Mia

'Ik heb haar leren kennen op 11 september, vorig jaar. Echt waar. Zoiets verzin je niet. Ik was bij Groove toen het gebeurde....

Martin Bril

De jongen die deze woorden sprak hing ontspannen op een groene bank in een modern café. Hij droeg een witte broek, een zwart T-shirt en een bril met geel getinte glazen. Hij was een jaar of 20. Hij praatte tegen het meisje achter de bar. Zij was haar nagels aan het lakken, een karweitje waar ze al haar aandacht in stak.

'Na een tijdje ben ik bij Groove weggegaan. Ik weet niet meer of de torens toen al ingestort waren of niet. Op straat hing een heel rare sfeer. Overal waar je langskwam, stond de tv aan.'

'Ik weet niet meer waar ik was', zei het meisje achter de bar zonder op te kijken van haar werkzaamheden.

'Ik kwam Mia tegen op de brug bij de Kinkerstraat. Ik had haar weleens gezien, op straat gewoon, maar nooit iets tegen haar gezegd. Nu stonden we naast elkaar voor het stoplicht te wachten. Ik stond er het eerst en zij kwam opeens naast me staan. Ze was op een mountainbike. Ik keek opzij. Ze lachte naar me.'

'Cool', mompelde het meisje achter de bar. Ze bekeek haar nagels die glanzend roze waren en wapperde toen loom met haar hand.

'Mijn moeder blaast er altijd tegen', zei de jongen.

'Dat moet je juist niet doen', antwoordde het meisje. Ze bleef wapperen.

'Waar moet jij heen?, vroeg Mia toen het licht op groen sprong. We staken samen over. Naar huis, zei ik. Zullen we wat drinken?, vroeg ze, je hebt zo'n goeie uitstraling.'

'Typisch Mia, om zoiets te zeggen', zei het barmeisje.

'Wist ik veel. Dus we gingen wat drinken. Ergens daar in de buurt, op een terrasje. Ik vond haar ontzettend leuk. Op een gegeven moment kreeg ze telefoon en toen moest ze weg. Ik gaf haar mijn nummer. Ik bel je, zei ze. Haar nummer gaf ze niet. Ze belde meteen die avond. Ik zat televisie te kijken, thuis gewoon. Uren achter elkaar, naar die vliegtuigen en die WTC-torens. Blowtje erbij, dat maakte het nog gekker. Mia kwam langs.'

'Ooh ja? Meteen al?' Het meisje was aan haar andere hand begonnen. De nagels daar kregen een andere kleur, blauw.

'We hebben samen tv gekeken, verder niks. Ze was helemaal van slag, maar ook heel grappig. Om drie uur of zo ging ze weer weg, maar nu kreeg ik wel haar nummer. Nou ja, zo is het begonnen. . .'

'En nu?'

De jongen zuchtte en haalde een hand door zijn haar. 'Ik weet al een tijdje niet waar ze is. Ze heeft een ander telefoonnummer. En ik ben nooit bij haar thuis geweest. Ze kwam altijd bij mij. Of we zagen elkaar in de stad. Wanneer heb jij haar voor het laatst gezien?'

'Een maand geleden, zoiets. Maar Mia duikt wel weer op hoor. Het is alleen stom dat je verliefd op d'r bent geworden.' Het meisje lachte, een boos lachje, en keek niet op van haar nagels.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden