Met druppel bloed zoeken naar familie

Dankzij DNA-techniek kunnen familieleden van vermiste personen uit het voormalig Joegoslavië hun geliefden terugvinden. Maar de animo in Nederland is gering....

Van onze verslaggeefster Esmé ter Stege

De Bosnische Pasic is op zoek naar haar broer. Hij is in 1995 in Srebrenica verdwenen. Sindsdien hebben Pasic, haar moeder en schoonzus niets meer van hem vernomen. Zelf is Pasic in 1992 naar Nederland gevlucht met haar zoontje. 'Na de verdwijning van mijn broer was er een periode van twee jaar waarin ik geloofde dat hij misschien nog in leven was. Nu wil ik hem gewoon vinden', vertelt ze terwijl ze met haar handen in haar betraande ogen wrijft. Hardop zeggen dat haar broer dood is, kan ze nog niet.

De Internationale Commissie voor Vermiste Personen werd in 1996 tijdens een top van de rijke landen opgericht. Sinds 2001 maakt de commissie gebruik van DNA-technieken om slachtoffers van de gewelddadigheden in het voormalige Joegoslavië te identificeren. Eerder deden pathologen dat hoofdzakelijk aan de hand van analyse van het gebit, de botten of de kleding en persoonlijke bezittingen. Deze methode had maar weinig effect. Door de DNA-methode steeg het aantal identificaties enorm. Maar nog steeds zijn er 25 duizend vermisten, het grootste deel daarvan is afkomstig uit Bosnië.

Tot dit jaar nam de internationale commissie alleen bloedmonsters af in het voormalige Joegoslavië. Nu breidt het ICMP, dat een jaarlijkse steun van ongeveer drie miljoen euro krijgt van de Nederlandse overheid, zijn missie uit naar andere landen, omdat met name veel Bosniërs niet meer in hun eigen land wonen.

Het kantoor van het IKV is ingericht als behandelkamer. In de hoeken hangen lange witte jassen die kunnen worden aangetrokken zodra de mensen zich aandienen. Vooralsnog heeft Amila Jasaragk, teamleider van het ICMP, haar jas nog niet over haar chique mantelpak hoeven aantrekken. Ook de plastic doktershandschoenen liggen onaangeroerd op de tafel.

Jasaragk, die met de internationale bezoeken meerdere landen in de Europese Unie heeft aangedaan, is teleurgesteld over de opkomst. 'Het blijkt erg moeilijk mensen te bereiken. Ze kennen ons nummer niet of wij hebben hun gegevens niet. Via de media proberen we families attent te maken op onze actie.'

Wanneer Suada Pasic binnenkomt in de behandelkamer praat ze opgewekt met de medewerkers van het ICMP. Met een prikje in het topje van de vinger van Pasic neemt Jasaragk het bloedmonster. Behendig knijpt ze in de vinger om voldoende bloed te krijgen voor het DNA-onderzoek. Achter Pasic hangt op de muur een landkaart van de zuidelijke Kaukasus. Op de deur is een kaartje opgehangen waarop 'bloedmonsters' staat. Jasaragk blijft optimistisch: 'Mensen zijn nu natuurlijk op hun werk. Later op de dag komen er vast meer.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden