Column

Met mijn gedachten ben ik bij Oeloek

Hoe doet een theatergezelschap dat, doorgaan met een voorstelling die één ster heeft gekregen?

Nico Dijkshoorn
null Beeld Anne van Zantwijk
Beeld Anne van Zantwijk

Ik loop al de hele week aan het theatergezelschap Oeloek te denken. Hoe gaat het nu met ze? David Meijer, een van de leden van de 'fysieke cabaretgroep' Oeloek, is een week geleden heel vroeg wakker gebeld. Hij heeft zijn mobiel tegen het oor gedrukt en daarna heeft hij zijn moeder dit horen zeggen: 'Goedemorgen, lieverd. Volkskrant. In de bijlage. Pagina V9. Maar trek je er niets van aan. Wij vonden het wel heel knap wat jullie deden. Het is maar een mening en dit is toevallig de mening van een recensent. Ik sprak oom Wim na de voorstelling en die vond het geweldig. Hij zei: 'Wat stralen die een plezier uit. De mensen hebben genoten. Vooral met die vuilniszak.' Ga je nog iets leuks doen vandaag?'

Daarna leest hij halfnaakt de recensie. Hun voorstelling Opschmùck krijgt één ster. Weer de telefoon. Jantijn aan de telefoon, ook van Oeloek. Hij leest hardop de laatste zin van de recensie voor: 'Die ene vuilniszak die bij wijze van humor over een deel van het publiek wordt geleegd, is onbedoeld een treffende metafoor voor de voorstelling.'

Even is het stil. 'Dat gedoe met die vuilniszak, dat heb ik dus vanaf het begin al geen goed idee gevonden. Dat wilde Carlijn. Zonder die vuilniszak was het een topvoorstelling geweest. Maar nee, die fucking vuilniszak moest en zou er in. Nou, je ziet het. We moeten nog tot eind mei.'

Hoe doen theatergezelschappen dat, het land doorreizen met een voorstelling die één ster heeft gekregen? Geen sprankje hoop zit er in de recensie. Alles is slecht. Het woord 'amateuristisch' valt en er wordt letterlijk gezegd dat mensen beter af zijn bij de Ashton Brothers. Daar sta je dan, drie dagen later in Veendam, je fysieke voorstelling te spelen. Toneel waarmee je eventueel de hele wereld had willen veroveren.

Maar als ik ook iets mag zeggen: kan het niet een keertje helemáál klaar zijn met het fysieke theater? Ik weet het nu wel, vier jongens met een wiel op hun hoofd en dat ze dan, omgekeerd over het toneel rollend, een achtervolging uit de film The French Connection naspelen. Ik heb het nu wel gezien, drie acteurs, verkleed als dwergen, die in een decor vol met klepjes en luikjes heel hoog naar elkaar gillen in een zelf verzonnen taal.

Onlangs zag ik de Ashton Brothers bij Jinek een stukje doen uit hun nieuwe voorstelling. Volgens een van de Brothers kwam daarin alles bij elkaar. Techniek, vernuft. Je deed het met een heel team en als dat lukte, dan was dat, ja, wat was dat dan? Magisch, dat woord zocht hij. Daarna keek ik minutenlang naar een mannetje in het donker. Naast hem zweefde een tennisbal. Daarmee vat ik de act wel ongeveer samen.

En wat Oeloek doet, vindt de Volkskrant-recensent dus nóg slechter. Ik ben, ondanks mijn bedenkingen bij dit 'o wat knap'-theater, in gedachten bij Oeloek, als ze vanavond in de toerbus zitten. Stilte tot aan Utrecht. En dan opeens Carlijn. 'Het kwam door David, die schudde de vuilniszak niet goed leeg, waardoor je een heel ander effect kreeg.' En dan David: 'Als jij gewoon een beetje had geoefend op die kunstlul van suikerspin, dan hadden we nu gewoon drie sterren, hoor.'

Stilte. Jantijn: 'Het blijft natuurlijk maar de mening van één iemand, hè.'

Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden