Column

Mensen zijn alles zo gauw zat

We zijn slordig met de aarde omgesprongen, las ik laatst, en daarom schijnen er dingen te verdwijnen waar we toch wel gesteld op bleken te zijn, zoals bomen en aardolie. Daar moeten we niet te moeilijk over doen, vind ik, want we hebben er een heleboel fijns voor teruggekregen: stopcontacten, sportbeha's, gieters in de vorm van een roze olifantje, droogshampoo, de fanpagina van de Action op Facebook (met 'soptips' voor mensen met 'kalkfrustratie' plus het weergaloze advies om alle 'geluksmomentjes' van 2017 op een papiertje te schrijven en die in een 'mooie momenten-pot' te bewaren), ossenworst, wattenschijfjes, vrolijke magneetjes voor op de ijskast, etcetera.

Een van de doe-het-zelf lampen van schimmels van productontwerper Eric Klarenbeek.

Count your blessings, zou ik dus zeggen, maar sommige zuurpruimen zijn nooit tevreden. Zo las ik woensdag in deze krant dat er 'ontwerpers' zijn die 'duurzaam' willen omgaan met onze overgebleven grondstoffen. Er is iemand die stoelen maakt van zout, als 'vormstudie naar hoe zoutarchitectuur eruit kan zien'. Op de bijgaande foto stond iets wat eruitzag als een reusachtige verstandskies. Wat betreft het bouwen van zouthuizen had die jongen overigens nog wel een hindernisje te nemen: zout smelt als het nat wordt, dus plande hij vooralsnog alleen zoutnieuwbouw in landen waar het nooit regent.

Weer iemand anders laat zonder duidelijk doel plantenwortels 'in een sjabloon groeien, zodat ze een patroon vormen'. Ik citeer: 'We lopen al eeuwen op zacht gras, hoe fantastisch zou het zijn als we dat ook in huis zouden kunnen?' Nou, in de winter lijkt het me nogal vochtig, je zult zien dat de katten erin gaan schijten en dan nog telkens die ruzies wie er aan de beurt is om de keuken te maaien; nee.

Een derde produceert 'doe-het-zelflampen van schimmels', met de wervende tekst : 'Als we speciale schimmels gebruiken, groeit een lampenkap al in vijf dagen.' Vijf dagen! Best snel, in aanmerking genomen dat God een wéék nodig had voor die gebrekkige aarde. De lamp zag trouwens eruit alsof iemand zes vleermuizen had gevild en de nog natte huiden aan elkaar genaaid.

'Als je de lamp zat bent, dan gebruik je hem als compost in de tuin', stond er ook nog bij. Daar raken we de kern van het probleem: mensen zijn alles zo gauw zat. Waarom moeten we telkens iets nieuws hebben? Ik zou zeggen: koop geen huis van zout, maar blijf gewoon lekker wonen in dat oude ding van steen; vervang je trouwe, onverslijtbare laminaatvloer níét door gras; en mocht je per se een nieuwe lamp willen: snijd de bodem uit die gieter in de vorm van dat roze olifantje, snoertje erdoor en klaar.

Dát is pas een duurzaam geluksmomentje!

Reageren?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden