Met zijn drieën op het podium

Na de olympische 5 kilometer van de heren was het wachten op de 'bloemenceremonie', een soort voorlopige medaille-uitreiking. Er was niemand meer in het stadion. Alleen familie van Kramer, Blokhuijsen en Bergsma. Alleen Oranjefans. Presentatrice Dione de Graaff zei verrukt: 'O, we willen ze zo graag met zijn drieën op het podium zien!'


Maar was dat wel zo? Een Nederlands podium heeft eerlijk gezegd ook iets beschamends. We lachen de Belgen nog net niet uit als zij weer eens 1, 2 en 3 zijn geworden bij het veldrijden, maar veel scheelt het niet. Het is in elk geval lastig na te voelen waarom zij er steeds zo blij mee kunnen zijn.


We hadden lang naar de wedstrijd uitgekeken, maar het duurde niet lang of een nostalgisch verlangen kreeg ons in de greep - naar Tomas Gustafson, Johan Olav Koss, Roberto Sighel of desnoods een stuk of wat plotselinge Amerikanen. Kijken naar de tegenstrevers van de Nederlanders werkt intussen beter dan schaapjes tellen.


Wat is er eigenlijk over van de tegenstand?


De Noor Havard Bøkko, die lang is gezien als een mogelijke concurrent, lijkt in de competitie met de Nederlanders zijn persoonlijkheid te zijn kwijtgeraakt. Op vragen van verslaggevers kan hij alleen nog wat verwonderd met de ogen knipperen. 'De strategie van Bøkko is hopen', zei commentator Frank Snoeks. 'Maar hoop ís geen strategie.'


De Rus Ivan Skobrev heeft het ook allang opgegeven om ooit nog iets te kunnen winnen. Hij toont alleen nog belangstelling voor aandacht en geld. In een NOS-reportage liet hij zijn twee huizen zien, zijn auto's, een pooltafel en een brief van president Poetin. Bij gebrek aan sportieve kansen leeft hij alvast een gearriveerd leven. Elke week in een mooi pak naar een tv-studio. Zijn sportschool kost 10 duizend euro per maand.


Het viel me trouwens wel een beetje tegen dat de Russen hun schaatsers niet optimaal geprepareerd aan de start lieten verschijnen. Voor glans en glorie zijn zij tot veel bereid, maar hier heeft iemand gedacht: het is de investering en het risico niet waard - ook met doping redden we het niet.


Kijken naar Sven Kramer is evengoed adembenemend, bijna letterlijk; je mond valt er soms van open. Elke vezel in het keiharde lichaam werkt vooruit, elke slag is bijna perfect gelijk aan de volgende. Hoe dikker de lucht, des te groter het verval - maar als je dikke lucht was en je zag Kramer op je afkomen, ging je van schrik toch even opzij.


Je kunt gelukkig nog goed van zijn werk genieten, maar misschien meer als van een concert dan een wedstrijd. Zijn machtsvertoon verdient het om te worden geëerd door tegenstanders, zwetend, schuimend, stervend; het liefst een beetje radeloos.


Kramer is misschien wel net zo goed als Federer in zijn beste tijd, of willekeurig welke atleet die jarenlang zijn sport domineert. De wereld zou hem evenzo bewonderen, als zij er iets tegenover had gesteld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden