Met overgave nemen de Rotterdammers bezit van hun brug

Rotterdam? Is dat niet die sombere werkstad zonder joie de vivre? Die metropool aan het water waar de wind de harten van de inwoners verkilt?...

HANS HORSTEN

Van onze verslaggever

Hans Horsten

ROTTERDAM

Dansend en swingend maakten 400 duizend Rotterdammers het afgelopen weekeinde een eind aan dat beeld. Met overgave namen zij bezit van de Erasmusbrug over de Nieuwe Maas. 'De brug der verleiding' vormt de schakel die de wijken op de zuidelijke en noordelijke rivieroevers aaneen moet klinken en de psychologische barrières tussen beide stadsdelen moet slechten.

Rotterdammers zijn wars van overdrijving, behalve als het om hun eigen stad gaat. Vooral zaterdagavond herleefde het typische volksgeloof dat je met hijskranen, boten en bruggen ook sociale vooruitgang kunt afdwingen.

'Als ik doorhol, ben ik voortaan lopend sneller van de Coolsingel op het Zuidplein dan met de metro', zei een man tegen zijn vrouw, met wie hij gearmd rond middernacht over het talud van de brug kuierde. Midden op de brug stopten zij, keken naar boven en zagen daar wat velen de afgelopen dagen hebben ontdekt: de Erasmusbrug lijkt meer op een harp dan op een zwaan, zeker als het waait en de wind de tuien bespeelt, zodat ze bewegen.

Hoogtepunt van de drie dagen durende vreugde-explosie was het visuele spektakel 'Building bridges', voor de duizenden rond de brug zaterdagavond een illusionistische reis door de historie van de havenstad. Reusachtige, drijvende driedimensionale bollen aan beide kanten van de Erasmusbrug, een kolossaal vuurwerk, lasershows en zoeklichten; ze dienden als omlijsting voor de geluids- en beeldfragmenten waarmee 'Een dag uit de wereld van Rotterdam' werd gepresenteerd.

Memorabele momenten, zoals de bokswereldtitel van Regilio Tuur, concerten van de Rolling Stones en Lee Towers, de Europa Cup van Feyenoord en de vroegste successen van Sparta kwamen daardoor opnieuw tot leven. Sommige oudere aanwezigen raakten zichtbaar ontroerd toen het Vrijheidsbeeld van New York in de twee bollen op de Maas werd geprojecteerd: een eerbetoon aan de vele gelukszoekers en landverhuizers die op de kaden rond de nieuwe brug de oude wereld voor de nieuwe verruilden.

Voor het Rotterdamse gemeentebestuur heeft de Erasmusbrug een symbolische meerwaarde. De brug moest vernieuwingsdrang en nieuw elan verbeelden, zo was het plan, en een sieraad van architectuur zijn. Bovenal diende het een ontmoetingsplaats te zijn waar Noord en Zuid elkaar de hand zouden reiken. Dit weekeinde werd duidelijk dat de nieuwe, achthonderd meter lange overspanning die functie ook kan hebben. Zowel vanaf het centrum als vanuit buurten op Zuid, zoals Feijenoord, de Afrikaanderwijk en Katendrecht, togen rijen van voetgangers naar de brug.

In die traag stromende mensenmassa's troffen arm en rijk, rastaman en gabber, autochtoon en allochtoon, jong en oud elkaar zonder dat er een wanklank viel. Zelfs Jules Deelder, de nachtburgemeester van Rotterdam die 'nog niet dood op Zuid gevonden wil worden', werd zaterdag op de Kop van Zuid gesignaleerd.

Zondagmorgen om half twaalf zaten vijfduizend Rotterdammers op de Erasmusbrug aan een brunch die hun vanuit trams werd geserveerd. Enkele bandjes en loslopende muzikanten zorgden voor een losse sfeer.

Twee oude wandelaars hadden geen oog voor het culinaire festijn. Ze kwamen alleen voor het nieuwste Rotterdamse monument. Ze onderwierpen de tramrails, de reling en het wegdek aan een nauwkeurige inspectie. Ze hebben zelf nog ooit aan de oude Willemsbrug gesleuteld, beweerden ze trots. Een van de twee klopte met de knokkels van zijn vingers op het plaatstalen omhulsel van een tui van de brug. 'Prima materiaaltje hoor', zei hij goedkeurend tegen zijn kompaan.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden