Met zandwinning graven we de bodem onder ons bestaan weg

De ingezonden brieven van zaterdag 16 spetember.

Brief van de dag: Gaten vanuit de ruimte

De Volkskrant stelt de gevolgen van zandwinning voor de natuur aan de orde. Zand is een belangrijke grondstof voor beton. Veel van onze huizen, kantoren, bruggen en viaducten zijn gemaakt van beton. Maar de gevolgen van zandwinning voor de natuur zijn groot.

In het Nederlandse landschap worden gaten geslagen die zo enorm zijn dat je ze vanuit de ruimte kunt zien. Kijk maar naar Roermond. Deze maand is een begin gemaakt met de H1, een 190 hectare groot zandwinproject tussen Waal en Maas. In het artikel wordt de milieu-econoom Martijn van der Heide opgevoerd. Het valt allemaal wel mee, sust hij. 'In Nederland wordt zand vaak gewonnen in samenspraak met ecologen. Bovendien zijn er in Nederland strikte regels en vergunningen voor de winning van zand en grind.'

Als ecoloog en burger heb ik grote moeite met deze relativering. Ik heb als lid van een werkgroep die de belangen voor omwonenden, natuur en mileu probeerde te behartigen voorafgaand aan de H1 gezien hoe 'goed' we het allemaal geregeld hebben.

Gemeenteraden die onder druk worden gezet, tot aan brieven van de minister toe, de bevolking die door de zandwinners wordt gepaaid met subsidies voor het plaatselijke verenigingsleven, omwonenden die monddood worden gemaakt, aantoonbaar slecht natuur- en milieuonderzoek, een milieueffectrapportage (MER) waarmee niets wordt gedaan behalve dan dat het minst milieuvriendelijke alternatief wordt gekozen.

Economie gaat voor mens, natuur en milieu. Beloften om te gaan werken aan hergebruik van bouwmaterialen: vergeet het maar. Het belangrijkste wapenfeit dat zandwinners kunnen noemen is dat het puin van gesloopte bouwwerken in geluidswallen wordt gestopt. Dat is geen hergebruik in een circulaire economie. Ik ben het dus eens met de strekking van het artikel in Science dat we met zandwinning de bodem onder ons bestaan aan het weggraven zijn.

Optimisme over duurzaamheid van zandwinning is misplaatst.

Wim van der Putten, Nederlands Instituut voor Ecologie, Wageningen

Kwetsbare allochtonen

Het artikel 'Allochtone agent extra kwetsbaar voor corruptie' op de voorpagina en het uitgebreide artikel van Ten eerste van gisteren schieten mij in het verkeerde keelgat. De politie heeft zelf gezegd dat ze geen goed onderzoek doet naar nieuwe agenten. Daar ligt natuurlijk de fout én de oplossing.

Een intensief antecedentenonderzoek en een gedegen selectie, voorkomen een groot deel van mogelijke toekomstige corruptie.

Kleur, afkomst, sociale klasse doen er dan niet toe. In alle geledingen van de samenleving zijn integere toekomstige politiemensen aanwezig. Het is de taak om deze te vinden en te selecteren. Dat is mogelijk en niet duur.

Door dit soort onderzoek ik heb oprecht twijfels over de wetenschappelijke waarde ervan vermoed ik dat het zeer moeilijk wordt om nog gemotiveerde politiemensen te vinden uit diverse groepen.

Patrick Maes, Etten-Leur

Kwetsbare samenleving

Zelden zo'n omfloerste taal gelezen als in de kop 'Allochtone agent extra kwetsbaar voor corruptie'. Hier staat het alsof de allochtone agent slachtoffer is van corruptie, terwijl dit natuurlijk de maatschappij en uiteraard de belastingbetaler is. De gewone burger is uiteindelijk kwetsbaar voor deze corruptie omdat de overheid, onder het blijkbaar nog steeds voortdurende wensdenken van diversiteit, een van haar kerntaken veiligheid zelf geweld aan doet, en daarmee de samenleving.

Thomas Kamphuis, Zwolle

Oververtegenwoordigd

Uit een nieuw onderzoek van het ministerie van Veiligheid en Justitie blijkt dat rechtshandhavers met een migratieachtergrond bij politie,douane, marechaussee en Fiod oververtegenwoordigd zijn bij integriteitsschendingen. Als binnen de politie bij 40 procent van dit soort zaken iemand met een migratieachtergrond betrokken is , terwijl deze groep slechts 7 procent van het personeelsbestand uitmaakt, kan de opmerking dat het personeelsbeleid van de politie een afspiegeling moet zijn van de samenleving toch wel in een ander daglicht komen te staan.

R.L. van Hasselt, Gieten

Warme banden

Onder de kop 'foute familie en vrienden' wordt naar het WODC-rapport verwezen met de tekst: 'Een belangrijke oorzaak van de oververtegenwoordiging van agenten met een migrantenachtergrond zijn de warme en intensieve familiebanden. Vaak zijn vriendenkringen en andere relaties intenser.' Deze woordkeuze suggereert dat de integere beambten, die niet tot genoemde migrantengroep behoren, geen warme en intensieve familiebanden en vriendenkring hebben. Passender zou zijn dat 'warme en intensieve' te vervangen door 'onderling afhankelijke en door loyaliteit gebonden'.

Robert Phillipson, Hoofddorp

Vorm je eigen oordeel

Met het overlijden van Harry Kuitert is een zeer relevante persoon ons ontvallen. Kuitert heeft als theoloog en ethicus belangrijke bijdragen geleverd aan het denken over God en godsdienst. Het feit dat zijn heldere denken hem heeft verwijderd van zijn protestantse achterban en hem bracht tot de conclusie dat 'alles van boven door de mens bedacht was' werd hem door zijn ex-achterban niet in dank afgenomen. Dit blijkt weer eens uit de brief van Harmen Talstra van 14 september, die vindt dat Kuiterts ideeën van een achterhaald modernisme getuigen. Op Kuitert is het Engelse gezegde van toepassing: The only one who can change his mind is the one who has one.

Kuitert behoorde tot de groep mensen die in staat was om de reflex van veel gelovigen om alleen te horen wat zij willen geloven en om alleen te geloven wat zij willen horen te overwinnen. Iedereen die daarover geïnformeerd wil worden kan zich verdiepen in zijn boeken en artikelen en zijn eigen oordeel vormen.

Peter Heintz, Utrecht

Humaan

Ik wil mijn waardering uitspreken voor de column van Bert Wagendorp waarin hij aandacht besteedt aan het overlijden van Harry Kuitert. Vooral de laatste alinea was treffend waarin hij Jan Hoek, emeritus hoogleraar gereformeerde spiritualiteit te Kampen, in een terecht verdomhoekje zet. 'Nu heeft Harry Kuitert God ontmoet en weet hij wat hij in zijn leven steeds meer is gaan betwijfelen en ontkennen', zei Jan Hoek.

De weg die Kuitert is gegaan heeft mij altijd aangesproken. Hij heeft de noodzaak van het geloof in een kerkelijk dogma ontmaskerd. Hij was op zoek naar het humane in de mens en dat kon hij onder de lading van dat dogma niet vinden. Jan Hoek heeft overigens nog een lange weg te gaan om de staat van het humane te bereiken, want veel liefde was in zijn oordeel over Harry Kuitert niet te vinden.

Sicco de Jong, Zuidlaren

Actueel

Bij het zien van de titel Dat Moet Ik Van Mijn Geloof - Godsdienst als troublemaker in het publieke domein, het laatste boek van Harry Kuitert, werd ik in tegenstelling tot briefschrijver Harmen Talstra (O&D, 14 september) juist getroffen door de bedroevende actualiteit van Harry Kuitert. We zijn er nog lang niet.

Josephine Bersee, Hong Kong

Vaarwel god

Ik heb met enige verbazing de brief over Kuitert van H. Talstra gelezen. Hij beweert dat 'atheïsme geen dwingende conclusie van een denkproces is, maar overwegend een typisch westers psychologisch verschijnsel'. Ik vraag mij af of hij dat heeft onderzocht. Bij mij was het verlaten (verliezen) van mijn geloof in god wel een langdurig - en moeizaam - denkproces voordat ik tot de overtuiging kwam dat god niet bestaat.

Ik was echt een rooms-katholiek jongetje, opgegroeid en opgevoed in een keurig katholiek gezin met vijf kinderen. Mijn vader was een overtuigd en consequent gelovige, hoewel hij zijn kinderen in de jaren zeventig steeds meer vrij liet om eigen keuzes te maken. Ik bleef als enige, samen met mijn goede vader, vroom in god geloven. Tot na zijn dood in 1992 (ik was begin 30) geleidelijk de twijfel in mijn geloofsbeleving sloop. Na tien (!) jaar liet dat nadenken daarover geen ruimte meer om in god te geloven. Nu ben ik dus atheïst. Maar dit beschouw ik beslist niet als een nieuwe 'identiteit'. Ik ben ook niet anti gelovig; laat iedereen in vrijheid een eigen, geestelijk bewustzijn en welzijn vinden.

Frank van Lier, Den Haag

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.