Michaël Zeeman was een goed gastheer

De Hongaarse auteur György Konrád brengt een laatste groet aan zijn vriend Michaël Zeeman die vandaag wordt begraven in Rotterdam....

György Konrád

Het spreekt vanzelf dat hij de centrale figuur was van de vriendenkring die op de hoogste verdieping van het edele Felix Meritis-gebouw gasten ontving en dat hij dan met een glas in zijn hand de paar vriendelijke en verstandige begroetingswoorden sprak die de geadresseerde als een door een hoge instantie verleende onderscheiding mocht beschouwen. En het is al even vanzelfsprekend dat hij het meeste recht had om een lezenswaardig boek tot de Republiek der Europese Letteren toe te laten.

En als een auteur de eer te beurt viel door hem te worden geïnterviewd, kon hij rekenen op een lastig te beantwoorden, maar wezenlijk belangrijke vraag, waarover diep kon en moest worden nagedacht. Ik herkende in hem de voortreffelijk examinerende docent. Als de geëxamineerde de gestelde vraag op een intelligente en misschien ook de examinator verrassende wijze wist te beantwoorden, klaarde Michaëls karakteristieke gelaat op en nam het een uitdrukking aan waaruit zowel medegevoel als blijdschap sprak. Het lijdt geen twijfel dat hij de teksten heel goed las en dat hij precies begreep waarover ze handelden. Ook is het duidelijk dat hij en ik op dezelfde golflengte zaten, want hij had aan twee woorden van mij genoeg om losse verbanden in mijn werk te herkennen.

Als we elkaar al geruime tijd niet hadden ontmoet, reikte de rijzige man me met jongensachtige verwachting en blijdschap de hand. Ik verwonderde me natuurlijk niet als ik hem in Amsterdam ontmoette, maar het kwam me bijna even vanzelfsprekend – hoewel weldadig verrassend – voor toen ik hem in een Hongaarse provinciestad, namelijk in Pécs, tegenkwam, waar hij in de fraaie Királystraat hoog boven de overige voetgangers uit torende. Ook in die stad voelde hij zich kennelijk geheel thuis. Trouwens, wie zou meer dan hij het recht hebben om een kijkje te nemen in de plaats die volgend jaar een der culturele hoofdsteden van ons werelddeel zal zijn? Het was duidelijk dat Michaël Zeeman een van de gasten wilde zijn die samen met de plaatselijke gastheren Europa ‘een ziel zouden geven’, of beter gezegd: zich zouden verbazen over de ondergedoken Europese ziel.

Hij kon zaken met werkelijke nieuwsgierigheid en waarachtig begrip beschouwen en zich verheugen als het geziene en gehoorde hem beviel. Met natuurlijke vertrouwdheid doorkruiste hij het Europese luchtruim en waar hij ook kwam, beschouwde hij elk goed boek als het zijne – en eigenlijk niet alleen het boek, maar ook de bijhorende auteur, die hij bij elke nieuwe ontmoeting met jongensachtige onhandigheid omhelsde.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden