Met of zonder spits, Spanje overtuigt niet

Aan de vooravond van de kwartfinale tegen Frankrijk ontmoet bondscoach Del Bosque nog altijd twijfel.

DONETSK - José Mourinho schudde driftig van nee als analyticus van tv-station Al Jazeera. Een middenvelder als veredelde spits, daar kon hij het onmogelijk mee eens zijn. Bernd Schuster zei dat er maar één 'valse nummer negen' is en dat die uit Argentinië komt, daarmee uiteraard doelend op Lionel Messi.


Geloof het of niet, maar ook Vicente del Bosque wordt wel eens bekritiseerd. Nadat de bondscoach van Spanje in het eerste groepsduel tegen Italië (1-1) besloot al zijn spitsen, Torres, Llorente en Negredo, op de bank te houden en Fabregas als verst vooruit geschoven middenveldpion het veld in te sturen, klonk er gegrom uit heel wat Spaanse kelen.


En dat pruttelende geluid is voor de kwartfinale van vanavond tegen Frankrijk in Donetsk nog niet helemaal weggestorven. Del Bosque, toch ook gewoon coach van de wereldkampioen, hoorde de kritiek op het veelgeroemde tikkie-takkievoetbal na de eerste wedstrijd geduldig aan.


Het verwijt: er moet niet overdreven worden. Uiteindelijk dient er ook gewoon een spits in het zestienmetergebied te staan, die het eindstation is van al dat combinatiespel. Del Bosque was de kwaadste niet. Torres kwam er in wedstrijd twee in, en scoorde twee keer tegen de armzalige Ieren.


Ook tegen Kroatië mocht hij opnieuw starten, maar na een uur haalde Del Bosque hem uit de stroef draaiende machine. Vlak voor tijd, en met het nodige fortuin, werd de winst veilig gesteld door Navas, de vervanger van Torres. Daarmee kreeg het gemor een vervolg. Spanje zou zijn ontsnapt tegen de sterke Kroaten, die via Rakitic een enorme kans kregen. Opnieuw hoorde Del Bosque de kritiek geduldig aan om toen zelf met een veelzeggende vaststelling te komen.


Bij alle ploegen die zich voor de kwartfinales kwalificeerden had hij blije gezichten gezien, juichende voetballers. Spanje was zonder enige emotie van het veld gestapt. De winst alleen is allang niet meer goed genoeg. Er moet kennelijk betoverend zijn gespeeld, in elk duel. Best merkwaardig, vond de coach.


Torres is inmiddels zijn oude, vertrouwde, tobbende zelf weer. Negredo staat overigens op één toernooiminuut. Llorente nog altijd op nul. Terwijl bondscoach Laurent Blanc namens de Fransen de regerend Europees kampioen het ene na het andere compliment maakt, ontmoet Del Bosque een hoop twijfel. Neemt hij wel de juiste beslissingen? En zou hij niet al lang gealarmeerd moeten zijn door het stroeve spel?


Die vragen verbazen Del Bosque. Dan wijst hij erop dat Spanje zich met zeven punten als groepswinnaar onder de laatste acht ploegen schaarde. Dat zijn team het meest scoort en de minste doelpunten incasseert. En dat er de afgelopen jaren slechts twee tegenstanders in zijn geslaagd Spanje in een officiële interland te verslaan: Amerika in de Confederations Cup en Zwitserland in de eerste groepswedstrijd van het WK.


Hij zegt dat niet pochend, hij wijst slechts op de feiten. Bovendien was het juist Del Bosque, die vertrouwen in Torres uitsprak op een moment dat velen zich afvroegen of hij wel wat in de EK-selectie te zoeken had.


Eigenlijk is die vraag nog altijd actueel. En daarvoor is maar één iemand verantwoordelijk: Torres zelf. In 2008 was zijn doelpunt in de EK-finale pas zijn tweede van een voor hem wisselvallig EK. Tijdens het WK van 2010 in Zuid-Afrika was hij zelden basisspeler en scoorde hij zelfs helemaal niet.


In het basiskamp van Spanje in Gniewino schoof deze zomer een speler zonder zelfvertrouwen aan. Zestien maanden Chelsea hebben vooralsnog twaalf doelpunten opgeleverd voor de recordaankoop van 62 miljoen euro. Hij bleef een periode van 24 wedstrijden zonder doelpunt en werd om die reden belachelijk gemaakt. Ook na zijn belangrijke treffer in de halve finale van de Champions League tegen Barcelona.


De voorpagina van The Sun meldde de volgende dag: 'Terry sent off, Messi misses pen, Chelsea reaches Champions League final...but most amazing of all: TORRES SCORES!'


Na de gewonnen finale in München - Torres kwam als reserve in het veld en nam geen strafschop in de afsluitende reeks tegen Bayern - liet hij zich ontvallen, dat hij de hoop op een gegeven moment verloren was bij Chelsea. Hij vond dat hij op meer speeltijd recht had gehad.


Later sprak hij tegen 'ongelukkig' te zijn bij Chelsea. Zijn woorden waren verkeerd gehoord. Ja, er was een 'mentaal blok' geweest, maar nu ging hij er weer wat van maken. Dat zei hij nog voordat Chelsea zich op de transfermarkt roerde. De Belg Hazard werd overgenomen van Lille. De Braziliaan Hulk van FC Porto leek op weg naar Londen, maar de Portugezen lieten deze week weten nog geen officieel bod ontvangen te hebben.


Hoe dan ook: voor Torres is dit EK wéér een kans om te laten zien dat hij de scoringsdrift, die hij eerder etaleerde bij Atletico Madrid en Liverpool, nog niet kwijt is.


Eén zoete herinnering zou hem vanavond in Donetsk kunnen inspireren. In 2001 werd de laatste editie van het EK voor spelers tot 16 jaar gespeeld. In de finale van 6 mei, in Sunderland tegen Frankrijk, maakte hij het enige doelpunt, uit een strafschop. Het is elf jaar geleden, maar het is iets.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden