Menselijke problemen in kabouterland

Vijftien centimeter groot zijn ze en ze wegen krap driehonderd gram. Hun geslachtsdelen zijn daarentegen zo groot als die van een mens, maar kaboutervrouwtjes ovuleren slechts eenmaal in hun leven en ze zijn pas op hun zesentachtigste geslachtsrijp....

Het is een geestig begin van Garmisch-Partenkirchen, een nieuw stuk van Frank Houtappels dat als toepasselijke ondertitel draagt 'een wintervertelling'. Als variant op de kerstmanmutsen waarmee in deze donkere dagen elke burger zich tooit, zijn de spelers hier uitgedost met rode puntmutsen. In hun korte jakjes, ceintuur met grote gesp en op stevige schoenen verliezen ze zich in hun 'hakbijldans'.

Maar ook in kabouterland doen zich menselijke problemen voor. Lovisa wordt geboren nadat haar vader op de skipiste reddeloos is geplet door een skikampioen; voor kabouters kan een sneeuwvlok al dodelijk zijn. Haar geboorte is het begin van een ingrijpende ordeverstoring. Want Lovisa houdt niet op met groeien.

Aanvankelijk wordt dat mankement verzwegen, haar moeder en oma doen net alsof er niets aan de hand is. En ook het vriendje dat met haar wil trouwen, krijgt pas laat in de gaten dat er iets niet klopt. Als zij hem een kus wil geven en zich in een S-bocht moet wringen om op de juiste plaats uit te komen, zie je hoe de twijfel hem bespringt.

Als het meisje niet in de traditionele bruidsjurk past, kan het probleem niet langer worden verzwegen. Het liefst zou ze moeten verdwijnen om de kaboutergemeenschap niet in discrediet te brengen. Buitenbenen zijn niet gewenst. Daarmee verwijst dit venijnige sprookje naar een samenleving die anders zijn afwijst. Maar de schrijver doet dat op zo'n tersluikse en grappige manier dat je zo'n implicatie alleen maar vermoedt.

Houtappels bouwde zijn stuk op als een flash-back waardoor de afloop lekker lang verborgen blijft. Jennifer Drabbe regisseerde met vaart en lardeerde de hilarische dialogen met dansjes en komische bewegingen. Ook de casting is fraai: de spelers, behalve Onderdelinden Yolanda Entius en Elsje de Wijn, zijn mooi klein van stuk. De lange Carla Mulder als Lovisa torent met kop en schouders boven hen uit.

Dat het meisje uiteindelijk nog goed terecht komt is haar eigen verdienste. Wie buitengezet wordt moet zijn eigen weg zoeken en is daar vermoedelijk beter mee af. De schrijver verklaart veel, maar hoe ze aan die allemachtige lengte komt, blijft een raadsel. Ook naar haar reactie op deze afwijzing moeten we gissen, we zullen nooit weten of ze haar familie heeft vergeten of vergeven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden