Merci

In het jaar 2003 heb ik de eerste cd van Carla Bruni ongeveer zeshonderd keer beluisterd en tegenwoordig luister ik vaak naar haar nieuwe plaat Little French Songs (deze titel moet je fluisterend en met een koket Frans accent uitspreken), dus ik vond het gerechtvaardigd naar Parijs te reizen om haar een keer in het echt te zien spelen.

Ze trad op in het Casino de Paris, een theater dat, zoals alles in Frankrijk, aftands en toch sfeervol is en waar je voor aanvang een programmaboek kon kopen waarin allemaal foto's van Carla stonden: met opgetrokken benen in een rieten stoel of zittend op een Perzisch tapijt, terwijl ze een nieuwe snaar op haar gitaar zette of rennend door een tuin in een witte nachtjapon.

Carla is van licht-aristocratische komaf en ze heeft al die talenten die je verwacht bij een licht-aristocratisch meisje: ze kan zingen, leuke dansjes doen, een beetje gitaar spelen, ze is een paar jaar supermodel geweest, ze kan beroemde mannen het hoofd op hol jagen en, bleek tijdens het concert, ze kan heel goed met haar vingers een vingerpopje laten dansen en bloemschikken.

Het optreden verliep volgens een vast stramien: Carla zong een little French song en dan zei ze heel vaak 'Merci'.

Merci zeggen is ook een vak. Als je het op z'n Carla's wil doen, moet je eerst een paar dagen flink schreeuwen, zodat je stem heel hees wordt, en dan fluister of hijg je tegen je publiek: 'Merci', (lange pauze), 'merci', (lange pauze) 'merci, Paris.' En dan applaudisseert Parijs zich suf. Want de Parijzenaars zijn gek op Carla Bruni. Ze roepen ook echt 'bravo' en gooien voortdurend grote witte rozen op het podium, die Carla voorzichtig opraapt en waaraan ze langdurig en intens ruikt.

De andere attractie van Carla Bruni is natuurlijk Nicolas Sarkozy, haar kleine, invloedrijke man. Vlak voor het concert, we stonden nog in de foyer, hoorden we ineens een luid geklap en gejoel. We renden de zaal in en daar ging Nicolas net zitten, in zijn eentje in een loge met vier stoelen. Heeft hij dan geen vrienden, vroeg ik me af. Maar gelukkig streken er drie potige beveiligers naast hem neer, zodat de loge vol was.

Aan die Nicolas zie je meteen wat charisma zoal vermag. Hij is piepklein, heeft een belachelijke neus en is best kalend, maar je denkt toch: ja, die kan zeker een land besturen. Het publiek vond dat blijkbaar ook, want iedereen begon 'Nico-LAS! Nico-LAS!' te chanten en voor ik het wist stond ik mee te roepen. Nicolas straalde uit dat hij het allemaal wel prima vond, maar gaf na een tijdje, met zijn vinger voor zijn mond, aan dat we stil moesten zijn. Zijn vrouw moest toch ook nog even optreden.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden