Met fluisterende danseres alleen in een wigwam

'Mag ik mijn biertje mee naar binnen nemen?', vraagt een jonge bezoeker aan de man in pak bij de entree....

Van onze verslaggeefster Annette Embrechts

Hij is één van de ruim dertig anonieme voyeurs die zich tijdens de Nederlandse première van het project Hautnah (op de huid) van de Duitse choreograaf Felix Ruckert laten verleiden tot een privévoorstelling. Het systeem werkt als een hoerenkast: de toeschouwer kiest in de kelderbar een sleutel met een naam: Antonio, Marika of Catherine. Die leidt naar de antichambre waar je met je private dancer onderhandelt over de prijs.

Meer dan vijf gulden speling is er niet. Maar wat maakt dat uit als een dame met glanzende lippen het bedrag zachtjes in je oor fluistert.

Anne hoort bij mijn sleutel en met haar blauwe ogen leest ze de scepsis van mijn gezicht. De zoveelste truc om nieuw publiek naar moderne dans te lokken? Toch voel ik een lichte gène als ze halverwege de gang naar de afzonderlijke kamertjes haar joggingbroek uittrekt.

In neutraal wit ondergoed gaat ze voor naar de enige stoel in de wigwam (een met doeken afgezette ruimte in de grote zaal van Theater Bellevue). Het gerochel van waterbubbels stijgt op uit een buurtent. Daarin zijn de vage contouren waar te nemen van een jongen met ontbloot bovenlijf, op zijn kop in een emmer.

Resoluut trekt Anne een krijtstreep voor de voeten van haar gast. En ze begint met haar vingers onzichtbare draden te trekken uit haar nek. Ze spant haar armspieren, haar hoofd en profiel, haar ogen schalks gericht op haar bezoeker. Dan negeert ze zelf de streep en fluistert een verklaring voor haar bewegingen.

Heel soms ontlokt mijn glimlach ook een lach aan haar mooie brede mond. Maar ze herneemt alras haar stoere pose van een Griekse olympische atleet.

En dat ontdoet ze zich even van haar hemdje, maar dat gebaar is niet uitnodigend bedoeld. Anne eindigt op de grond, haar benen kruislings gespannen in twee bogen. Geen wereldchoreografie, wel intiem, dichtbij en geheimzinnig.

Dat gevoel bindt de bezoekers in de kelderbar, die opgewonden een nieuwe sleutel uitzoeken. Vijftienduizend gulden kost dit vijfdaagse project, meldt producent Jaap van Baasbank. 'Duur. De dansers komen uit heel Europa en wij ontvangen geen recettes.' Of er ook wel eens 'verkeerd' publiek op af komt? Choreograaf Ruckert: 'In de vijf jaar dat het loopt, is dat nooit gebeurt. Maar mocht iemand van de Wallen verdwalen richting Leidseplein, dan zijn zijn dansers gewapend. Met spierkracht.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden