Met verf & bleek

Stephen Sprouse, in de jaren zeventig en tachtig de favoriete ontwerper van Blondies Deborah Harry, maakte in 1984 furore met leggings en stretchrokjes met grote letters erop, een kunstje dat hij dit voorjaar herhaalde voor Louis Vuitton....

In dezelfde lijn ligt de zomercollectie van Luella, het up-and-coming merk van de Engelse ex-modejournaliste Luella Bartley. Zij bewerkte klassieke witte overhemden en gevlochten tassen van het chique Ita li aan se Bottega Veneta met fluorescerende spuitbussen.

Graffiti op kleren is een trend deze zomer, net als buttons, gescheurde en onregelmatig gebleekte spijkerbroeken en -jacks, en T-shirts met applicaties, 'politieke' kreten, rhinestones, studs, en onafgewerkte naden. Zelfs de Palestijnse sjaal, begin jaren tachtig het verplichte accessoire voor iedere linkse jongere, dook hier en daar op op de catwalk .

Het is een stoere mode die perfect past in de jaren-tachtigrevival. Net zoals we in de jaren negentig iedere trend uit de jaren zeventig nog eens dunnetjes overdeden, gaan we nu een tijdperk in waarin elk seizoen weer een paar uitvindingen uit het decennium daarna worden herontdekt. Want niet alleen punk, de New Yorkse post-punk (inspiratiebron voor Bartley en uiteraard ook Sprouse) en de iets minder vrolijke Engelse tegenhanger daarvan komen deze zomer voorbij, ook de schoudervulling, de brede riem, het korte strokenrokje en de vleermuismouw doen het op het moment erg goed.

Maar de graffitimode, zoals we haar voor het gemak maar zullen noemen, is misschien net meer dan dat: de tassen van Sprouse zijn ook op te vatten als een commentaar op de steeds grotere eenvormigheid binnen de mode, vooral veroorzaakt door de opmars van de internationale ketens die niets anders lijken te doen dan zo snel mogelijk de catwalktrends te imiteren. Die (hand)geschilderde letters doen erg uniek en bijzonder aan, tenslotte. Maar je kunt ze vooral ook opvatten als een ironische kijk op de al jaren durende logorage, die van het upmarket modepubliek wandelende reclamezuiltjes maakt (en merken als Louis Vuitton tot grote commerciële hoogten heeft gebracht). Hoewel het tegelijk natuurlijk heel decadent is: erg du re, supertraditionele Vuitton-tassen die er uitzien alsof ze door een graffiti-artiest onder handen zijn genomen.

Gelukkig hoef je, ook dankzij die net genoemde kopieerdrift, geen kapitalen uit te geven om wat hippe streetcredibility in huis te halen: ieder modewarenhuis en jeansmerk heeft het in de collectie. Al is er natuurlijk helemaal niets op tegen om precies te doen wat de inspiratiebronnen - zie voor twee voorbeelden ook pagina 54 - in hun tijd deden: zorg voor echte unica en maak het zelf. Bouw een Palestijnse sjaal om tot een rok, besprenkel spijkerspullen met bleek, zet de schaar in T-shirts en schaf bij de fourniturenzaak textielverf, studs, glitters en applicaties aan. En wie echt lef heeft, geeft haar logotas een verfbeurt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden