Met Elco stapt de laatste Van der Geest van de mat

Samen met vader-coach Cor vormden Dennis en Elco van der Geest een judodynastie met wortels in Nederland en België.

Het gisteren bekend geworden afscheid van Elco van der Geest betekent niet alleen dat de tweevoudig Europees kampioen ermee ophoudt. Ook de naam van Van der Geest verdwijnt uit het internationale judo.


De Vlaamse bond deelde gisteren mede wat de judoka al veel langer voor zichzelf had uitgemaakt. Van der Geest, die de afgelopen vier jaar uitkwam voor België, had de keuze misschien al wel gemaakt na de Olympische Spelen die vorig jaar slechts een ronde duurden. Tot een afscheid bij het EK, volgende maand in Boedapest, kon niemand hem meer overhalen.


'Hij is 33. Het is prima zo', zei zijn vader Cor van der Geest, de man die een van de grootste Nederlandse judotalenten grootbracht. Elco, de jongere broer van Dennis, brak in 2002 door met de Europese titel. Een grote toekomst lag in het verschiet.


Die belofte heeft hij door langdurig blessureleed nooit helemaal kunnen inlossen. Sinds 2000, toen hij voor het eerst zwaar geblesseerd raakte aan het kniegewricht, heeft Van der Geest vaak strijd moeten leveren om weer fit te worden. 'Veel vreugde en veel verdriet', vatte Cor van der Geest de loopbaan van zijn zoon samen.


Mede daardoor verloor Van der Geest zijn positie als beste Nederlander in zijn gewichtsklasse, die tot 100 kilo. Hij werd voorbijgestreefd door Henk Grol, een ongepolijst talent dat vanuit Veendam was overgekomen naar de sportschool van de familie Van der Geest, Kenamju in Haarlem.


Tegen het onstuimige talent, dat olympisch brons won in 2008, viel voor Van der Geest niet op te boksen. Als nummer twee achter Grol kon hij bovendien niet meedoen aan EK's, WK's en de Spelen. Het leidde in 2009 tot een radicale keuze. Bij het WK in Rotterdam maakte Van der Geest zijn debuut voor België. Daarmee volgde hij het voorbeeld van springruiter Jos Lansink en schaatser Bart Veldkamp, landgenoten die eveneens hun sportieve heil zochten in België.


Van der Geest voelde zich bevrijd, zo veel was wel duidelijk. Als 'judo-Belg' stond hij op eenzame hoogte in zijn gewichtsklasse en hoefde hij zich over zijn deelname aan toernooien geen zorgen meer te maken.


In 2010, acht jaar na zijn vorige Europese titel, vierde hij bij de EK zijn terugkeer aan de top. In Wenen rekende hij in de finale af met uitgerekend de man die hem uit Nederland verdreef. Hij versloeg Grol, die worstelde met een gescheurde buikspier.


Wat beklijfde, was het beeld van vader Cor. Als technisch directeur van de JBN én als supporter van een zoon die voor zijn bestaansrecht vocht als judoka, was Van der Geest op de tribunes zijn emoties niet meer de baas.


Bij de JBN is Van der Geest dit jaar opgevolgd door Ben Sonnemans. Zijn oudste zoon Dennis stopte in 2009. Hun rol in het topjudo is uitgespeeld, al blijven ze bij de sport betrokken. Bijvoorbeeld bij de verbouwing van Kenamju, de plek waar de Nederlandse judodynastie gestalte kreeg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.