Met tas van tien kilo een nieuw leven beginnen

Een groep van 57 Congolezen, Burundezen en Sudanezen is op Schiphol geland op uitnodiging van Nederland zelf. Gelukkig worden in een koud, maar welvarend land....

Van onze verslaggever Toine Heijmans

'Is dit nog steeds de luchthaven?' Verdoofd door de reis en een wereldvreemd geluksgevoel sloft Ndabalinze Leen (18) in zijn halflange rode jas langs de Juggle Sandwich Bar, langs Food Valley en de Airport Telecom Shop. Daar is hij dan: in Nederland, mét papieren en met zijn vier jongere broers die net als hij uit Uganda zijn gekomen als uitgenodigd vluchteling.

Hij is blij, 'ik ga proberen er hier wat van te maken', hij wil studeren en ingenieur worden. Na acht jaar in een vluchtelingenkamp, beroofd van zijn ouders, schijnt Nederland hem een 'good place'. Koud, maar vol welvaart.

Dat Nederland vluchtelingen uitnodigt hier te komen wonen, is niet nieuw. Nieuw is dat er zo veel werk van wordt gemaakt. Voorheen gebeurde het versnipperd en met mate (het streven om 1500 mensen te laten overkomen in drie jaar werd nooit gehaald), nu is een speciaal team van Immigratiedienst IND, opvangorganisatie COA, migratiebureau IOM en het ministerie van Buitenlandse Zaken afgereisd naar kamp Kyangwali in Uganda, om 150 mensen te selecteren. Alles vanwege het nieuwe 'hervestigingsbeleid' van minister Verdonk voor Vreemdelingenzaken, dat geldt sinds januari.

Bijna de helft van de eerste groep van 57, die maandagavond aankomsthal drie uit loopt, is kind. Het zijn Congolezen, Burundezen en Sudanezen. Ze hebben zich soms jaren terug al gemeld bij de Unhcr voor een leven elders, en nu is het zover. Na de landing volgt een intakegesprek en krijgen ze een verblijfsvergunning. 'Ik en mijn broers hebben een kleine tas van tien kilo bij ons', zegt Ndabalinze Leen, 'dat is alles'.

Vrolijke gezichten ook bij de directeuren Peter Veld (IND) en Nurten Albayrak (COA). Kleeft aan hun baan doorgaans een meer ellendig imago van afwijzen en uitzetten, nu hebben ze goed nieuws. 'Op dit soort momenten weet ik weer waarom ik het doe', zegt Albayrak. 'Dit is dus ook asielbeleid', meent Veld.

Toch heeft VluchtelingenWerk Nederland zorgen. Uitgenodigde vluchtelingen moeten doorgaans negen maanden wachten in een asielcentrum voordat er een huis beschikbaar komt, meldt de organisatie, en dat hindert een snelle integratie. Maar Albayrak verzekert dat morgen al met de inburgering begonnen wordt, 'even bijkomen en dan beginnen we met een programma voor integratie'.

Dat haar organisatie onderwijl andere Congolezen en Sudanezen uit de opvang zet, omdat ze geen verblijfsvergunning krijgen, noemt ze 'enerzijds raar', maar 'we maken hier wel mee duidelijk dat voor echte vluchtelingen altijd plek is in Nederland'. 'We volgen gewoon dezelfde criteria hier als in Uganda', zegt IND-directeur Veld.

'Dus daar is niets geks aan. Hij denkt niet dat de nieuwe aandacht voor uitgenodigde vluchtelingen mogelijk is door de spectaculaire daling van het aantal asielzoekers, de laatste jaren. 'Het is gewoon een nieuwe manier van werken.'

De volgende vlucht genodigden zal uit Equador komen, waar veel Colombiaanse vluchtelingen wonen. Tegen die tijd hoopt Ndabalinze Leen een nieuwe, warme jas te dragen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden