'Met water en een kokosnoot kan ik ook gelukkig zijn'

Na zijn modemerk is nu ook zijn huwelijk ten einde, maar Hans Ubbink blijft een blij man. 'Ik heb echt een fucking fantastisch leven.'

Beeld Imke Panhuijzen

In een YouTubefilmpje van Hans Ubbinks nieuwe onderneming Wellnessdeluxe.com zie je hem op een berg tussen tempeltjes zitten. In kleermakerszit, in het wit gekleed, met gesloten ogen. Handen met de handpalmen naar boven op de knieën; hij mediteert. Je ziet hem ook uit een vliegtuig van Air India stappen, lachen met boeddhistische monniken, yoga doen op de oever van de Ganges. Even later zie je hem op witte gympen in de Egyptische woestijn; het moet wel Egypte zijn, want je ziet piramides. Daar, in het zand, maakt hij een huppeltje. Een huppeltje van vreugde.

Hoezo huppelt de man, die eerst zijn bedrijf heeft ontmanteld en nu, twee jaar later, ook zijn relatie beëindigt? Die na 35 jaar met Ans te zijn geweest - geen interview gaf hij of hij roemde haar als zijn rots in de branding - in een appartement in Amsterdam is getrokken nu hun grote, houten chalet in Huizen is verkocht? Da's logisch, zegt Hans Ubbink. 'Ik heb echt een fucking fantastisch leven en een mooie toekomst voor me, heus.'

Ubbink (54) maakt cappuccino in zijn werkruimte in Amsterdam. Een gigantische verbouwde loods is het, waar ter decoratie een oldtimer geparkeerd staat en in de stenen vloer een vijver is gemaakt. Met goudvissen erin. 'Het kan, dus waarom niet?' zegt Ubbink. Her en der staan nog rekken met kleding uit Ubbinks laatste collecties, colberts en broeken en de bloemrijke overhemden waar zijn naam groot mee werd. En zijn bedrijf toch op zijn minst middelgroot: een krappe twintig medewerkers in dienst, zijn ontwerpen in elke Nederlandse stad in de modezaken - eigen winkels kwamen er nooit van - elke avond op tv wel een Matthijs van Nieuwkerk of een Beau van Erven Dorens die een jasje van hem droeg.

Het was voorbij in 2014 - het kon niet langer zo, de stekker ging eruit. Het merk Hans Ubbink werd toch nog genekt door de crisis die in 2008 had ingezet. Jaren leek het bedrijf zich erdoorheen te slaan, maar op het laatst waren de verliezen te groot, de winkeliers die niet betaalden te talrijk. 'Onze doelgroep waren altijd creatieven: mensen uit de theaterwereld, muziek, film, tv, architecten', zegt Ubbink. 'Die kregen door de crisis de hardste klappen. Dus die belden: Hans, ik kom dit seizoen niks bij je kopen. En dan zei ik: prima, joh, je kan nog wel tien jaar vooruit.' Net zo ontspannen reageerde hij op retailers die niet direct konden betalen wat ze hadden ingekocht. 'Dat mocht dan ook wel een paar weken later. Maar een paar weken werden soms zeven, acht maanden. En als iemand dan failliet gaat aan wie je voor twintig-, dertigduizend euro hebt geleverd, maak je dat niet meer goed. Ans en ik spraken erover tijdens het tandenpoetsen: als de markt zich niet herstelt, moeten we stoppen. Maar we vonden het heel pijnlijk. We hadden zestien mensen in dienst, dat zijn toch zestien gezinnen waarvoor je je verantwoordelijk voelt. Dat woog het zwaarst, want creatief gezien vond ik het al een tijd niet uitdagend meer. Door de crisis werd er steeds voorzichtiger ingekocht, voor uitgesproken ontwerpen was nauwelijks nog plaats. Wilde je blijven verkopen, dan was je gedwongen alleen maar meer van hetzelfde te maken. Ik vroeg me af: word ik hier nog gelukkig van? Ik niet dus.'

Beeld Foto Imke Panhuijzen

Na anderhalf jaar wikken en wegen vroeg Ubbink aan zijn kinderen, zoon Tim en dochter Sanne, nu 24 en 22: willen jullie later in het bedrijf? Ze wilden niet. 'Welnee pap, veel te hard werken.' Dat gaf de doorslag; ze stopten ermee. Geen faillissement - hij kent dat: het bedrijf leegtrekken en dan een doorstart maken, het oude personeel zonder een cent op straat. Zo wilde hij het niet. Hij wilde het netjes doen: ontslagvergoedingen uitkeren, leveranciers betalen, mensen de tijd geven om een andere baan te vinden. Het heeft hen veel meer geld gekost dan bij een faillissement het geval was geweest. Was dat verstandig? Hoofdschuddend: 'We staan er honderd procent achter, maar het was financieel verstandiger geweest om het anders te doen.'

Een opluchting, ja, dat was stoppen ook, maar een nieuw plan lag niet klaar. 'Bijna niemand wilde dat geloven, iedereen dacht: die hebben natuurlijk iets anders achter de hand.' Nee dus. Een blanco bladzijde lag voor hem, geen werk, geen vanzelfsprekende dagindeling meer. Ubbink: 'Dat is nog steeds een uitdaging: wat ga ik nu doen? Hoe geef ik dan invulling aan de drang om dingen te maken en mensen te bereiken - een gedachte die ook altijd achter de collecties lag?'

Nu was hij in de gelegenheid die drang even te temperen; als hij 'het rustig aan doet', zegt hij, hoeft hij 'niet meer keihard te werken om goed te kunnen leven', zoveel hield hij wel over aan zijn modemerk. 'Toen ik aan Expeditie Robinson meedeed zaten we middenin die periode dat we nadachten over stoppen met het bedrijf. Het was een mooi moment om alles te overdenken: wat heb je nou helemaal nodig in het leven? En het was een bevestiging: met een beetje water en een kokosnoot kan ik ook gelukkig zijn.'

Maar op een onbewoond eiland - of op Ibiza - gaan zitten, kan altijd nog. Er dienden zich nieuwe projecten aan. Een avontuur met duurzaam leer uit Mongolië; Ubbink heeft jassen en tassen ontworpen en er een aantal fabrieken bezocht. Nog zo'n project: een ondergoedlijn van biologisch katoen, in eerste instantie voor supermarktketen EkoPlaza. In zijn showroom, een glazen bloemenkas in de gigantische hal, staat een rek met prototypen: smetteloos witte T-shirts en shorts met de merknaam Ekoïst erop. Hij heeft plannen die op de markt te brengen, maar nog even niet; Ubbink is nu met heel andere dingen bezig.

CV Hans Ubbink

Geboren in Doesburg op 15 oktober 1961
1974 havo in Ede
1980 modeacademie in Arnhem, studeert af als ontwerper
1986 ontwerper bij Soap Studio van Frits Klarenbeek
1987 ontwerper bij Van Gils
1991 oprichting mannenlabel JC Rags
1992 oprichting mannenlabel Book's
2000 oprichting label Hans Ubbink, eerst mannen, later ook vrouwen
2014 einde van het label Hans Ubbink
2015 collectie voor leermerk Aadu mal, collectie ondergoed voor EkoPlaza
2016 oprichting Wellnessdeluxe.com
Hans Ubbink heeft twee kinderen en woont in Amsterdam.

De bloemenrugzak op de foto op de vorige pagina is gevuld met zonnebloemen, dahlia's, hortensia's en chrysanten.
Met dank aan Bloemenbureau Holland, mooiwatbloemendoen.nl

Met zijn zoektocht naar geluk - en daar een verdienmodel voor ontwikkelen, ja ook, al heeft dat niet zijn eerste prioriteit. Met zijn compagnons, een internetmarketeer en een cameraman, gaat hij op reis naar alle uithoeken van de wereld om te leren hoe mensen in andere culturen dat doen: lang, gezond en gelukkig leven. In India: mediteren dus, yoga, of zelfs monnik worden. In Egypte: luieren op de witte stranden, badderen in de blauwe zee. Ja, het is een rooskleurig beeld, want de reizen zijn deels gesponsord; sommige verkeersbureaus dragen graag bij aan een inspirerend filmpje op YouTube. Zo is Ubbink van modeontwerper feitelijk pr-man geworden, maar ho - hij gaat niets pluggen waar hij niet achter staat. 'Als je naar Egypte gaat om dingen te ontdekken, om te reizen, heb je daar momenteel niets te zoeken. Maar een week relaxen op het strand kan er prima. In Egypte vroeg ik: waar worden jullie nou gelukkig van? Iedereen, van hoteldirecteur tot taxichauffeur, zei: 'Bring tourists!', want de toeristen blijven er weg. Ik zei: ja, dat snap ik, maar even los van geld, wat maakt je nou echt gelukkig? Dan was het antwoord altijd: family. Dat was even confronterend.'

Begrijpelijk, want op familiegebied is er nogal het een en ander veranderd voor Ubbink. Het chalet in Huizen waar hij met Ans en de kinderen woonde - en waarvan de nieuwe bewoners hadden gehoord dat ze er altijd feesten gaven, wat wel meeviel, maar ja: ze stonden er vaak met vijftien man in de keuken en daarna maakten ze een vuur in de tuin, dus het wérd bij hun gewoon altijd feest -, dat huis is dus in andere handen. Ze wonen nu alle vier op zichzelf. En dat terwijl Hans en Ans tot voor kort 'vierentwintig zeven' samen waren: 'We hebben het merk Hans Ubbink altijd samen gedaan'. Maar, zegt Ubbink meteen: 'We wonen alle vier op tien minuten fietsafstand van elkaar in Amsterdam. En we eten regelmatig samen. Ans en ik hebben nog steeds goed contact, als ik mijn appartement sta te schilderen bel ik haar: wat vind jij van geel voor de deuren? Als er ooit een ander komt die zegt: moet dat nou, dat gebel met je ex, dan gaat die ander eruit. Zo werkt het niet bij ons.'

Beeld Foto Imke Panhuijzen

Waarom dan toch de breuk, het einde van een 35-jarig huwelijk - Hans en Ans waren al sinds de middelbare school bij elkaar? 'We zien het niet als het einde, maar als de volgende fase. We waren toe aan een nieuwe stap. Eerst gingen de kinderen het huis uit en nu gaan Ans en ik ook het huis uit, zo kun je het zien. Kijk, vroeger werden de mensen niet zo oud, toen ging je na een relatie van 35 jaar je kist in. Nu is dat anders. Ik wil 120 worden, dus dat bekent dat je dan nog 65 jaar samen doorgaat. Dat had prima gekund, dat was comfortabel geweest. Maar we wilden niet uit angst voor het onbekende bij elkaar blijven. Dan moet je ook de ballen hebben om tegen elkaar te zeggen: we kunnen makkelijk zo doorgaan, maar is het uitdagend genoeg, halen we voldoende uit het leven?'

Het antwoord was nee, maar het was logisch dat de omgeving daar niet een, twee, drie genoegen mee nam; scheiden omdat je toe bent aan een nieuwe uitdaging is op z'n minst verrassend. 'Ans en ik hebben een soort tour gedaan om het aan onze vrienden te vertellen, en sommigen stonden huilend op van tafel. Niemand had het zien aankomen. Natuurlijk werd er gevraagd: is er een ander? Dan keken Ans en ik elkaar aan en zeiden: voor zover wij weten niet.'

'Het is niet makkelijk, ik heb de ogen uit mijn kop gejankt. Het is makkelijker uit elkaar te gaan als je elkaar niet meer leuk vindt of als je ruzie hebt. Maar dan is het al te laat.'

Ubbink sluit een nieuwe liefde niet uit, maar voorlopig is hij blij met de vrijheid. 'Als je zolang samen bent, conditioneer je jezelf onbewust. Altijd als ik op reis was of uitging, dacht ik op een gegeven moment: ik moet naar huis, want Ans zit te wachten. Niet dat ze dat eiste, integendeel, maar zelf voelde ik me dan schuldig. Nu kan het gebeuren dat Mark zegt: zullen we overmorgen naar Finland? En dan kunnen we gewoon gaan. Die vrijheid, dat is fantastisch.'

Mark Denslagen is een van Ubbinks compagnons, met wie hij het platform wellnessdeluxe.com heeft opgericht. De ander is cameraman Julius Rooymans. 'We voelen ons een beetje als de drie musketiers.' Via de site kunnen wellnessreizen geboekt worden, abonnementen worden afgesloten bij een sportschool waarmee ze samenwerken en producten worden besteld als boeken over gezond leven en voedingssupplementen. Het ligt allemaal in zijn lijn, zegt Ubbink. Zelf traint hij vijf keer per week in de sportschool ('drie keer kracht en twee keer cardio'), hij staat elke ochtend vroeg op om te mediteren, hij slikt magnesium en zink en hij let op zijn eiwitten voor zijn spieropbouw. Tenslotte is hij van plan om 120 te worden - maar alleen in goede gezondheid, anders wordt hij liever 'al kitesurfend 95.'

En misschien komt er ook wel weer mode op de website. 'Ik heb mijn biologische ondergoedlijn klaarliggen, yoga- en sportkleding zou er prima bij passen. Laatst zeiden mijn kinderen: zullen we het merk Hans Ubbink weer nieuw leven inblazen, pap? Dat vond ik een geweldig compliment. Ten eerste omdat ze met hun vader willen samenwerken, maar ook omdat ze nu, twee jaar later, inzien wat een goed bedrijf het eigenlijk was.' Zijn levenswerk, mag je dat zo zeggen? Ubbink: 'Ja. Van mij en Ans. Toch wel.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden