Meligheid doet Mozes en zijn musical de das om

Wisselende reclameboodschappen vormen de achtergrond. (Echt!) HEMA, Blokker, Heineken, en dan verschijnt de kop van de Farao in beeld. Hij draagt vrije-tijdskleding en roept op tot het vormen van een gezamenlijk front tegen 'het terrorisme dat ons bedreigt'....

Een woestijnrally met fatale afloop, zo noemt het Utrechts theatercollectief Growing up in Public zijn nieuwste productie Mozes de Musical ook wel. Mozes, de oudtestamentische mythe als middelpunt van een muziektheaterstuk waarin bovendien (hedendaags) kapitalisme, terrorisme, opportunisme aan de orde gesteld worden - dat is de opzet. Onder meer. Een verbinding te leggen ook tussen toen en nu. Hoe staat het met het beloofde land? Hoeveel laten we ons nog gelegen liggen aan die tien geboden?

Geen geringe opgave die Growing up zichzelf hier stelt, en die de groep zelf plaatst in een lopend onderzoek naar wereldreligies. In november maakten ze Aladdin en de Ayatollah, een helder stuk van Paul Feld waarin de islam centraal stond; nu zet Jeroen Kriek het 'fileermes in het Oude Testament'. Maar helaas, zo vlijmscherp als dat klinkt, pakt deze productie niet uit.

Kriek - eerder resulteerde zijn fascinatie voor profetenverhalen in (jongeren-)voorstelling Jesaja, Jeremia - wordt in deze terzijde gestaan door de andere drie Growing up-makers; Feld (co-regie en dramaturgie), Don Duyns die de tekst schreef, en Daphne de Bruin, die tekende voor de liedteksten en die ook meespeelt. Daarbij worden videoprojecties, rockmuziek en een verrassend effect nu en dan niet gemeden, en toch slaagt Mozes de Musical er maar niet in zich te ontdoen van een dwingend soort schoolse duffigheid.

Martijn Fischer zingt Elvis als hij auditie komt doen voor de hoofdrol, en ja, even later is hij Mozes, de leider der Israëlieten tegen wil en dank. Mozes wordt besprongen door zijn zus Mirjam (Onyema Onwuka), gedreigd door de Farao (Paul van Soest), opgejut door zijn broer Aaron (Rogier Philipoom) en gewantrouwd door Joshua (Ruud van Bree) en Datan (Niels Horeman). Ze discussiëren over een betere wereld, terrorisme, Pim Fortuyn, Tom Cruise en wat niet al, waarbij ze zo af en toe onderbroken worden door God en de Duivel. Om vervolgens los te barsten in een solo, duet, of als heel koor, begeleid door vijf muzikanten.

Soms wil het wel swingen, maar vaker doet het denken aan een happening uit flower-powertijden. Onvermijdelijk ook, en vermoedelijk met opzet dringt de herinnering aan Jesus Christ Superstar zich op. Voorbeeld? Parodie? En dan nog? Bij vlagen overtuigt Fischer wel als de wat te dikke, geplaagde Mozes, die worstelt met zijn leiderschap, en die uiteindelijk het beloofde land zelf niet eens in mag. Maar net als bij zijn tegenspelers concentreert de worsteling zich voornamelijk rond het concept, dat wezensvragen wil aansnijden maar steeds verzandt in meligheid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden