Met goede rug maak ik kans op de Top-15

Bram van Es (21). Nederlands kampioen skiën. Woont in Vinkeveen, leeft in Oostenrijk en Italië...

'OOIT komen er bussen vol oranje supporters voor mij. Al zullen ze nooit zo uitbundig reageren als de Italianen. Alberto Tomba is een halve god in Italië, hij wordt op handen gedragen. Als ik een goede wedstrijd heb geskied zeggen ze hier: 'Goh, leuk voor je'. Wij zijn veel te nuchter.

Ik hoop bij de beste vijftien van de wereld te eindigen. Ik wil dat de wereld mij ziet als een topper. Natuurlijk is dat mogelijk voor een Nederlander, al is ons land geen ski-natie. Het gaat erom dat je talent hebt, het maakt niet uit waar je vandaan komt.

Ik denk wel dat ik bevoorrecht ben. Na de lagere school mocht ik een jaar in Oostenrijk naar school. Nou ja, school . . . Het was alleen maar skiën, van studeren kwam niets terecht. Dat kostte mijn ouders twintigduizend gulden. En dan was ik nog selectielid, anders betaalde je het dubbele.

Na dat jaar ging het Ski Lyceum failliet. Ik had een enorme schoolachterstand, maar kon wel skiën. Mijn vader vond het schitterend. Sport is heel belangrijk in ons gezin. Mijn opa, Jan van Es, heeft ooit op het WK schaatsen gestaan.

Iedereen dacht dat het lyceum in Altenmarkt zo'n goede opleiding was, ik haalde allemaal negens. Echt een lachertje. Toen ik weer terug in Nederland was, moest ik een Franse test maken. Ik kende alleen de woorden paraplu en trottoir. De basis ontbrak volledig.

In Nederland startte toen net een interne ski-opleiding op Papendal. Die was echt goed. Kostte twaalfduizend gulden per jaar, maar dat was inclusief de trainers en het verblijf in Oostenrijk. Zes jaar heb ik daar doorgebracht. Vier maanden per jaar naar de sneeuw en tussendoor ook nog af en toe een trainingskamp op de gletsjer. We trainden evenveel als de Alpinelanden.

Tegenwoordig hoeven mijn ouders nog maar veertig procent van mijn onkosten te betalen. Zo'n achtduizend gulden per jaar. De rest wordt gedekt door het NOCNSF en sponsors. Ik woon nog steeds thuis. Ik kan wel op mezelf gaan wonen, maar ik ben er toch nooit. En als ik dan een weekje in Vinkeveen ben, word ik lekker verwend. Kan ik even uitrusten. Beetje waterskiën of golfen.

De mentaliteit is erg belangrijk. Je moet volledig gefixeerd zijn op skiën. Je niet te veel met andere dingen bezighouden. Toen ik tweede werd op het wereldkampioenschap voor junioren ben ik gestopt met school en heb me helemaal op het skiën gegooid.

Vorig jaar heb ik pas mijn laatste deelcertificaten gehaald voor mijn havo-diploma. Ik weet toch niet wat ik ermee wil doen. Misschien iets voor mezelf beginnen. Een sportschool of een discotheek. Aan levenservaring geen gebrek. Ik reis veel, waardoor ik mijn talen goed leer spreken.

Met goede trainers en een gezonde rug, maak ik een goede kans om die top vijftien te halen. Ik heb twee jaar niet intensief kunnen skiën, vanwege een hernia. Dit jaar was een test. Kijken of ik weer mee kon komen, ondanks mijn conditieachterstand. Ik ben meer dan duizend plaatsen opgeschoven op de wereldranglijst, dat zegt genoeg.

Die hernia heb ik opgelopen met de afdaling. Een paar keer hard gevallen en een klein ravijntje ingeskied. Dat doe ik dus niet meer. Eén keer verloor ik mijn rechter ski in een sprong. Die paar seconden dat ik in de lucht hing, dacht ik alleen maar: 'dit overleef ik niet.' Ik lag helemaal in elkaar: hersenschudding, kneuzingen. Ontzettend veel mazzel gehad.

Er gebeuren vreselijke ongelukken met die afdaling. Tijdens een training vloog iemand door de finish tegen de palen. Hij kon niet meer stoppen. Zijn kop was helemaal weg. Of die Duitser die vol het bos in ging. Eén grote bloedmassa.

Na de dood van Ulrike Mayer zijn de veiligheidsmaatregelen wel beter geworden. Nu moet iedereen een contract tekenen waarin staat dat je zelf verantwoordelijk bent voor eventuele ongelukken. Die afdaling hoeft voor mij echt niet meer. Dat gaat net tegen het randje.

Ik ben me nu aan het specialiseren op de slalom. Net als Alberto Tomba. Die is echt goed. Ik snap niet hoe hij met die druk omgaat. Hij blijft maar winnen. Technisch is het niet mooi, maar het gaat superhard. Dat wil ik ook. Dit jaar was een test, volgend seizoen ga ik knallen. En als ik dan tussen de beste honderd sta, is het feest.'

Tynke Landsmeer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.