagen geleden heb ik overwogen de 200 wissel te laten schieten om me op de 200 vlinder te kunnen concentreren. Ik heb de 200 wissel toch gezwommen en gewonnen. Dan kun je achteraf onmogelijk spijt hebben van je keuze.'

Haar laatste wandeling naar het erepodium bracht bij Smith tranen te voorschijn. Niet uit teleurstelling om het gemiste goud, zei ze, maar vanwege het afscheid van het stadion waar ze in zeven dagen de wereld versteld had doen staan. 'Ik stond op het podium en dacht. Dit was de beste week van mijn leven, hier heb ik zo hard voor gewerkt. Vier jaar geleden was ik nog niks en nu ga ik naar huis met drie keer goud en brons. Mag je dan even huilen?'

Alle argwaan bij de concurrentie, de media en de officials van de wereldzwembond FINA ten spijt, had Smith zich in Atlanta gesterkt gevoeld door alle faxen en bemoedigende woorden die ze van bewonderaars uit de hele wereld had ontvangen. Smithmania in the USA stond op de slotdag op een spandoek in het Georgia Tech Aquatic Center. Smith merkte niet zonder trots op dat zelfs president Bill Clinton haar een schouderklopje had gegeven.

Smith: 'De president zei: ''Ik heb bewondering voor wat jij heb gepresteerd en voor de manier waarop je met al die troep van de pers bent omgegaan''. Clinton zei dat hij en Al Gore hetzelfde hadden meegemaakt.'

Doorzettingsvermogen etaleerde ook de Australiër Kieren Perkins. Slechts met veel moeite had de wereldrecordhouder op de 400, 800 en 1500 meter vrije slag zich op enkel de langste afstand voor de Olympische Spelen weten te kwalificeren en zijn optreden in de heats voorspelde evenmin veel goed: slechts op 23-honderdste naar de finale. Maar uitgerekend in de eindstrijd beleefde Perkins zijn finest hour.

Als enige bleef de 22-jarige inwoner van Brisbane onder de vijftien minuten (14.56,40) en verwees zijn landgenoot Daniel Kowalski naar het zilver. De Engelsman Graeme Smith eiste het brons op. Perkins was buiten zinnen van vreugde. 'In Barcelona won ik ook en in een snellere tijd, maar deze titel is meer waard. Niemand geloofde nog in mij, maar dankzij mijn vechtlust ben ik terug.'

De uitsmijter bij het zwemmen kwam vanzelfsprekend van Amerika, het succesvolste land tijdens het Olympische toernooi. Op de 4100 meter wissel brachten Rouse, Linn, Henderson en Hall het wereldrecord op 3.34,84.

Marianne Muis en Angela Postma slaagden er niet in het nationale record op de 50 meter vrije slag - 25,55 en op naam van Postma - te breken. Met 25,74 won Muis de B-finale, gevolgd door Postma in 25,82 seconden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden