Column

Met de dood van Bowie laten muziekgoden ons in de steek

Nadat God in De Kuip was neergedaald, knapte er iets in mij. In mijn oor.

David Bowie.Beeld anp

Goden horen mythisch en onsterfelijk te blijven. Vandaar de schok zodra ze menselijke trekjes blijken te bezitten en zelfs geveld kunnen worden door zoiets aards als een lullige leverkanker. Met de dood van Bowie laten de muziekgoden ons in de steek, met hun sterven ontnemen ze ook óns de eeuwige jeugd. De meest charismatische god van de popmuziek, Mick Jagger, mag niet van zijn sokkel vallen. Ik hecht aan zijn onsterfelijkheid, maar ben er steeds minder gerust op.

Ik was niet meteen discipel van Bowie. Mijn jeugdliefde José wel. Ze voerde me, 1983, dronken met Let's Dance en natuurlijk het sensuele China Girl. Ze liet me kennismaken met zijn mooiste nummer: Wild Is The Wind, met dat fijne gitaartje en die acht rollende drumtriolen over alle tom-toms - net zo'n een orgastische ontlading zoals die drum in Phil Collins' In The Air Tonight.

Een paar maanden later zou God neerdalen op aarde, precies in De Kuip. The Serious Moonlight Tour. Daar moesten we getuige van zijn. Op een zonovergoten dag in juni 1983 liet ik me meevoeren door José, die als een frontsoldaat direct bij binnenkomst op het middenveld naar de voorste regionen marcheerde, om het veroverde terrein met militante overtuiging een middag en avond lang bezet te houden. Waarop ik ook nog het hele voorprogramma van dat stomvervelende UB40 moest doorstaan.

Zo stonden wij (met ingehouden plas) op 15 meter van het podium. We keken deemoedig naar boven in afwachting van Zijne Heiligheid. Aan beide zijden stonden torenflats van geluidsboxen die de hele Kuip zouden onderdompelen.

Meer lezen?

David Bowie: Muzikale kameleon met geniale trekjes. Lees hier het postuum van de Volkskrant.

Hoe schreef de Volkskrant over David Bowie? Een greep uit het archief.

Door de zegeningen van internet sta je zo weer in De Kuip, op die zonovergoten dag in juni 1983. Alles is gedocumenteerd. De speellijst (Heroes, Space Oddity, Fame!) en korrelige videobeelden van het Journaal - de komst van God op aarde was toen nog twee minuten waard. 'Met extra treinen en bussen zijn tienduizenden fans uit het hele land naar hun idool in het stadion komen kijken', sprak Noortje van Oostveen onbewogen. 'Het concert zou ongeveer twee uur duren. Een orkest van acht man en twee zangers omringde David Bowie.'

En daar stond God: in turquoise maatpak, wit hemd en schuingestreepte stropdas. Hij zong Heroes.

Recensie concert 1983

Lees hier de recensie van de Volkskrant van deze concerttour uit 1983.

Dertien psalmen later (Station to Station) vulde Carlos Alomar het stadion met een knetterende gitaarsolo. Ik weet het nog: er knapte iets in mij. In mijn oor. Een week lang heeft een piep in mijn hoofd geklonken. Jaren later constateerde de orendokter een dipje in mijn hoge tonen, 'vermoedelijk opgelopen door een popconcert'.


Sommige gelovigen ontvangen hun stigmata. David Bowie zou mij nooit meer verlaten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden