Met Rusalka en haar prins loopt het slecht af

Opera


Rusalka


Nederlandse Jetske Mijnssen verovert Duitse operapodia.

Dortmund -De Nederlandse regisseur Jetske Mijnssen is bezig de Duitstalige operapodia te veroveren. Met L'enfant et les sortilèges, Don Pasquale en een aantal kleinere producties bij de Komische Oper in Berlijn en Madama Butterfly in Basel maakte ze goede sier. In het Opernhaus Dortmund is nu haar nieuwe enscenering van Rusalka, de sprookjesopera van Antonín Dvorák (Duitse versie) te zien.


Het verhaal van het waternimfje Rusalka dat verliefd wordt op een prins uit het mensenrijk, splitst ze letterlijk in twee lagen: de onschuldige onderwaterwereld van Rusalka, met identieke vriendinnetjes en een vaderlijke waterman (mooi gezongen en gespeeld door de Nederlandse bas Bart Driessen), en de grotemensenwereld daarboven. Daarin is het een en al seks wat de klok slaat. Mijnssen maakt er symbolische handelingen van, die ze fraai stileert. Vrouwen in bolronde, transparante baleinenrokjes met uitsparingen tot aan de navel nemen als wufte insecten plaats op de schoot van de mannen. De opperverleidsteris toegerust met felrode laklaarzen en een suikertaart aan blonde lokken.


Van die dierlijke lusten heeft Rusalka geen weet. Ze ziet een mooie prins en wordt op een kinderlijke manier verliefd. 'Geef me een mensenlichaam en een ziel', smeekt ze de heks Jezibaba (raak gekarakteriseerd door de Duitse Gritt Gnauck). Die verlangt als tegenprestatie haar stem, die zojuist het wonderschone 'Lied van de maan' heeft gezongen.


De Roemeens-Chinese sopraan Angela Bic (Rusalka) heeft het in die eerste acte niet gemakkelijk. Ze moet het doen met een monochroom beeld en een kussengevecht met haar gierende speelkameraadjes. Haar personage wordt pas interessant als boven de waterblauwe idylle de rauwe mensenwereld zichtbaar wordt. Dan blijkt dat ze een vreemde zal blijven in het rijk van haar prins en gedoemd is tot een dolend bestaan. Die eenzaamheid heeft Mijnssen prachtig genuanceerd uitgewerkt.


De rol van de prins komt met de Amerikaanse tenor Craig Bermingham niet helemaal uit de verf. Hij zet zijn stem geregeld onder druk maar met het solide aandeel van de Dortmunder Philharmoniker en hun dirigent Lancelot Fuhry en een goed toegerust operakoor kan de productie wel een stootje verdragen.


Het loopt onvermijdelijk slecht af met Rusalka en haar prins maar Jetske Mijnssen laat de details van hun ondergang in het midden. Samen lopen ze naar het licht. Jammer dat daar ze geen passendere oplossing voor heeft gevonden dan een rij bouwlampen die de zaal in schijnen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden