Review

Mensenhijskraan takelt danseressen de lucht in

Vier danseressen worden omhooggetakeld en voeren zo, hangend, hun choreografie uit. Je blijft kijken. Bedenker Kris Verdonck is gefascineerd door de relatie tussen mens en machine.

null Beeld Alwin Poiana
Beeld Alwin Poiana

Vijf jaar geleden presenteerde theatermaker, architect en beeldend kunstenaar Kris Verdonck een spectaculaire verdubbeling van acteur Johan Leysen. In de voorstelling M speelde de Vlaamse Leysen teksten van Heiner Müller in dialoog met een hologram van hemzelf. Je bleef ernaar kijken.

Tien jaar geleden ontwikkelde Verdonck onder de titel I/II/III//IIII in België een soort mensenhijskraan: een machine die vier danseressen als marionetten in een harnasje omhoog takelt, waaraan zij achtereenvolgens een solo, duet, trio en kwartet uitvoeren. De danseressen pogen de choreografie te herhalen. Synchroon wordt het bijna nooit; daarvoor domineert de machine te veel hun pirouettes, luchtspreidstanden en vogelnestjes. ICKamsterdam, onder leiding van het choreografenduo Emio Greco en Pieter C. Scholten, haalt I/II/III/IIII nu terug op het repertoire. Wederom blijf je kijken. Verdoncks fascinatie is de dubbelhartige relatie tussen mens en machine.

I/II/III/IIII (dans)
Door ICK en Kris Verdonck. 6/5, Theater De Meervaart, Amsterdam. Tournee in november/december

null Beeld Alwin Poiana
Beeld Alwin Poiana

In Amsterdam wordt I/II/III/IIII uitgevoerd door vier danseressen met ijzingwekkende controle: Sophia Dinkel, Kim Amankwaa, Natascha Dejong en Helena Volkov. De kleinste schommeling beïnvloedt al hun balans aan de meedogenloze machine. De beelden en schaduwen van de omhoog getakelde danseressen, gevangen in volgspot, roepen associaties op met trapezeartiesten in maanlicht en zwevende nimfen in romantische balletklassiekers tot koeienkadavers in slachthuizen en lijken in massagraven.

Toch stileert en vertraagt Verdonck deze performance tot in detail, inclusief de muziekscore van Stefaan Quix, die het eerste piano-akkoord uit Bachs Goldberg Variations langzaam uit elkaar trekt. Bij het eerste duet zorgt de verdubbeling voor een dipje, omdat de gepoogde bewegingsherhaling zich expliciet openbaart. Maar deel drie en vier stuwen I/II/III/IIII weer tot beeldende hoogte, omdat elk (bijna) synchroon momentje een kil cadeau lijkt van machine aan mens.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden