Mevrouw wilde geen pacemaker

Een vrouw voelt zich onder druk gezet een pacemaker te laten plaatsen. Ze had dreigende hartritmestoornissen, zegt de cardioloog...

Door Marieke Aarden

Het gebeurt eigenlijk nooit dat de voorzitter van het medisch tuchtcollege zo in zijn boosheid wordt meegesleept dat hij een klager dreigt met de politie. 'Ik wil gaarne een sterke arm inroepen om u de zaal uit te zetten', zegt de rechter in Eindhoven dreigend.

Hij heeft de klaagster een paar keer gemaand haar mond te houden om de aangeklaagde cardioloog uit te laten praten. 'Leugens', slingert de vrouw nogmaals getergd de zaal in.

De vrouw vindt dat ze onder druk is gezet om een pacemaker te laten plaatsen. De operatie is bovendien uitgevoerd door een arts-assistent zonder een supervisor.

De aangeklaagde arts herinnert zich dat de vrouw niet wilde aanvaarden dat ze een pacemaker nodig had. 'Daarom heb ik haar de kans gegeven aan het idee te wennen. Ze kreeg een 24-uur ritmeregistratie.'

De vrouw vindt dat de cardioloog haar heeft geforceerd tot de plaatsing van de pacemaker. 'Ik wou eerst met een neuroloog praten en neurologisch onderzoek laten doen. Maar de cardioloog vond mij lastig en wilde zo snel mogelijk van deze mondige patiënt af', aldus de vrouw.

De cardioloog: 'Als we op het antwoord van de neuroloog zouden wachten, zou de vrouw aan risico's zijn blootgesteld. Ze had dreigende hartritmestoornissen. Mevrouw heeft niet gezegd dat ze de ingreep niet wilde. Ik heb dus geen druk uitgeoefend.'

De vrouw: 'Ik was bang van de cardioloog. Hij zei me, die pacemaker gaat erin, daarna kun je nog zoveel neurologen raadplegen als je wilt. Ik heb spijt dat ik toen niet rechtsomkeert heb gemaakt en naar een ander ziekenhuis ben gegaan.'

Was de ingreep achteraf terecht, vraagt het tuchtcollege.

De vrouw: 'Ik had een totaal blauwe borst omdat een onervaren arts-assistent de ingreep deed'.

Maar was hij nou terecht, probeert het college nogmaals.

'Ik heb u al uitgelegd dat ik in de klem van de cardioloog zat', zegt de vrouw. De arts herinnert zich twee gesprekken met de vrouw. Het tweede gesprek duurde anderhalf uur, maar de vrouw weet zeker dat ze amper drie kwartier in de spreekkamer was.

Het ging onder meer over de vraag of de pacemaker, die het hart met elektronische impulsen aan de gang moet houden, bevestigd moest worden aan de linker- of aan de rechterhartkamer.

De cardioloog heeft echter niet de indruk dat hij geen tijd nam om de dingen uit te leggen. 'Ik heb de diagnose doorgenomen en hoe alles in elkaar steekt. De patiënt krijgt dan een brochure mee.

'Verder is er een gesprek geweest met een technicus. Die heeft uitgelegd dat wij meestal de pacemaker links plaatsen. Dan volgen de draden gemakkelijker de bocht. Bij linkshandigen maken we een uitzondering. Dan zou de pacemaker links de beweging kunnen belemmeren en gebruiken we de rechterkant.'

De vrouw zegt dat de uitleg verwarrend was. Een arts hoort zich te vergewissen of de patiënt begrijpt wat er gaat gebeuren, vindt ze.

Bij de opname is de vrouw verteld dat ze bij de operatie met een arts-assistent te maken kon krijgen. Die werkt onder supervisie van één van de cardiologen, die over de schouder mee kijkt.

Het duurde nogal lang voordat de vrouw geopereerd kon worden. 'Het lange wachten beu werd haar een roesje gegeven. Daardoor is haar ontgaan dat de cardioloog was binnengekomen', legt de arts uit.

De vrouw gelooft daar geen snars van. 'Ik hoorde iemand zeggen, maar hij kan het ook heel goed', waarbij kennelijk op de arts-assistent werd gedoeld. 'Toen ik begreep dat ik aan hem was overgeleverd heb ik toestemming gegeven voor het roesje. Toen ik bijkwam, sprak de arts-assistent me aan met de opmerking: ik was uw chirurg. Als die supervisor er was geweest, had die zich ook aan mij moeten voorstellen.'

De aangeklaagde cardioloog - tijdens de ingreep niet in het ziekenhuis - weet niet of de supervisor ook 'lijfelijk aanwezig' aanwezig was tijdens de hele operatie. Soms is deze in de buurt en staat dan in contact met de operatiekamer.

De vrouw klaagt ook over de slechte nazorg en dat er geen interesse was in de psychische gevolgen van de ingreep. 'Die pacemaker is door mijn borst gaan zweven. Ik was onder shock. Uiteindelijk heb ik de Hartstichting gebeld en toen ben ik in een ander ziekenhuis terecht gekomen. Daar hebben ze me verteld dat de ingreep niet goed was gedaan.'

De aangeklaagde cardioloog had aangeboden het gebeuren nog eens te bespreken. 'Mevrouw wilde geen gesprek meer met mij voeren', licht hij toe.

Het tuchtcollege wijst de klacht af.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden