Michel Gondry

Logisch en onontkoombaar was het, dat Michel Gondry de roman L'écume des jours (in het Nederlands vertaald als Het schuim der dagen) zou verfilmen. Ze passen immers goed bij elkaar: de regisseur van onder meer Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) en The Science of Sleep (2006) en de Franse cultschrijver Boris Vian. Dezelfde hang naar absurdisme en tragische romantiek en vooral ook hetzelfde eigenzinnige talent voor het creëren van werelden waarin alles mogelijk is, van pratende wolkjes en tijdreismachines tot krimpende kamers.

Vian (1920-1959) was een van de culturele kopstukken van het naoorlogse Parijs, bevriend met grootheden als Jean-Paul Sartre (die hij in Het schuim der dagen geweldig op de hak neemt), Simone de Beauvoir en Raymond Queneau.

Hij leefde meerdere levens tegelijk: behalve schrijver was hij dichter, chansonnier, trompettist, jazzcriticus, vertaler, acteur, schilder, uitvinder, ingenieur en talentenjager voor platenmaatschappijen. Haast had hij, want al op jonge leeftijd was bij hem een hartkwaal geconstateerd, waardoor hij zeker wist dat hij de veertig niet zou halen.

Onder het pseudoniem Vernon Sullivan publiceerde Vian de boeken die hem de meeste roem brachten: omstreden, surrealistische misdaadromans als Ik zal spuwen op jullie graf (1947) en En al wie lelijk is maken we af (1948). In dezelfde periode schreef hij Het schuim der dagen, het zachte, geestige en tegelijk sombere relaas van de grote liefde tussen de rijke Colin en zijn jonge bruid Chloé.

Colin heeft het aanvankelijk goed voor elkaar: hij woont in een fantastisch appartement ('aan iedere kant straalde een zon, want Colin hield van licht'), heeft een kok die heerlijk voor hem kookt en verse palingen vangt uit zijn waterleiding en bezoekt met zijn vriend Chick leuke feestjes. De wereld doet wat Colin wenst. Dat slaat om wanneer Chloé ziek blijkt te zijn - er huist een waterlelie in haar long die zich zelfs door de grootste bloemenpracht niet terug laat dringen. Alle glans verdwijnt, Colins huis wordt steeds krapper en muffer en de zonnen laten zich niet meer zien.

Pas na Vians dood werd Het schuim der dagen omhelsd als een klassieker - verschillende generaties jongeren groeiden ermee op. Ook in Nederland was het boek vanaf de jaren zestig populair, maar Vian kreeg bij ons nooit de status die hij in Frankrijk had. Zijn romans zijn hier alleen nog tweedehands te vinden, in ouderwetse vertalingen die zijn knappe gegoochel met woorden geen recht meer doen. Het zou mooi zijn als Gondry's film de belangstelling voor Vian nieuw leven in kon blazen.

Liefdesdrama van franse cultschrijver Boris Vian werd pas klassieker na zijn dood

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden