Column

Met zwaar hoofd, vol inhoud en zingeving, ging ik slapen

Internetserie #BOOS van NPO is populair onder jongeren. Toch is de netmanager niet erg enthousiast. Dat werd een relletje.

Een screenshot uit een aflevering van #BOOS.

Een kwestietje op de burelen van NPO 3: de makers van internetserie #BOOS zijn boos. Op hun baas, netmanager Suzanne Kunzeler.

In een interview met Het Parool zei Kunzeler dat ze de vlog van Tim Hofman, presentator van #BOOS, een leuk initiatief vond, 'maar niet direct waartoe de NPO op aarde is'. Daarop schreven de BNN-makers een opiniestuk 'met guitig vormgegeven plaatjes die de inhoud verder met een knipoog aanvullen, zodat het allemaal niet zo venijnig voelt'.

Je moet ervan houden, het ironische benoem-toontje van #BOOS, en dat doen heel veel jongeren: in tien weken heeft het YouTube-kanaal van #BOOS 140 duizend abonnees en 4 miljoen views opgeleverd. Ook het opiniestuk was de klikhit van de dag op parool.nl. Dinsdag mocht Hofman bij De Wereld Draait Door het relletje toelichten - en toen was het mediacirkeltje rond.

Een loket voor problemen noemt Hofman #BOOS: jongeren die ergens boos over zijn worden 'onboos' gemaakt. Meisjes moeten in een doorschijnend shirt gymmen, een jongen met kanker kan zijn studie niet afmaken - hoe groot of klein de problemen ook zijn, Hofman trekt eropuit om een oplossing te vinden. Het heeft de lulligheid van Napoleon Dynamite en de knip-en-plakesthetiek van Snapchat. Kortom: hulp-tv voor millennials.

En nu is Hofman zelf boos. Want #BOOS is geen vlog. Dat zou de netmanager van een jongerenzender moeten weten. Vlog is kort voor videolog, een soort dagboekfilmpjes van wat je meemaakt, zoals Enzo Knol en Monica Geuze doen. Een YouTuber vlogger noemen is zoiets als tegen een danceproducer zeggen dat hij plaatjes draait.

'Over NPO-content moet nagedacht zijn, het moet iets toevoegen', zei Kunzeler verder. 'Voor tv zoeken we naar iets meer inhoud en zingeving.'

Grappig, want ik keek maandag naar NPO 3 en zag hoe Jan Versteegh en Geraldine Kemper met hun eigen bloed een bloedworst maakten en met een scootmobiel over een slootje sprongen. Proefkonijnen heet dat programma en het zou over wetenschap gaan.

Daarna begon Ruben en de idioten, een kopie van het Vlaamse Geubels en de idioten. In de eerste aflevering ging Ruben van der Meer met BN'ers helium inademen en met Defensie bellen, kijken of je het overleeft als een trein over je heenrijdt (spoiler: ze doen het niet) en met een schommel aan een hijskraan heel hoog, euh, schommelen.

Met een zwaar hoofd, vol inhoud en zingeving, ging ik slapen.

Nu sluit ik niet uit dat je zo jongeren bereikt, al lijkt het me onwaarschijnlijk dat ze graag kijken naar veertigers die flauwe stunts doen, maar inhoudelijker of doordachter dan #BOOS zijn deze programma's zeker niet.

Met #BOOS komt juist de dwarse identiteit van BNN weer wat tot leven. De titel is niet voor niets een knipoog naar voorvader Bart B.O.O.S. Kijk maar naar de laatste aflevering waarin een meisje haar geld terugwil van rapper Sjors (dat eigenaardige fenomeen van Man bijt hond). Het is ongemakkelijk, licht vervreemdend en grappiger dan alles wat nu op tv is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden