Melig Suver Nuver vergeet al stoeiend en huilend publiek

Risk door Suver Nuver. Met Peer van den Berg, Henk Zwart en Dette Glashouwer. Regie Moniek Merkx. In Frascati Amsterdam t/m 4 maart....

HEIN JANSSEN

'Peer, pak Henk maar eens stevig bij z'n ballen', zegt Dette.

Peer doet het en Henk vindt het wel prettig. De twee mannen huppelen in deze opmerkelijke pose ongemakkelijk maar gelukzalig over het podium.

Even later wordt Dette door Peer onder haar oksel gelikt en likt Dette op haar beurt de voeten van Peer. Peer plast in een teiltje; Dette vertelt openhartig over haar sm-fantasieën waarin ze na een paar flinke tikken door haar minnaar van achteren wordt genomen; Henk zingt een liedje over een lief stekelvarken en Dette onthult dat ze zoveel last heeft van schuldgevoelens dat ze best een eigen religie kan beginnen.

En daar zit je dan op zo maar een doordeweekse avond, na een dag hard werken, naar te kijken. Naar de voorstelling Risk van Suver Nuver, het trio van oorsprong Friese mimespelers dat de afgelopen jaren van zich deed spreken met theaterprodukties als Gleon, De weg van het vlees, Pleisterwoede en Negerangst.

Peer van den Berg, Dette Glashouwer en Henk Zwart vormen de vaste kern van Suver Nuver en ze zochten in het verleden regelmatig samenwerking met buitenstaanders: oude variété-artiesten, lichamelijk gehandicapten en zwarten.

In Risk zijn ze weer terug bij waar het in 1987 begon: met z'n drieën op toneel, om elkaar en het publiek te verleiden.

Risk is een gezelschapsspel dat zich afspeelt in een ruimte die lijkt op een moderne kledingwinkel: licht hout, design-stoeltjes, tassen van eco-papier. Ze zijn gekleed in modieuze, soepel vallende pakken en om beurten geven ze elkaar een kaartje met daarop een opdracht. Wij horen die opdracht niet, wij zien alleen de uitvoering: doe een dolgedraaide soldaat na, ga plassen, lik een oksel.

Eerst lijkt het nog alsof Risk één grote knipoog is naar het navelstaar-theater van zo'n tien jaar terug, dat vooral ontwikkeld werd op de Amsterdamse mimeschool. Maar achter de lichte ironie ontluikt een dodelijke ernst. Dansjes, kronkelingen van het lichaam, uitputting, poses en zelfhulp-boekentaal wisselen elkaar af. Een tekst als 'Je schuldig voelen is een teken dat je angst hebt om eerlijk te zijn' is zo ongeveer de meest diepzinnige die er te beluisteren valt.

Er is een scène waarin ze alle drie op toneel staan te huilen en stamelen dat het leven zo ingewikkeld is. Theatermaken is dat ook en het lijkt alsof Suver Nuver vergeten is dat het na drie maanden toeven in het repetitielokaal doorgaans gebruikelijk is openbare vertoningen te geven met publiek erbij.

Meligheid, flauwekul, ontroering, Risk heeft het allemaal, maar in een volstrekt wezenloze samenhang. Dat je er naar blijft kijken komt enkel doordat deze artiesten de magie van het theater aan hun getrainde kont hebben hangen. In het licht van de schijnwerpers kun je niet anders dan gretig naar ze kijken.

Risk heeft iets van een afscheidsvoorstelling. De cirkel is rond - na alle successen en uitstapjes staan ze daar weer met elkaar, in hun naakte eenvoud.

Het lijkt gedaan met de frisse formule, en daarom is het nummer waarin ze in een deels wanhopige, deels erotische pas-de-trois over de vloer rollen en hun tanige lijven zich verstrengelen misschien wel een aangrijpend slotakkoord.

En als het dat niet is, dan moeten Peer, Dette en Henk elkaar behalve likken ook eens diep in de ogen kijken en zich afvragen: hoe nu verder?

Hein Janssen

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden