metropole orkest met joe lovano ***

Dirigent Jamieson zet muziek Coltrane naar zijn hand.

jazz


Metropole Orkest met Joe Lovano: 50 jaar Ballads van John Coltrane


Muziekgebouw aan 't IJ, Amsterdam, 19/5


De meester eren door zijn album na te spelen, dat klinkt niet als de meest originele ode ooit. En bovendien een heel gevaarlijke. John Coltrane, de invloedrijkste tenorsaxofonist aller tijden, was buiten technisch uitmuntend, creatief en uiterst progressief, vooral legendarisch omdat hij al deze elementen in het moment combineerde. Hoewel zijn werk ook voer voor wiskundigen was, speelde Coltrane vooral muziek die je recht in het hart treft.


Misschien wel hét gevoeligste album van Coltrane is Ballads, vijftig jaar terug uitgebracht. Een traditionele kwartetplaat die enige ophef veroorzaakte. De ingetogen sfeer stond dwars op zijn experimentele ontwikkeling. Het zijn opnamen waarin hij laat horen hoe mooi de eenvoud in improvisatie kan klinken.


Dus tja, om dit album integraal te spelen, dat kan alleen maar leiden tot negatieve vergelijkingen. Bovendien ligt musealisering op de loer. Maar dirigent Daniel Jamieson opperde om arrangementen te schrijven voor het Metropole Orkest. Met als solist saxofonist Joe Lovano, die vaker met succes Coltrane nieuwe gestalte gaf. Een grootse lofzang dus, in de vorm van een oorspronkelijke interpretatie. Best goed idee, zo blijkt in het Muziekgebouw aan 't IJ.


Terwijl het begin nog slaapverwekkend is. Voor de pauze speelt Lovano eigen stukken met de Metropole Big Band. Klinkt wel erg keurig allemaal. De dynamiek is niet veel hoger dan het nulpunt en enige swing moet met een vergrootglas gezocht worden. Hoewel de ronde en beheerste tenor van Lovano prettig luisteren is.


Maar na de pauze, als de andere orkestleden zijn aangeschoven, is er veel meer spannends te beleven. De bewerkingen van Jamieson, een nederige jongen die vereerd is met deze opdracht, overtuigen dankzij het brutale karakter. Hij wil duidelijk de mogelijkheden van het orkest gebruiken en speelt met kleuren, sectiedynamiek en versieringen, waar de kracht van het originele album zich juist onderscheidt door soberheid.


Op flinke, aanzwellende explosies van de trompetten, trombones en saxofoons volgen ingetogen pianoakkoorden of fluisterzacht spelende violen. En ondanks alle bedrijvigheid, blijft de ingetogenheid bewaard.


Grote kracht hierin is Lovano, wiens rol een stuk vrijer is dan in het eerste deel. De soul, rust en warmte van Coltrane heeft hij niet, maar het lukt hem de grote gebaren van het orkest naar zijn hand te zetten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden