Mercedes Benz onder de dassen

En op zo'n dag dat je alleen maar een halfje gesneden volkoren wilt halen, loop je er tegenaan. Vraag niet waar....

Want die ene das blijft in het netvlies gevangen. O nee, niet kopen, ben je belazerd. Toch om de vitrine heen draaien. En dan toch de trouvaille, eventjes maar (handen schoon?), tussen duim en wijsvinger laten glijden, net als bij een vulpen van voorname komaf. Winkel in, winkel uit geweest, het ene na het andere treurige motiefje in tl-schijnsel gehouden en uiteindelijk wéér de nogal verkeerde zaak binnenglippen. Geen ander exemplaar elders komt immers zelfs maar in de buurt van deze beauty. Ook niet qua prijs. Een bedrag met drie cijfers. Hoeveel cd's, hoeveel boeken heb je daar voor? Bovenal de twijfel van 'doe ik mijn huisgenoten niet tekort?'

De verkoper trekt een verveeld gezicht, alsof hij zijn klant een gunst verleent. Opruimingstijd, maar nog geen 10 procent eraf te krijgen. 'Maar menéér' Alsof een heilsoldate hem had gevraagd zijn broek te laten zakken. 'Dit is Italiaanse topcouture meneer, de Mercedes Benz onder de dassen.' De aspirant-koper dubt en zwicht. Tijdje niet drinken en de aanschaf is er weer uit. Uit gêne voor de glossy zak houdt hij die op straat zó, dat passanten de opdruk niet kunnen lezen. De onverantwoorde aanschaf brandt in zijn handen. Zijn gemoed is bezwaard, zijn hartslag onregelmatig. En dat vanwege een accessoire die hooguit bij speciale gelegenheden de kast verlaat.

Te schril zal anders op de werkvloer het contrast zijn met de onuitroeibare cultus van kreukelhemden & spijkertodden. En even welkom als eigeel of resten van Bambix op het Boss-jasje van de jonge vader. 'Mooie strik', zegt een vrouw peinzend. 'Wie heeft die voor je uitgezocht?' Receptie, droeve plechtigheid of ontmoeting met VIP: hoe selectiever het gebruik, hoe gekoesterder de voorkeursdas wordt.

En dan komt de ultieme gelegenheid wanneer de drager naar zijn laatste rustplaats wordt begeleid. Moet het zijden kunstwerkje mede vergaan in grondwater? Of eindigen in een urn? Wie zal bij een laatste blik op de ontslapene ('hij lag er zo mooi bij') letten op diens stropdas, laat staan op een das met cachet?

Er is een gewichtige reden om dit tranendal toch maar dasloos te verlaten: de angst dat ze de verkeerde knoop in je strik zullen leggen.

Ben Haveman

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.