Met levensgevaar Greene achterna

'Hé dame. Wilt u voodoo? Een zonnig strand? Een vriendje? Een vriendinnetje? Bent u Engels? Kent u Maggie O'Kane van de Londense Guardian?'..

Julia Llewellyn Smith (van de Daily Express) ziet tegenover haar een magere jongeman met 'pupillen zo groot als de punt van een balpen, schokkerige ledematen, de angstige blik van een Haïtiaan en het accent van een taxichauffeur uit de Bronx'.

Het is een beschrijving die Graham Greene haar nauwelijks zou hebben verbeterd. De Engelse schrijver was een scherpe observator en in zijn spoor toont Llewellyn Smith zich meermalen een voorbeeldige leerling.

Letterlijk in zijn spoor, want journaliste Julia Llewellyn Smith trok in 1999 door Greeneland, door 'het rijk van Graham Greene', dat nauwelijks grenzen kende omdat dit rijk zowat de hele wereldbol besloeg. Greene reisde in de twintigste eeuw heel wat af, om stof voor zijn vele boeken op te doen, als lid van de Britse geheime dienst, gewoon voor zijn plezier, om landen, mensen en culturen te ontmoeten.

Reizen zonder mijn tante heet het originele en amusante boek van Llewellyn Smith (Muntinga, Rainbow Pocket; fl 24,95), uiteraard een knipoog naar de titel van Greenes reisboek Travels With My Aunt. Nee, inderdaad reist geen tante mee met de Engelse journaliste. Maar wel, waar mogelijk, een vriendin of een vriend, want niet ieder land dat Greene aandeed, blinkt nog uit in gastvrijheid of is veilig voor een vrouw alleen.

Zo staan in The World's Most Dangerous Places van Robert Young Pelton van de zeven landen die Llewellyn Smith bezoekt, er twee als 'gevaarlijk' aangeduid. Mexico is goed voor twee sterren, Sierra Leone voor vier. Maar ook Haïti, niet genoemd door Pelton, is niet echt het aardse paradijs.

Llewellyn Smith doet zich niet dapperder voor dan ze is. 'Elke keer als ik met de gedachte speelde naar Sierra Leone te gaan, kreeg ik het gevoel alsof een ijsklomp zich in mijn borst vastzette.' Met vriend Guy reed ze in een Volkswagen Kever door Mexico en 'ik was heel bang'; op die route waren overvallen aan de orde van de dag. Op Haïti merkte ze meteen na aankomst dat het land 'nog steeds in de greep is van angst en frustratie'.

Het weerhield haar er niet van om op zoek te gaan naar die plekken (hotels, restaurants, straten, stadswijken) die Greene vereeuwigde in De stille Amerikaan (Vietnam), Onze man in Havana, Een ander Mexico, De kern van de zaak (Sierra Leone), De komedianten (Haïti) en Reizen met mijn tante (Paraguay en Argentinië).

Verleden en heden van de zeven landen vloeien in elkaar over, doordat beurtelings Greene en Llewellyn aan het woord komen. En net als haar voorganger raakte Llewellyn menige keer tegen wil en dank verliefd op het land, wat haar niet belette een scherp oog te houden voor alle tekortkomingen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden