reportage doorgesnoven messentrekker

Messentrekker René V. hield Noord-Holland in een angstgreep: ‘Ik had te veel gesnoven’

Hij was bang zijn rijbewijs voor de vrachtwagen te verliezen en durfde daarom niet zichzelf bij de politie aan te geven. Zo ging René V., zo werd donderdag in de rechtbank duidelijk, maandenlang door met het steken, bedreigen en mishandelen van vrouwen in Noord-Holland. Hem worden nu onder meer vier moordpogingen ten laste gelegd.

Onderzoek naar een zaak van vrachtwagenchauffeur René V. in Egmond aan den Hoef. Beeld DNP.NU

‘Deze zaak kan emoties oproepen’, begint de rechtbankvoorzitter in Alkmaar. ‘Wie dat wenst, kan even de zaal uitlopen om bij te komen.’

Hij richt zich daarmee tot de twaalf slachtoffers van de 24-jarige René V. uit Julianadorp. Hun aanklachten variëren van bedreiging met verkrachting tot poging tot moord.

Tussen november 2018 en eind januari 2019 beheerste V. het nieuws door willekeurige vrouwen te bedreigen of mishandelen. Hij reed ‘vol’ op twee van hen in, sloeg passerende vrouwen vanuit de auto of stak hen met een mes. Hem worden onder meer vier moordpogingen ten laste gelegd. Donderdag moest hij zich verantwoorden voor de strafrechter.

V. is een kaalgeschoren, breedgeschouderde vrachtwagenchauffeur die zegt dat hij ‘graag op bochtige, afgelegen landweggetjes rijdt’.

‘Waarom maakte u vanuit de auto pijpbewegingen naar vrouwen?’, vraagt de rechter.

‘Ik was aan de amfetamine, vandaar dat alles een beetje…’

‘En waarom sloeg en stak u vrouwen vanuit de auto?’

‘Ik weet het echt niet.’

‘Hoe zou het kunnen dat u zich dat niet herinnert?’

‘Ik denk dat ik op dat moment te veel had gesnoven.’

De aanklager benadrukt dat V. na zijn geweldsdaden steeds doorreed en telkens zijn gewonde slachtoffer in hulpeloze toestand in de berm achterliet. Veel vrouwen in Noord-Holland durfden destijds niet meer alleen naar buiten. V. heeft bekend en zegt zich veel niet te herinneren, maar dat hij zich wel schuldig voelt. In antwoord op de vraag waarom hij zich niet meldde bij de politie antwoordt V.: ‘Omdat ik bang was voor wat er echt kon zijn gebeurd’- hij had de klap van de aanrijding immers wel gemerkt. ‘Als ik normaal gesproken een konijntje kapot rij, begin ik al te flippen.’ En: ‘Mijn vrachtwagenrijbewijs is mijn alles, dat is mijn brood. Dat wilde ik niet verliezen.’

‘René, je hebt mazzel dat je ons niet hebt vermoord’, zegt een van de slachtoffers, die gebruikmaakt van haar spreekrecht. Ze heeft ‘dochters van bijna jouw leeftijd, die leren van hun fouten en iets maken van hun leven. Een van hen wil graag hier gezegd hebben: ik walg van je’.

De verdachte huilt.

Naast de geweldsincidenten op afgelegen landwegen belde V. tussen 1 en 16 januari van dit jaar willekeurige vrouwen met de dreiging, in grove bewoordingen, hen te verkrachten – ‘tot straks’. Ook stalkte hij. ‘Waarom deed u dat nou? U speelde tegelijkertijd met uzelf’, zegt de rechter. ‘Raakte u daar opgewonden van?’

Toen wel, erkent V. Hij schaamt zich er ‘hartstikke erg’ voor.

Na een uitzending van Opsporing Verzocht leidde een tip naar het kenteken van V.’s schoonmoeder. De politie plaatste een camera en peilbaken in en onder de auto en observeerde de verdachte lange tijd. Hij snoof veel speed en trok zichzelf geregeld af ‘terwijl hij op jacht was’, aldus de officier.

In de rechtszaal wordt op grote schermen een opname getoond: de verdachte belt met zijn vriendin, die vraagt of hij iets heeft te maken met de steekincidenten die in de media breed worden uitgemeten. ‘Ja schat, het spijt me’, antwoordt V. huilend. Daarop werd hij in april aangehouden.

Een aanwezige psychiater, psycholoog en reclasseringsmedewerker hebben V. onderzocht en oordelen dat hij borderline met antisociale trekken heeft – ‘hij liegt veel en is roekeloos’. Ook heeft hij een drugsprobleem en sluiten ze een seksuele stoornis niet uit. Volgens hen is de kans op herhaling, en dus het gevaar voor de maatschappij groot en is V. verminderd toerekeningsvatbaar. Zij adviseren tbs met dwangverpleging.

De aanklager neemt dit advies over en eist daarbij een celstraf van zes jaar.

Zelf vindt V. dat hij geen stoornis heeft. In het laatste woord biedt hij al oplezend zijn excuses aan. ‘Ik probeerde mijn problemen op te lossen met middelen die tot mijn acties hebben geleid.’ Hij erkent dat hij hulp nodig heeft. 

De rechtbank doet 11 november uitspraak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden