Messentrekker

WIM DE JONG is de gedroomde consument. Weet alles van impulsaankopen, begint graag nieuwe – kostbare – hobby’s en heeft een zwak voor duurzame kwaliteitsartikelen....

Het regende een paar weken geleden in de Franse Lot, maar gelukkig was er in de buurt van ons vakantie-adres een kasteel dat zekere faam genoot vanwege zijn middeleeuwse graffi ti op de muren. Wij erheen op die natte augustusdag, want tenslotte toch leuk en leerzaam voor de kinderen. Veel verder dan de voet van de heuvel waarop het slot in elfhonderd-zoveel was verrezen, zijn we op die gezinstocht evenwel niet gekomen, want juist aan het begin van de lange klim naar boven bevond zich een Bermudadriehoek van souvenirwinkeltjes. Een winkeltje met ridderspullen. Een wat groter winkeltje met nog meer ridderspullen. Plus dan nog een boetiek voor volwassen ridders.

Eenmaal in die driehoek aanbeland, viel het onze kinderen helaas niet meer uit te leggen dat cultuur opsnuiven altijd vóór shoppen gaat. Kijk naar de routing van het Boijmans Van Beuningen en van het Musée d’Orsay, hielden wij ze als verstandige ouders nog vermanend voor. Maar de jongste vertikte het om ook maar één stap bergopwaarts richting de beloofde graffi ti te zetten als hij niet eerst een houten zwaard en een multipack ridders à euro 39,90 kreeg toegestopt. Omdat vader had besloten in deze kwestie zijn poot stijf te houden, maar het opvoedkundig natuurlijk tegelijk niet kon maken om zijn 4-jarige krijsend op het pad te laten liggen, koos hij voor de wijze optie om, met een schuin oogje op de straat, zelf maar even in de cadeauboetiek te wachten tot de ergste aanval van hebzucht bij zijn kleuter voorbij was.

Tien minuten nadat diezelfde kleuter huilend en bibberend had besloten de weg naar boven dan maar aan de hand van een verontruste Britse toerist te gaan maken, kwam vader de ridderboetiek voor volwassenen weer uit met een oestermes en een zakmes van het beroemde Franse ijzerwarenmerk Laguiole, samen aangeschaft voor het bedrag van slechts 100 euro en toch zo authentiek als maar zijn kon. ‘Ziet u wel’, had de verkoopster met hese stem op een paar glimmende klinknageltjes in het heft van beide wapens gewezen: ‘La croix du berger, het herderskruis...’ Zij bedoelde maar: vader was in slechts tien minuten tijd en tegen betaling van een minimale introductieprijs toegetreden tot het illustere gezelschap der Laguiole-kenners.

Eenmaal terug in Nederland had grondig internetonderzoek uitgewezen dat als je bij homediffusion. com een zending van 2500 herderskruis- oestermessen in één keer bestelde, je die tegen de stukprijs van euro 3,50 kreeg thuisbezorgd. En Laguiole-messen met op het lemmet in krulletters de tekst La famille de Laguiole bleken in het beschaafde, niet- Aziatische deel van de wereld offi cieel helemaal niet te bestaan.

Het had vader direct na die ontdekking even zo ernstig van zijn zelfrespect als ridder beroofd, dat het drieliterpak Madiran-wijn dat hij ook had meegenomen van vakantie nog diezelfde avond bijna halfop ging. Moeder, die een glaasje meedronk, was zich zijn pijn gaandeweg meer gaan aantrekken en had kort voor het naar bed gaan nog maar één uitweg gezien: vader moest een kans krijgen op revanche. Voor zijn verjaardag en als troost mocht vader op e-Bay alvast een Echt Mes uitzoeken. Zijn kruistocht tegen de valse messentrekkers was begonnen. (Wordt vervolgd)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden