Met een hoempapa-orkest achter in je hoofd Marco Borsato zingen

Het waren slechts twee zinnetjes, die smeekten om te worden gecarnavaliseerd.

Beeld de Volkskrant

De laatste dagen loop ik veel te piekeren over de Nederlandse band Racoon. Ik luisterde hun nieuwe plaat en nu vraag ik mij af: waarom zingen ze alles in het Schots? Ik heb dat wel eens aan de zanger gevraagd, maar die ontkende het. Ik nog een keer luisteren. Schots. Ik had dat al wat langer geleden opgemerkt, toen ik hun single Love You More voor het eerst hoorde. Prachtig liedje, schitterende tekst, maar waarom zou je dat zingen alsof je 's nachts om 3 uur dronken uit een Schotse pub wankelt?

Racoon en ik, het werd een dingetje bij ons thuis. Tanja raakte eraan gewend dat ik opeens naast haar stond, haar arm beetpakte en op zijn Racoons zei: Err Vriee Dee Aai Loff You Morrrrr. Ik begon ook liedjes van andere bandjes in het Schots te zingen. Little Green Bag van The George Baker Selection veranderde ik in een middeleeuws lied dat ooit werd gezongen door Calan Abercrombie, een whiskyboertje uit Crewnew. Littel Kreenbekk.

De genezing kwam deze week in de vorm van Marco Borsato. In de auto hoorde ik zijn nieuwe liedje Thuis. Ik heb mijn auto aan de kant van de weg gezet. Borsato's liedje kwam nogal binnen. Niet door de muziek. Die was vertrouwd pathetisch. De bekende Ewbankpiano, de aanzwellende viooltjes en dan Marco Borsato die elk woord als een perfect gemetselde baksteen uit zijn mond laat vallen.

Nu heb ik zelf ook een spraakgebrek. Ik probeer in openbare ruimten een verknipte versie van ABN te spreken en het nettoresultaat is dat ik klink als een Amsterdamse marktkoopman die heel netjes een pot Amsterdamse uien probeert te verkopen.

Bij Marco hoor ik het ook, dat hij probeert te klinken als een ander. Borsato's liedjes zijn geen lopende teksten, maar 247 tot op het bot gearticuleerde afzonderlijke entiteiten.

Als Marco Borsato het woord paradijs uitspreekt dan klinkt dat als drie ontploffingen. Geen letter gaat verloren. Maar dat wist ik al. Het gaat mij nu even om iets anders. Marco zingt in dit liedje de zin: 'Oh, wat is het fijn, om weer thuis te zijn.' Nu gebeurde gisteren het volgende: ik kwam thuis met boodschappen, sleurde ze naar de eerste verdieping, Tanja zat op de bank en daarna zong ik heel Amsterdams, op het denkbeeldige ritme van een carnavalskraker: 'Ooohhhhh wat is het fijn, om weer thuis te zijn.' Ik riep er 'hatsee' achteraan.

Dat was niet mijn schuld. Het kwam door die twee zinnetjes, die erom smeekten om gecarnavaliseerd te worden. Nu is het mijn nieuwe favoriete carnavalstekst. Tot gisteren zong ik twee eigen regels, die erg populair zijn geworden in mijn familie. Die ontstonden als volgt: ik maakte een blikje sardines open, trok te hard aan het lipje, de olie gutste over mijn broek en daarna zong ik heel hard: 'Oh oh oh, oh wat een verschutting, wat een verschutting maak ik nouuuuu!'

Nu is die tekst vervangen door: 'Oh was is het fijn, om weer thuis te zijn.' Het past ook beter in dit tijdsgewricht. Vakantie, raar eten, grensoverschrijdend seksueel gedrag, alles wordt maar duurder, Leon de Winter, dan lekker de deur achter je dichttrekken en met een hoempapa-orkest achter in je hoofd radeloos zingen: 'Ohhh wat is het fijnnn, om weer thuis te zijnnn.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.